Η Ευδοκία Ζορπίδου γεννήθηκε το 1975 στη Λευκωσία της Κύπρου. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού κα. Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κι έκανε μεταπτυχιακό στη Συστηματική Φιλοσοφία. Εργάζεται ως φιλόλογος σε λύκειο της Λευκωσίας. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί στον Τύπο σε Κύπρο και Ελλάδα κι έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Είναι Γραμματέας του ΔΣ της Ένωσης Λογοτεχνών Κύπρου.
ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ
Ροές και θρομβώσεις (εκδ. Ιωλκός 2021)
Παλιρροϊκό κλείδωμα (εκδ. Ιωλκός, 2023)
Άφα(ν)τος έρωτας (εκδ. Ιωλκός, 2025)
.
.
.
ΑΦΑ(Ν)ΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ
αυτό (δεν) είναι βιβλίο (2025)
ΑΦΑ(Ν)ΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ
[ΦΟΒΟΣ ΠΡΩΤΟΣ]
(Θύμησες… Θυμάμαι στον ύπνο, ονειρεύομαι στον ξύπνιο, τόσο
ζωντανά που διεγείρομαι, ανατριχιάζω, αναστατώνομαι ολόκληρη)
Φοβάμαι μήπως δε σε ξαναγγίξω ποτέ, φοβάμαι μήπως ξαναγλιστρήσω σε αυτή την ανέραστη ζωή, που μοιάζει με αναρρωτική άδεια εσαεί. Από την άλλη, φοβάμαι μήπως σε ξαναγγίξω και ξαναγεννηθώ. Κάθε φορά, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αποχωριστώ την αίσθηση του δέρματός σου στην παλάμη μου.
Μνήμες ακοής, αφής, γεύσης, όσφρησης, όρασης. Βλέμμα πελαγίσιο.
Έχω πελαγώσει.
Βρίσκομαι καταμεσής του πελάγου. Πελαγοδρομώ στα μάτια σου και δε λέω να πιάσω λιμάνι.
Κι αυτές οι προδότρες αισθήσεις, οι δωσίλογες
με τυραννάνε νυχθημερόν
με μνήμες πυρίκαυστες
(Ακόμα κι αυτή η μυρωδιά του έρωτος
δεν λέει να ξεκουμπιστεί)
Με ξεμυαλίζουν θύμησες πυριφλεγείς
Η φλόγα, αλίμονο
—ετούτο το άγιο φως του έρωτα—
δε λέει να σβήσει.
ΑΣΦΥΞΙΑ
[ΦΟΒΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ]
Σήμερα ξύπνησα —ή ακόμα κοιμάμαι;— μ’ έναν κόμπο στον λαιμό.
Οληνυχτίς, πάλευα να πάρω αέρα, να αναπνεύσω. Μα ο λαιμός μου
έφραξε, οι αεραγωγοί φρακάρισαν. Όλη τη νύχτα, περνούσα από
στενούς σωλήνες ασφυκτικούς, ίσα που χωρούσα να περάσω,
να βγάλω το πρόσωπό μου ν’ ανασάνω. Τουλάχιστον, αυτήν τη
φορά χώραγα — μετά βίας, αλλά χώραγα. Δεν το χωρούσε ο νους:
Μπορούσα, επιτέλους, να πάρω ανάσα κι, όταν πάλι δυσκολευόμουν,
έσκιζα τον λαιμό μου στα δύο, βγάζοντας μία μία τις στρώσεις του
δέρματος και γευόμουνα λαχταριστό τον αέρα στα πνευμόνια μου.
Είναι κι αυτό μια βελτίωση. Ας είναι… Ο επαναλαμβανόμενος
εφιάλτης γίνεται ολοένα και λιγότερο εφιαλτικός. Ίσως, με λίγη
ευχή, να μπορέσω να τον μετατρέψω σε όνειρο ερωτικό: από εφιάλτης,
όνειρο, από θάνατος, ερωτική συνεύρεση. Έτσι κι αλλιώς, στο τέλος
όλα μοιάζουνε —ακόμα και ο οργασμός— με μικρούς θανάτους ή
και ζωές.
Σκέφτομαι να ανοίξω καναδυό ονειροκρίτες, μήπως βγάλω άκρη, μα
μετανιώνω. Συνήθισα, παραδόξως, ν’ αγαπώ τους εφιάλτες μου αυτό
τον ανεξήγητο, τρομακτικό πυθμένα του μυαλού μου.
ΑΝΕΠΙΔΟΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΕΡΩΤΙΚΟ
Γλυκέ μου
Σε σένα που οδηγείς τους μύστες του έρωτα, θα ήθελα να σου πω πως:
Αυτός ο έρωτας δεν ήταν έρωτας
ήταν ιερουργία
Αυτός ο έρωτας ήταν μυστήριο που φανερώθηκε άξαφνα σ’ έναν
αμύητο αμαθή
Και τώρα που οδηγείς άλλους στην ατραπό του έρωτα
έχω να σου πω πως:
Δε θέλω άλλον έρωτα
γιατί ο νεοφώτιστος εμβαπτίστηκε
και δεν μπορεί να πλέει πια σε ανίερα νερά
(Θα μείνω, λοιπόν, στο εξής ανέραστη)
Παρ’ όλα αυτά
θα ήθελα να σου πω
ευχαριστώ
μα τα ακροδάκτυλά μου ακόμα μουδιάζουν, που σε άγγιζαν,
η αγκαλιά μου
ακόμα σ’ αναζητά…
Δυστυχώς, όπως λένε, το σώμα είναι το τελευταίο που ξεχνά.
Αυτά, λοιπόν! Έχε γεια…
ΜΙΑ ΑΡΧΕΓΟΝΗ ΚΡΑΥΓΗ
Στη θάλασσά μου
Θάλασσά μου, βρέχει απόψε
Οι σταγόνες λυρωδούν τ’ αγαπημένο σου πρόσωπο
Θάλασσά μου, φουρτούνιασες
Θα σ’ αγγίξω μ’ ένα χάδι Απολλώνειο
κι ο Ποσειδώνας ας κουρεύεται!
