ΕΛΕΝΑ ΓΚΙΡΓΚΕΝΗ

Η Έλενα Γκιργκένη γεννήθηκε το 1997 στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε στο Τμήμα Κινηματογράφου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η Παρασελήνη είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή, ενώ κείμενά της έχουν δημοσιευτεί στο δοκιμιακό-λογοτεχνικό περιοδικό Νόημα και μεταφράσεις της στην ηλεκτρονική σελίδα Εξιτηρίου.

.

.

ΠΑΡΑΣΕΛΗΝΗ (2022)

ΟΦΗΛΙΑ

Νούφαρα πρισματικά
Πλεούμενα στο νερό μιας ζωής συντριμμένης
Το απαλό χάδι του ήλιου στο μάγουλό σου
Όταν άπλωνε το χέρι να σε αγγίξει
Νύφη του ποταμού
Οφθαλμαπάτη
Μανδύας γύρω σου το δάσος
Κι όσα οι άλλοι αγνοούν
Ο άνεμος σε συνοδεύει
Οδηγός και προστάτης
Μέχρι να περάσεις την πύλη του κάστρου
Και να επιστρέφεις ακόμη μία φορά
Στην εποχή του θανάτου σου.

Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΗΡΩΑ

Νιώθω τα πυρωμένα μάτια των θεών
Στον σβέρκο μου
Νιώθω το βάρος όλου του κόσμου
Στις πλάτες μου
Κι ας είναι ο Άτλας
Που τον κρατάει στις δικές του

Κάθε μου κίνηση
Κάθε βήμα
Κάθε σκέψη
Του μέλλοντος
Με οδηγεί με βεβαιότητα
Στην εκπλήρωσή της προφητείας

Ποτέ δεν ζήτησα τίποτα από αυτά που απλόχερα
μου δόθηκαν
Κι όμως
Το μόνο που πραγματικά επιθυμώ
Είναι αυτό που μου αρνούνται
Θεοί και άνθρωποι εμπόδια
Πο ιο θα είναι το τίμημα
Που πρέπει να πληρώσω
Για να κρατήσω το χέρι σου στο ατέρμονο φως;

ΜΙΑ ΕΥΤΥΧΗΣ ΣΥΓΚΥΡΙΑ

Χρυσάνθεμα και μέλι
Δίπλα στο παράθυρο
Ο πρωινός ήλιος έχει μια ξεχωριστή ζεστασιά
Καφές και κανέλα
Στο μπαλκόνι
Όλα ανθίζουν
Ανάκατα μαλλιά και
Μάτια που χαμογελούν
Ζεστό μάρμαρο κάτω απ’ τα πόδια

Έρχεται καλοκαίρι.

ΘΕΡΙΝΗ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ

Μυρίζω στον αέρα του Αυγούστου
Το τέλος του καλοκαιριού
Όλα τα δεινά που έπονται

Κατηφορίζοντας προς τη θάλασσα
Για να δούμε το αιώνιο φως
Να ανατέλλει
Από το υγρό σώμα
Δε μπορώ να μην σκέφτομαι
Τη ματαιότητα της συνύπαρξής μας.

Γλυκόπικρη ανάμνηση
Που αναδύεται απ’ τον σκοτεινό πυθμένα της λήθης
Σε κάθε παγωμένο ξημέρωμα
Που έρχεται δίχως φως

Τι ειρωνεία,
Ξημέρωμα χωρίς φως

Τι ανούσιο,
Εγώ χωρίς εσένα.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΤΙΚΗ

Σε βρίσκω
σε κάθε ροζ ηλιοβασίλεμα
στη ζέστη του καλοκαιρινού απογεύματος
στο βιβλίο με τα ποιήματα της Nora May French