Θα σε τραγουδήσω, όπως δε σε τραγούδησε ποτέ κανείς
Σ’ αγαπώ, θάλασσά μου
Βαθύ μου μπλε, έρωτά μου
παθιασμένο μου γκρίζο
μαύρο βελούδο σαν πέφτει το σκοτάδι
κόκκινο μου της αυγής
Ξημερώνει, θάλασσά μου
και βγαίνουμε, επιτέλους, στα ανοιχτά της αγάπης μας
ελλιμενισμένοι σφιχτά
ο ένας στο σώμα του άλλου…
ΛΕΚΤΙΚΑ ΚΑΤΑΚΡΗΜΝΙΣΜΑΤΑ
Στον Μιχάλη
Μες στην πολλή υγρασία του μυαλού
έσταζαν στίχοι, ανέφελοι
Υδρατμοί πέφταν μες στον ορυμαγδό
σαν απανωτές ενοράσεις ορμητικών χειμάρρων
ενώ η βεντάλια έριχνε
τις εναπομείνασες λέξεις
—εξατμίσεις τ’ απείρου—
κάτω
σε μια ταπεινή αυλή ενός
πυκνού Αυγούστου.
ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΕΣ ΑΤΟΜΙΚΟΥ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΟΥ
Στον Χρηστό
Ο κύκλος είναι όπως τον τροχό
που κινείται αέναα μέσα στα όρια της ακτίνας του
Γι’ αυτό κι εγώ δεν αγαπώ ιδιαίτερα τον ήλιο
Το φεγγάρι διαχέεται…
Έτσι ανακάλυψα
έναν εαυτό που ξέφευγε
από την κυκλική φαυλότητα του κόσμου.
ΑΡΑΙΟΣΠΑΡΜΕΝΟΙ
Στη Χρυσταλλένη
Μέσα από την ποίηση κάθε λογής
συρρικνώνουμε το πένθος
συμπυκνώνουμε την Αγάπη
για να νικήσει, επιτέλους, η πυκνότητα
την αραιότητα του θανάτου.
Την οφείλουμε στους νεκρούς μας
αυτήν τη συμπύκνωση
για να ζουν κι αυτοί Αιώνια
όχι μόνο στο μεταίχμιο
κενών διαστημάτων
στον χώρο, στον χρόνο ή στη σύσταση των πραγμάτων
μα στην πυκνότητα της Καρδιάς μας.
ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑ ΦΩΤΟΣ
Το ’μαθα πια: δε μου χρειάζεται
είμαι αυτόφωτος
Κι όμως, φοβάμαι…
Αστρονόμοι πάνε κι έρχονται
περιφερόμενοι αστροφύλακες
Πασβάντηδες έξω απ’ το σπίτι
μη με συλλάβουν τα Στοιχειά.
ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟΝ ΑΝΗΛΕΗ ΗΛΙΟ
ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ
Κάτω απ’ τον ανελέητο ήλιο
κορμιά στεγνά
αφίλητα
Λίγο πιο κάτω
η οφθαλμαπάτη μιας όασης:
Η ζωή.
ΕΚΔΟΤΟΣ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ
Τίποτα απ’ αυτά δεν είναι ο ποιητής:
Μήτε ειδήμων των λέξεων
Μήτε κάτοχος νοημάτων
Μήτε φορέας νοσημάτων
Μόνο έμπλεος αγάπης και
έρωτος.
Ένας ιστορητής μεγάλων ερώτων
που χαράχτηκαν βαθιά στις
λέξεις του…
ΑΤΙΤΛΟΙ ΣΦΥΓΜΟΙ
Ο έρωτας είναι γι’ αυτούς που ζητάνε το πολύ
μα εσύ αρκείσαι με το λίγο.
~~~
Ένιωσα ανοιχτή στα πέταλα του έρωτα
κι έκλεισα, ύστερα, σφιχτά σαν μπουμπούκι.
~~~
Παρά την εκτυφλωτική πανσέληνο
προτιμώ τη λειψή ημισέληνο
γιατί αυτή αφήνει τα μικρά αστέρια να λάμψουν.
[ΠΡΟΣ ΝΙΤΣΕ]
Ξαναδιαβάζοντας τον Υπεράνθρωπο
θυμήθηκα πάλι τις ρίζες μου
κι αγκάλιασα τις ρωγμές μου.
~~~
Ξεσκούριασμα σκέψεων
ξεσκόνισμα εγκεφαλοσυνάψεων
Το θέμα δεν είναι απλά να τινάξεις το χαλί!
~~~
Απαγγέλλω απνευστί
τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλια σου
Ωραιότεροι στίχοι
δε γράφτηκαν ποτέ…
.
ΠΑΛΙΡΡΟΪΚΟ ΚΛΕΙΔΩΜΑ (2023)
Η ΥΓΡΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Κάθε φορά που νιώθω
πως νεκρώνομαι
κάτι σαλεύει μέσα μου
Κάθε που αφυδατώνομαι
κάτι μουσκεύει εντός μου.
Κι είναι φορές που οι υγρασίες
γίνονται δάκρυα χαράς
Τότε χαίρομαι
που μπορώ ακόμα
να κλάψω από έρωτα.
ΟΤΑΝ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ
Εκείνη τη νύχτα
που μου χάρισες
το πρώτο χαμόγελό σου
ήτανε γεμάτο το φεγγάρι
Από τότε
κάθε που έχει πανσέληνο
βλέπω να σχηματίζεται
ολόγιομο το χαμόγελο
στο πρόσωπό σου.
ΑΙΛΟΥΡΟΕΙΔΕΣ
Κυνηγώ βραβεία
όπως άλλοι τον επιούσιον
Κυνηγώ ανθρώπους
τσαλαπατώ συνειδήσεις
στρώνω κόκκινα χαλιά
που μοιάζουν με αιμάτινα ρυάκια
Κολυμπώ στα θολά νερά τους
που πάντα ρέουν
Μάλλον σε ακίνητους βάλτους βαλτώνω
Κροκοδείλια δάκρυα τρέχουν
από μάτια-σχισμές
όποτε αποκαλύπτομαι
Εσύ με ξεσκεπάζεις
και σε αποφεύγω
όπως ο διάολος το λιβάνι
Χθες βράδυ, μάλιστα
που με είχες αγκαλιά
ανακάλυψες συναισθήματα
αποκάλυψες φοβίες
νεοαποχτηθείσες ευαισθησίες
κι έφυγα τρέχοντας να γλείψω τις πληγές μου
αφήνοντας πίσω μου τη λεοντή…
ΠΑΛΙΡΡΟΪΚΟ ΚΛΕΙΔΩΜΑ
Στον Χρήστο
Εκτελείς μια ολόκληρη περιστροφή γύρω από τον εαυτό σου
Παραδόξως
βλέπουμε πάντα τη σκοτεινή σου πλευρά
Η άλλη, αθέατη στα μάτια του κόσμου.
Τίποτα δε διαλύει τα σκοτάδια
όσο το φως μέσα σου.
Η ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ
Αναζητούσα επίμονα
ανάμεσα στα σκονισμένα ράφια
Βρέθηκε άξαφνα μπροστά μου
«Όχι», ψέλλισε
σαν να ήξερε τι ζητούσα
κι έπειτα σιωπή
Επέμεινα πεισματικά
«Δεν έχουμε, κύριε», επανέλαβε
Στο τέλος
ρίχνοντας φοβισμένες ματιές στ’ αφεντικό
—μετρούσε αυτός τα κέρδη της ημέρας—
στάθηκε απέναντί μου
μήπως, επιτέλους, καταλάβω
και μου ξεκαθάρισε συλλαβιστά
«πέ-θα-νε»
«Η ποίηση πέθανε»
Έπειτα στο ταμείο
—είχα πάρει ο δόλιος τα best seller μου—
έγειρε μαλακά στον πάγκο
και ξεψύχησε…
ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ
Παρακολούθησα σήμερα ένα σεμινάριο
Ο ομιλητής βουβός
το ακροατήριο κωφό
οι διοργανωτές άφαντοι
Παρήλθαν έτσι λίγες ώρες
Ξυπνήσαμε έπειτα
παρα-μορφωμένες παρουσίες από τον λήθαργο
και συρθήκαμε αργά αργά
ως την επόμενη παρουσίαση!
ΑΝΑΣΤΡΟΦΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
Στην πρύμνη δένοντας ο βασιλιάς τη γοργόνα
την έσυρε στη στεριά
— την είχε ήδη χτυπήσει σε αφρούς και κύματα
Εκεί σφαδάζοντας
χτυπούσε πάνω κάτω την ουρά
Το ψάρι μέσα της διαμαρτυρόταν έντονα
όλο και ασθενέστερα έπειτα
ώσπου απώλεσε ουρά και λέπια.
Εκεί που έκρυβε τότε μια σπάνια ομορφιά
χάσκει τώρα μια οπή.
ΔΙΑΝΥΧΤΕΡΕΥΟΝ ΓΡΑΦΕΙΟ ΠΟΙΗΤΩΝ
Έκτακτη ανακοίνωση:
Το γραφείο ποιητών διανυχτερεύει απόψε
Ευπρόσδεκτα όλα τα πλάσματα της νύχτας
Ο Οίστρος με τις μούσες του
οι μνήμες με τα απωθημένα τους
οι κυρίες επί των τιμών
οι μεγάλες ευαισθησίες
οι δύστοκες λέξεις
παρέα με τις μαίες τους
το φεγγάρι για την έμπνευση.
Συνωστισμός μεγάλος στις 12 και κάτι.
Σπεύσατε άυλα πλάσματα της νύχτας
Με το πρώτο φως της μέρας
να ενδυθείτε τους συνήθεις ρόλους
Μην πάρει κανείς χαμπάρι
τα νυχτοπερπατήματά σας
Μην υποψιαστεί κανείς
την πραγματική σας φύση.
ΟΔΟΣ ΚΑΒΑΦΗ 6, ΝΕΑΠΟΛΗ,
ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 1974
[ΠΡΟΣ ΚΑΒΑΦΗ]
Στους γονείς μου
Γεννήθηκα στην οδό Καβάφη
Έτσι εξηγείται η προσήλωσή μου
στον διοπτοφόρο σοφό κι ηδονιστή
Τόσα χρόνια κρατάει ο έρωτάς μας
μα εγώ τώρα τ’ ανακάλυψα
Ήταν εκεί
στην αρχή της σύλληψής μου
Πού να ’ξερα τότε
σε ποιες περιπέτειες θα με έβαζε
Και να που τώρα
στα 40 και κάτι
ακολουθώ τα βήματά του
στο πρώτο σκαλί
Ίσως εγώ
να μην ανέβω πιο πάνω
τη σκάλα της ποιήσεως
μα ο έρωτάς μας για πάντα θα κρατάει
Υπό το φως κεριών
με βαριά
ανατολίτικα αρώματα…
ΤΟ ΛΑΚΩΝΙΖΕΙΝ…
[ ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ]
Από καιρού εις καιρόν σκέφτομαι
πως πρέπει να ενεργοποιώ τη σκέψη μου
Κάπως πρέπει να δικαιολογώ κι γω τις πράξεις μου
εκ των υστέρων!
[ΠΙ ΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΟΜΟΡΦΙΑΣ :
ΜΙΑ ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ]
Κατασκευάζω ένα προσωπείο χειραφετημένης ντομάτας
Κάθε μέρα ξεφλουδίζομαι λίγο λίγο μπροστά στον καθρέφτη
Πολτοποιούμαι, μετατρέπομαι σε χυλό
Τι ήμουνα; Όχι πάντως μια ενήλικη γυναίκα όπως με έβλεπες εσύ
όπως μ’ αντίκριζαν οι άλλοι
Απλά ένα παιδί που αρέσκεται στις ντομάτες!
.
ΡΟΕΣ ΚΑΙ ΘΡΟΜΒΩΣΕΙΣ (2020)
ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ
Τι ζητάς;
Γιατί ακατάπαυστα
στο πρόσωπό μου βρέχεις;
Δε σου ’παν είμαι έρημος
και δε χαμπαριάζω από τερτίπια τέτοια;
Τι κι αν με ποτίσεις
το χώμα αμέσως θα στραγγίξω.
Κι αν μ’ αγαπήσεις
θα σε οδηγήσω
σε μια όαση παραίσθηση
δίχως υδάτινες ελπίδες.
Εκεί
θα σε κάψω με μια πύρινη φλόγα δράκοντα,
θα σε παγώσω με μια νυχτερινή
καμηλιδένια ανάσα
κι έπειτα –για το φινάλε–
θα σηκώσω μια φοβερή αμμοθύελλα
να σε σκεπάσει,
αιώνια να ζεσταθείς
κάτω από εκατομμύρια κόκκους άμμου.
Μετά, μετανιωμένος
θα ξαπλώσω δίπλα σου
κάτω από τον άνυδρο ουρανό της ερήμου
που θα βρέχει για πρώτη φορά
δάκρυ…
Η ΕΛΕΓΕΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ
Ούτε κι απόψε απαρτία.
Στη μελωδική συμφωνία της νύχτας
λείπει η φωνή σου
–πρώτο όργανο–
κι είναι αβέβαιο
αν θα την ξανακούσω ποτέ.
Ίσως, αν αφουγκραστώ,
να πιάσω το μείζονα απόηχο
της απουσίας σου.
Απόψε,
το πολύ αύριο
πέφτει η αυλαία.
Η ΝΥΧΤΑ ΜΥΡΙΖΕ ΠΟΙΗΣΗ
Ήταν όμορφα απόψε.
Το παγκάκι στη θέση που έπρεπε
αντίκρυ στο φεγγάρι,
η πόλη βουβή για να ακούγονται οι ψίθυροι.
Έρημες ψυχές που ακροβατούν τα βράδια,
παίρνουν τα παγκάκια τους δειλά
και ξανοίγονται στα ανοιχτά της λεωφόρου.
Ευτυχώς, οι τροχονόμοι κοιμούνται απόψε.
ΓΡΑΦΕΙΟ ΠΟΙΗΤΩΝ:
«ΤΑ ΝΥΧΤΟΠΕΡΠΑΤΗΜΑΤΑ»
Έκτακτη ανακοίνωση:
Το γραφείο ποιητών διανυκτερεύει απόψε.
Ευπρόσδεκτα όλα τα πλάσματα της νύχτας.
Ο Οίστρος με τις μούσες του,
οι μνήμες με τα απωθημένα τους,
οι κυρίες επί των τιμών,
οι μεγάλες ευαισθησίες,
οι δύστοκες λέξεις
παρέα με τις μαίες τους,
το φεγγάρι για την έμπνευση.
Συνωστισμός μεγάλος στις 12 και κάτι.
Σπεύσατε άυλα πλάσματα της νύχτας.
Με το πρώτο φως της μέρας
να ενδυθείτε τους συνήθεις ρόλους.
Μην πάρει κανείς χαμπάρι
τα νυχτοπερπατήματά σας.
Μην υποψιαστεί κανείς
την πραγματική σας φύση.
ΟΙΚΕΙΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΡΙΟΙ
Μας ζήτησαν γη και ύδωρ
κι αυτός εξανέστη
και άνοιξε διάπλατα τον ασκό του.
Μαζί και η Πανδώρα
άνοιξε το κουτί της για συμπαράσταση
κι έδιωξαν άπαξ διά παντός τους αλλότριους
και γλιτώσαμε μια και έξω
απ’ τους υμέτερους.
Κι όλα πήγαιναν –τουλάχιστον επ’ ολίγον– κατ’ ευχήν.
Το πρόβλημα είναι τώρα οι ημέτεροι.
Ο κίνδυνος ήταν ανέκαθεν οι ημέτεροι …
ΑΜΥΝΕΣ
Έσυρε μια φωνή
με διαπέρασε πέρα ως πέρα.
Την έδεσα και γω σφιχτά
μ’ ένα σκοινί,
άγριο σκυλί
την έσερνα
να τρομάζει τους περαστικούς
κάθε φορά που κάποιος απ’ αυτούς τολμούσε
να διαβεί το κατώφλι
των παιδικών μου χρόνων.
Μεγαλώνοντας
έσφιγγε η θηλιά,
μου γάβγιζε με λύσσα.
Είχαν πια σωπάσει όλοι οι άλλοι.
ΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ
Κάθε μέρα μετά τη δουλειά
επέστρεφε στο άδειο σπίτι.
Εκεί, έτρωγε κάτι,
καθόταν στον καναπέ
παρέα με τις ελπίδες του.
«Αύριο θα βρεις την αγάπη» του υπόσχονταν
κι αυτός χαμογελούσε στωικά.
Τελικά,
αποφάσισαν
–κοινή συναινέσει–
να χωρίσουν.
Αυτός δεν άντεξε άλλο να περιμένει,
αυτές δεν ήθελαν πια να του πουλάνε φούμαρα.
ΜΑΘΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Μάθαινα στα παιδιά
σφετεριστής θα πει άρπαγας.
Αναφερόμουν, βέβαια, στον Ευαγόρα
νόμιμο δικαιούχο
που του έκλεψαν το θρόνο
μέσ’ από τα χέρια.
Κόλλησα σ’ αυτό το νόμιμα
– ανήκε εξάπαντος στην οικογένεια των Τευκριδών
και στάθηκε αντάξιος του βαριού ονόματός του.
Πέρασαν γρήγορα τα χρόνια,
τα πολιτεύματα, οι επαναστάσεις.
Μα σήμερα ακόμα αυτοί μας κυβερνούν,
οι νόμιμοι απόγονοι,
σφετεριστές των καιρών…
ΚΟΙΝΗ ΜΟΙΡΑ ΜΟΝΑΧΙΚΩΝ ΣΤΙΧΩΝ
Ακροπατώντας
φτάνω στο χείλος των επίπλων.
Εκεί, θεόρατα βουνά με προσκαλούν
χαράδρες χαώδεις.
Λέω να πέσω στο χωνί
–το χαίνον στόμα που όλα τα χωνεύει–
μα δειλιάζω,
με μια δειλία που πρέπει μόνο στους θνητούς
(υπερτιμημένοι ήρωες ωχριούν
κι αναδεύονται στους τάφους τους).
Κοινή μοίρα μάς γειώνει.
Επιπρόσθετους πόνους
μην προσποιείσαι.
Μόνο να θυμηθείς χρειάζεται
τα αθέατα φαράγγια,
τη χρεοκοπία των μονοπατιών…
ΠΡΟΣ ΚΑΒΑΦΗ
Ταξιδεύει εντός των τειχών προς την Ιθάκη.
Περιπλανιέται στη σκοτεινή κάμαρα
απ’ άκρη σ’ άκρη.
Σαλπάρει πίσω απ’ τα κλειστά παράθυρα.
Έγκλειστος πίσω από τα ερμητικά κλειστά παράθυρα
να αναλογίζεται τις παλιές ηδονές της νιότης,
να μετρά στωικά τα κεριά
που ανάβουν ένα ένα,
που σβήνουν διαδοχικά.
Ανεπαίσθητα οικοδομώντας την ένδοξη πυραμίδα του
λέξη προς λέξη…
ΠΡΟΣ ΜΟΝΤΗ
Εσύ άνοιξες το δρόμο
και μεις ανάξιοι από πίσω
να μαζεύουμε τις Στιγμές σου.
Να περιμαζεύουμε τα θραύσματά σου.
ΠΡΟΣ ΣΩΚΡΑΤΗ
Εσαεί
τον βασάνιζε το ερώτημα
μέχρι τη μέρα
που το κώνειο
τον βύθισε
στην αιώνια Απάντηση.
ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ
Μαγεμένος απ’ την εικόνα του
στεκόταν μπρος
στον κρυστάλλινο καθρέφτη.
Πουθενά, όμως, δεν έβρισκε
το πρόσωπό του.
Πουθενά δεν αναγνώριζε
το πραγματικό του πρόσωπο
κι ο καθρέφτης έγινε αίφνης
χίλια κομμάτια.
ΑΤΙΤΛΟΙ ΣΦΥΓΜΟΙ
Καταιγισμός πληροφοριών
και ’γω αφήνω ψίχουλα
μήπως βρω
το δρόμο προς την ουσία.
~~~
Κι όλα πήγαιναν σύμφωνα
με το σχέδιο
μέχρι που αυτό
ναυάγησε…
~~~
Η απόφαση ήταν καταδικαστική.
Δις εις θάνατον.
Το μόνο που απομένει τώρα
είναι να καθοριστεί
ο τρόπος εκτέλεσής του.
Διά φτερού ή ροπάλου.
~~~
Η ακαδημαϊκή ελίτ παραδίδει
μαθήματα σοφίας.
Και τα έδρανα αδειανά
ακούνε το μάθημά τους
για πολλοστή φορά!
.
ΚΡΙΤΙΚΕΣ
ΑΦΑ(Ν)ΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ
ΛΕΦΤΕΡΗΣ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ
Πρόεδρος ΕΛΚ
Η Εύη Ζορπίδου είναι φιλόλογος και ποιήτρια. Τα τελευταία χρόνια διατελεί γραμματέας στο Δ.Σ. της Ένωσης Λογοτεχνών Κύπρου (ΕΛΚ). Στην εργογραφία της περιλαμβάνονται τρεις καλαίσθητες και πολύ ποιοτικές ποιητικές συλλογές που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ιωλκός: «Ροές και Θρομβώσεις» (2021), «Παλιρροϊκό Κλείδωμα» (2023) και «Άφα(ν)τος Ερωτάς» (2025).
Τρία βασικά χαρακτηριστικά, κατά την άποψή μου, που μπορεί να διακρίνει κανείς στην ποίησή της είναι: η φιλοσοφική της διάθεση, η προσπάθεια εξέτασης των πραγμάτων σε βάθος και η άρνησή της να δεχτεί παθητικά καθωσπρεπισμούς και συνήθεις υποταγές των ανθρώπων σε νόρμες που “καθορίζει” η κοινωνία μας. Επιπρόσθετα, επιτυγχάνει να εισχωρεί με ευκολία στα ενδόμυχα της ανθρώπινης ψυχής και να αποκαλύπτει κρυμμένα συναισθήματα, συνθέσεις και αντιθέσεις. Προβάλλει αλήθειες και πραγματικότητες, πλάθοντας λέξεις ή συνδυάζοντάς τες περίτεχνα, ώστε, εν τέλει, να προβληματίσει τον αναγνώστη και να τον μυήσει στον δικό της ξεχωριστό τρόπο θέασης και διερεύνησης των πραγμάτων. Τα ποιήματά της είναι σύντομα, χωρίς φλυαρία, εύστοχα, με λυρισμό και συναίσθημα, όπου και όταν χρειάζεται, προσεγγίζοντας πληθώρα θεμάτων, χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις.
Στην τρίτη, κατά σειρά, ποιητική της συλλογή επικεντρώνεται στον έρωτα, ο οποίος αποτελεί, θα έλεγα, μία από τις πιο σύνθετες και βαθιές ανθρώπινες εμπειρίες, καθώς δεν ορίζεται εύκολα με μία μόνο φράση. Αγγίζει ταυτόχρονα το σώμα, το συναίσθημα, τη σκέψη και -για πολλούς-την ψυχή. Στον τίτλο διαβάζουμε τον χαρακτηρισμό «άφατος» για τον έρωτα, δηλαδή απερίγραπτος, ανείπωτος, με την παρουσία, όμως, του «ν» στην παρένθεση, ο χαρακτηρισμός μετατρέπεται σε «άφαντος», δηλαδή εξαφανισμένος. Ο αναγνώστης προδιατίθεται ήδη από τον τίτλο για το ξεχωριστό περιεχόμενο της συλλογής. Ένα περιεχόμενο που προσεγγίζει τον έρωτα με τρόπο πολυσύνθετο: με εκρήξεις συναισθημάτων, υπονοούμενα, παραδοχές και προσμονές.
Οι στίχοι είναι, γενικά, λακωνικοί, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις πεζόμορφοι, αισθησιακοί και έντονα ερωτικοί, πέρα από όρια και συμβάσεις, πάντοτε με φιλοσοφική διάθεση, τις περισσότερες φορές με λυρισμό και ένταση και, ενίοτε, με σαρκασμό και ειρωνεία. Σε κάποια σημεία διακρίνεται και διακειμενική συνομιλία με άλλους δημιουργούς και ομότεχνούς της.
Το αποτέλεσμα της προσπάθειάς της είναι ένα βιβλίο που, όπως η ίδια -συνεχίζοντας το λογοπαίγνιο του τίτλου- δηλώνει, «αυτό (δεν) είναι ένα βιβλίο». Πρόκειται για μια μοναδική, στο είδος της, ποιητική συλλογή που αξίζει να διαβαστεί, καθώς διεγείρει όλες τις αισθήσεις και, φυσικά, το πνεύμα του αναγνώστη – ιδίως αν αυτός αρέσκεται σε βαθυστόχαστη ποίηση που τον προσκαλεί, αλλά συνάμα και τον προκαλεί, σε δεύτερη και τρίτη ανάγνωση.
.
ΠΑΛΙΡΡΟΪΚΟ ΚΛΕΙΔΩΜΑ
ΔΡ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
Fractal 27/08/2024
Διαβάζουμε σε αυτό το ιδιαίτερα προσεγμένο και αριστοτεχνικά επιμελημένο βιβλίο:
« Η Ευδοκία Ζορπίδου γεννήθηκε το 1975 στη Λευκωσία της Κύπρου. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κι έκανε μεταπτυχιακό στη Συστηματική Φιλοσοφία. Εργάζεται ως φιλόλογος σε λύκειο της Λευκωσίας. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί στον Τύπο σε Κύπρο και Ελλάδα κι έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Το Παλιρροϊκό κλείδωμα είναι η δεύτερη ποιητική της συλλογή. Η πρώτη της ποιητική συλλογή, με τίτλο Ροές και θρομβώσεις, εκδόθηκε από τις εκδόσεις Ιωλκός, το 2021. Είναι μέλος του ΔΣ της Ένωσης Λογοτεχνών Κύπρου».
Η επιστημονική (φιλολογική) κατάρτιση σε συνδυασμό με την λογιοσύνη και την ποιητική ευφυία προσδίδει μία κατά το μάλλον ή ήττον αυθεντική λαϊκότητα σε αυτό το πόνημα [με την έννοια του ευπρόσιτου, του προσφιλούς, του φιλόξενου – ο «επαρκής αναγνώστης» νιώθει ότι πλέει σε οικεία χωρικά ύδατα].
Ας περιηγηθούμε αυτή την ποιητική συλλογή ως ένα αξιοζήλευτα καλλιεργημένο χωροχρονικό πεδίο υψηλής ψαθυρότητας.
Ήδη ο τίτλος Παλιρροϊκό Κλείδωμα εμπεριέχει μία αντίθεση: η αποκρυσταλλωμένη κίνηση σπανίως κλειδώνεται σε ταξινομημένους κύβους. Η ρευστότητα δεν περιορίζεται στον χωροχρόνο αλλά κινείται ευτάκτως προς όλες τις κατευθύνσεις ακολουθώντας αδήριτους (αν και αγνώστους σ’ εμάς) συμπαντικούς νόμους.
Ο υπότιτλος «Ποιήματα» κι όχι «Ποίηση» καταδεικνύει την αποσπασματικότητα και την συλλεκτικότητα τού εγχειρήματος.
Η αφιέρωση «Στην οικογένειά μου» είναι σεμνή, λιτή, ακριβόλογη, δίκαιη… Ακόμα και το Σίγμα κεφαλαίο έχει σημασία.
Το πρώτο ποίημα με τον ευθύ τίτλο «ΑΚΟΥΣ;» [κεφαλαία, σαν κραυγή] στη σελίδα 9:
Τυλίγω στον καρπό μου ασημένια φεγγάρια
Φτύνω τ’ αστέρια στον κόρφο μου
μην τα ματιάξω
και χαθούν
Κι όμως
κάθε μέρα ξημερώνει…
Το εναρκτήριο λάκτισμα δίνει και τον τόνο, την θεματολογία και καθορίζει την υφολογία τής ρυθμικής συνδημιουργικής ανάγνωσης από τον επαρκή μελετητή των ποιητικών φαινομένων.
Όταν ερευνούμε συστηματικά το γίγνεσθαι καταδυόμεθα κάτω από το φαίνεσθαι τής περιρρέουσας ατμόσφαιρας και πλειοδοτούμε υπέρ μίας αναστάσεως των εποχών που είχε και λόγο και βήμα κοινωνικό η δραματική ποίηση.
Γιατί περί δραματικότητος πρόκειται (και μάλιστα τραγικής) η περιθωριοποίηση γνήσιων ποιητικών φωνών και η ελαχιστοποίηση τής επιρροής τους στην ιριδίζουσα πομφόλυγα τού παραισθητικού καταναλωτισμού μας.
Η πραγματική όμως επίδραση στην ουσία τού πανανθρώπινου πολιτισμού είναι διαχρονική, δεν προσμετράται και δεν επιμετριέται με τωρινά μέτρα και σταθμά.
Γι’ αυτό λοιπόν συνεχίζουμε νουνεχείς:
Όλα εκείνα που μας ξεσήκωναν
δεν είναι πια εδώ
Η τελευταία πρασινάδα ξεράθηκε
μέσα στη μήτρα της τέως γονιμότητας
Άδειες οι αγκαλιές από σώματα
Άδεια τα στόματα από φιλιά…
(από το ποίημα «Η στέρφα γη» στη σελίδα 10).
Η γοητεία τής συναισθητικής ταυτίσεως τής γης με το ερωτικό σώμα αποκαλύπτεται περίτρανα στο επόμενο ποίημα «Η υγρασία τού έρωτα» (σελ. 11). Εδώ διαφαίνεται ήδη μια σοφά μελετημένη δομή, ιδανική, ιδεατή (και ανέφικτη για τους αποδέλοιπους σύγχρονους μετανεωτερίζοντες)…
Και περνάμε στο άκρως συμβολικό ποίημα τής σελίδας 16 με τις σαφείς οικολογικές δηλώσεις-υποδηλώσεις-συνυποδηλώσεις:
ΥΔΡΟΦΟΡΟΣ ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ
Κάθιδρος απολάμβανα τη ζωογόνο δροσιά
με διάθεση ελεγειακή
τραγουδώντας
το γλυκό παράπονό μου.
Και οι συναθροισμένες νεφέλες
επευφημούσαν
και έριχναν
το εξαγνιστικό τους ύδωρ
ξεπλένοντας την ξηρασία αιώνων
Μια ξηρασία πλήρη μιασμάτων…
Εδώ τίθεται και η αριστοτελική έννοια τού «μιάσματος» ως αποτέλεσμα Ύβρεως (υπερβάσεως τού μέτρου).
Αυτό ακριβώς το αρμονικό στίγμα επιχειρεί να διαφυλάξει η ποιήτρια με τον συγκερασμό γραφής-σιωπής, λεκτέου-αλέκτου, λογικού-αλόγου…
ΤΟ ΔΙΣ ΕΞΑΜΑΡΤΕΙΝ…
Έπεσε θανατικό στα ζωντανά
Ποια μοίρα μάς σημάδεψε βαθιά
κι έρχεται και πάει;
Έπεσαν λοιμοί
Ποια μοίρα μάς κατατρύχει βαριά;
Καλώ τον αόμματο, μα σοφό Οιδίποδα
να λύσει και πάλι το αίνιγμα
να σκοτώσει ξανά τη Σφίγγα
Μα αυτός
βαθιά παραδομένος στη νιρβάνα του
δεν κάνει πια τα ίδια λάθη. (σελ. 17)
Ο Οιδίποδας είναι παρών, ως βορά για τη Σφίγγα (που δεν την νίκησε ποτέ)
.
[ ΑΕΡΣΙΠΟΥΣ – ΟΙΔΙΠΟΥΣ ]
Αλλάξτε το β΄ συνθετικό!
Στο νου βρίσκεται το οίδημα
το μυαλό πρέπει να υψώνεται. (σελ. 65)
Ο Σοφοκλής πήγε λίγο παραπέρα από τα ομηρικά έπη. Κι εμείς από τότε δεν έχουμε μεταφερθεί μήτε έναν ελιγμό υψηλότερα, εκτός από τους ποιητές μας, που συγκροτούν μια αόρατη λαμπαδηδρομία ελευσίνιων, εξωκοσμικών μυστών.
Και η φυγή ανεπίτρεπτη άνευ ποιητικής αδείας:
…Αυτά τα πουλιά με τα μεγάλα φτερά αποδήμησαν
Αυτά τα λεύτερα πουλιά
πάει, πέταξαν. (σελ. 21)
Πικρός ο κοσμοχαλασμός. Χαρμολύπη μάς συνέχει.
[ ΠΡΟΣ ΚΥΠΡΟ ]
Αμφίαλη νήσε
υπερφίαλοι σε διεκδικούν μνηστήρες
ξεδιάντροπα ποθώντας το κορμί σου
Κι συ περικυκλωμένη περιμένεις υπομονετικά
γνέθοντας τον αργαλειό σου. (σελ. 89)
Και μόνον η συνεχιζόμενη Κατοχή τής Βόρειας Κύπρου, η ανεξέλεγκτη βία και η ατιμώρητη αλαζονεία, η τρομακτική καταπάτηση των διεθνών Νόμων (τού γραπτού κι απαραγράπτου Ηθικού Δικαίου, που επικαλείται η σοφόκλεια Αντιγόνη) καθιστούν τους ποιητές πολύτιμους σε μεταβατικούς καιρούς, είδος υπό προστασίαν, όντα προς επιβράβευσιν…
[ ΠΟΝΤΙΟΙ ΠΙΛΑΤΟΙ ]
Προέβαλαν μια εύσχημη δικαιολογία
Ένιψαν τας χείρας τους
και «καθάρισαν». (σελ. 66)
[ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΙ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΕΣ ]
Αριβίστες της ζωής
Τι καταλαβαίνετε τώρα; (σελ. 67)
Και η Ποιήτρια εκπληρώνει το κοινωνικό λειτούργημά της:
[ ΑΝΗΚΕΣΤΗ ΒΛΑΒΗ ]
Όσοι διαβάσουν τους στίχους μου
ας αναλάβουν τις ευθύνες τους! (σελ. 68)
Όσο για την ίδια ως πληγωμένο συνειδητοποιημένο άτομο:
[ ΑΚΡΟΤΕΛΕΥΤΙΟΝ ΈΠΟΣ ]
Γράφω το τελευταίο κεφάλαιο
Από δω και πέρα θέλω να ζήσω. (σελ. 73)
Μα πώς να ζήσεις με την επίγνωση τής άφατης θλίψης που σε ζώνει καθημερινά για τα κακώς κείμενα;
[ ΑΔΡΑΣΤΕΙΑ ΝΕΜΕΣΙΣ ]
Αναπόδραστη η τιμωρία
για τους σεμνούς… (σελ. 70)
Έτσι σαν χρησμός, για καιρούς μελλοντικούς…
Η εμπνευσμένη Ποιήτρια Ευδοκία Ζορπίδου είναι σημαντική λογοτέχνις “Poeta Vates”.
ΡΟΕΣ ΚΑΙ ΘΡΟΜΒΩΣΕΙΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
www.periou.gr 02/07/2022
Στις ακατάλυτες ροές της ποίησης
ΡΟΕΣ ΚΑΙ ΘΡΟΜΒΩΣΕΙΣ
Κάποιος επέβαλε στο μυαλό διάχυτη ενδαγγειακή πλήξη
Θρόμβωσε τα όνειρά μας
μαγείρεψε την αθωότητά μας
έπηξε τους χυμούς της
αφυδάτωσε τα θέλω μας
αποχαύνωσε τη δημιουργικότητά μας.
Στο τέλος
-δίχως να το καταλάβουμε-
μας νάρκωσε
μας έλιωσε ξανά
μας έχυσε σε καλούπια
Μέχρι να στεγνώσουμε
διεμήνυσε την επιτυχία του εγχειρήματος
στους ανωτέρους του.
Αυτό το ποίημα, το πολύ χαρακτηριστικό, έδωσε και τον τίτλο σε ολόκληρη τη συλλογή, Ροές και θρομβώσεις, αντικατοπτρίζοντας σαφώς το ισχυρό κοινωνικοπολιτικού και υπαρξιακού περιεχομένου ποιητικό αποτύπωμα της Ευδοκίας Ζορπίδου σ’ αυτό το πρώτο της εκδοτικά ολοκληρωμένο ποιητικό δημιούργημα. Το εκφραστικότατο έργο του εξωφύλλου (του Σταύρου Αντωνόπουλου), σε πλήρη ενότητα και αρμονία με τους στίχους της ποιήτριας, δηλώνει το πνιγηρό αίσθημα συμπίεσης, το αφόρητο βάρος μιας συντριπτικά δυσβάσταχτης πραγματικότητας, η οποία απονεκρώνει από κάθε άποψη τον σύγχρονο άνθρωπο και τον καθιστά ανήμπορο να πιστέψει πλέον σε θαύματα και σε αλλόκοτους θαυματοποιούς.
ΤΟ ΛΑΚΩΝΙΖΕΙΝ… [ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ]
Απολιθωμένο το πλήθος
παρακολουθούσε
Μαγεμένο το πλήθος
παρακολουθούσε τον θαυματοποιό
Κουρασμένο από τα θαύματα
τον κρέμασε
κι όλα επανήλθαν στο φυσιολογικό
χωρίς θαύματα και απρόοπτα.
Κι όμως, τις νύχτες η ποίηση βρίσκει την περπατησιά της, αβασίλευτη σεργιανίζει σε ακροβασίες λυρικές, ανυπότακτη παίρνει τους δρόμους του φεγγαριού, καθώς οι ψυχές ξανοίγονται στα ανοιχτά της απεραντοσύνης της.
Η ΝΥΧΤΑ ΜΥΡΙΖΕ ΠΟΙΗΣΗ
Ήταν όμορφα απόψε
Το παγκάκι στη θέση που έπρεπε
αντίκρυ στο φεγγάρι
η πόλη βουβή για να ακούγονται οι ψίθυροι
Έρημες ψυχές που ακροβατούν τα βράδια
παίρνουν τα παγκάκια τους δειλά
και ξανοίγονται στα ανοιχτά της λεωφόρου.
Ευτυχώς, οι τροχονόμοι κοιμούνται απόψε.
Η Ζορπίδου με τρόπο δηκτικό, καυστικό, αλλά και ευαίσθητο, τρυφερό προβάλλει την τέχνη ως την μόνη εκείνη γνήσια δύναμη αντίστασης στην επιβαλλόμενη τυποποίηση και στον αλλοτριωμένο τρόπο ζωής. Ως άνθρωπος ανθίσταται στην φασίζουσα νοοτροπία της εντυπωσιοθηρίας, των υποκριτικών συμβάσεων και της ιδιοτέλειας. Ως ποιήτρια εξεγείρεται στην κατεστημένη ηθική ενός αδηφάγου αναχρονιστικού συστήματος που διεκπεραιωτικά κανοναρχεί τις ζωές των ανθρώπων υπονομεύοντας ελευθερίες και ευαισθησίες, όνειρα και ιδανικά.
ΑΙΔΩΣ ΚΑΙ ΔΙΚΗ
Ενόψει της πολύκροτης δίκης
φόρεσαν τις καλές τους φορεσιές
τα λαμπερά ρητορικά τους σχήματα, χάριν εντυπωσιασμού
Προαποφάσισαν δε –ελαφρά τη καρδία-
και τις ποινές των ενόχων
Έστησαν εκ των ενόντων το σκηνικό
Φρόντισαν, μάλιστα, να παρίστανται
και τα οικεία Μέσα Ενημέρωσης της Μάζας
για να καλύψουν δεόντως τα τεκταινόμενα
Και οι συνήγοροι τήρησαν αιδήμονα σιγήν
και οι μάρτυρες σιγήν ιχθύος
Και όλοι αποχώρησαν περιχαρείς
πλην των ενόχων
μέχρι αποδείξεως
του εναντίου!
Η ποιήτρια αρνείται να αποδεχτεί έναν κόσμο προκατασκευασμένο, αυστηρά ορθοτομημένο και οριοθετημένο από κανόνες λογοκρατικούς, οι οποίοι αναστέλλουν τις ζωτικής ανάγκης φυσιολογικές ροές συναισθημάτων, και με επεμβάσεις αισθητικής, ανατάσσει με διάθεση πάντα ερωτική την οργανική της ενότητα, αποκαθιστώντας την έσωθεν φυσική ισορροπία και την έξωθεν θερμοδυναμική εντροπία.
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑ ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Το πεφταστέρι πάει
ούτε και απόψε δεν το πρόλαβα
Μα έχω εσένα
τι άλλο να ζητήσω;
Σαν να ’ριξα όλα τα κέρματα
σαν να ευχήθηκα κοιτώντας μυριάδες πεφταστέρια
Μα είναι αχνό απόψε το χαμόγελό σου
έτσι φοβάμαι μήπως
κάποτε το νερό στερέψει στη Φοντάνα
Θα ξημερώσω τότε σε ένα εκτυφλωτικό
φως χειρουργείου
που δεν θα επιτρέπει νυχτοπαρατηρήσεις αστεριών
Θα μείνω, λοιπόν, εκεί
για μια επέμβαση αισθητική
μήπως προσθέσω το απολεσθέν για πάντα χαμόγελο
στο πρόσωπό μου
Ο χειρουργός θα πλύνει τότε τα χέρια
θα ρωτήσει το σκοπό της επέμβασης
και έντρομος θα νίψει ξανά τας χείρας
Θα με οδηγήσει έπειτα
ψυχοπονιάρης, ψυχοπομπός
μέχρι την τελευταία κατοικία του έρωτος.
Οι ροές του γνήσιου ερωτικού συναισθήματος, ως πηγές έμπνευσης, δημιουργικής πνοής και αγαπητικής συναλληλίας έρχονται αντιμέτωπες με τις θρομβώσεις, τους φραγμούς και τους περιοριστικούς όρους της ανηδονικής πραγματικότητας. Και οι ροές μετουσιώνονται σε στίχους, σε λέξεις, που επιζητούν την ανεμπόδιστη κυκλοφορία τους στις φλέβες του ποιητικού λόγου, αιμοδοτώντας όχι μόνο την ψυχοπνευματική υπόσταση του ανθρώπου αλλά και την βιολογική του ύπαρξη, καταγγέλλοντας με παρρησία τους σφετεριστές των καιρών.
ΜΑΘΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Μάθαινα στα παιδιά
σφετεριστής θα πει άρπαγας
Αναφερόμουν, βέβαια, στον Ευαγόρα
νόμιμο δικαιούχο
που του έκλεψαν τον θρόνο
μέσ’ από τα χέρια
Κόλλησα σ’ αυτό το νόμιμα
-ανήκε εξάπαντος στην οικογένεια των Τευκριδών
και στάθηκε αντάξιος του βαριού ονόματός του
Πέρασαν γρήγορα τα χρόνια
τα πολιτεύματα, οι επαναστάσεις
Μα σήμερα ακόμα αυτοί μας κυβερνούν
οι νόμιμοι απόγονοι
σφετεριστές των καιρών…
Η ποίηση της Ζορπίδου είναι μια ποίηση ευθύβολη, αφτιασίδωτη, χωρίς περιττολογίες και ρητορισμούς, χωρίς εξάρσεις φθηνού εντυπωσιασμού και ρηχού συναισθηματισμού. Είναι μια ποίηση ουσιαστική, μεστή, στιβαρή και συνάμα αποκαλυπτική, η οποία φωτίζει με γενναιότητα σκοτεινές περιοχές της εγκλωβισμένης συνείδησης και διερευνά με τρόπο διαλεκτικό τις ανθρώπινες σχέσεις και την ηθική στάση του ατόμου μπροστά στις αναφύουσες κάθε φορά υποκείμενες νοσηρές καταστάσεις. Στις λέξεις της υφέρπει ένα παλλόμενο πάθος, η ένταση της γνήσιας ποιητικής συναρμογής και ακολουθίας, εκπεφρασμένη παράλληλα με έναν βαθύ φιλοσοφικό στοχασμό, ο οποίος άλλοτε περιστρέφεται γύρω από την μόνωση του ανθρώπου και τη ματαιότητα των ανθρώπινων πραγμάτων και άλλοτε επικεντρώνεται στοχευμένα και θαυμαστά σε θέματα ποιητικής και μεταφυσικής. Πρόκειται για μια ποίηση με ευδιάκριτες επιρροές από τον αρχαιοελληνικό κόσμο, είτε συνυφαίνεται με μοτίβα και πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας είτε συνδιαλέγεται με αρχαίους και σύγχρονους φιλοσόφους.
ΠΡΟΣ ΣΩΚΡΑΤΗ
Εσαεί
τον βασάνιζε το ερώτημα
μέχρι τη μέρα
που το κώνειο
τον βύθισε
στην αιώνια Απάντηση.
ΠΡΟΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗ
Με φόντο το βουνό
στεκόταν αγέρωχος
Οι κόρες των ματιών του
είχαν χάσει κάτι από την στρογγυλάδα τους
Είχαν πάρει κάτι
από την τριγωνική απόληξη της κορυφής…
Σε έναν από τους ποιητικούς της «σφυγμούς» η ποιήτρια με ύφος συνομιλητικό, οικείο αλλά και επιτακτικό, απευθύνεται σε όλους εμάς, διερωτάται, επιβεβαιώνοντας την πίστη της στην δύναμη της ποιητικής δημιουργίας ως πράξης υπέρτατης προσφοράς και ανανεώνοντας, ταυτόχρονα, το κάλεσμα της δικής μας υπόσχεσης για παλιρροϊκές μεταγγίσεις ανθρωπιάς. Έτσι, ακούμε τις ακατάλυτες ροές και στις δικές μας φλέβες, ακούμε στις λέξεις της τους σφυγμούς και της δικής μας ζωής.
Ερώτηση κρίσεως:
Ρέει αίμα στις φλέβες σου;
Περιμένω να μου μεταγγίσεις το χρόνο σου
Δε σου απέμεινε στιγμή
Δε μου απέμεινε σταγόνα.
.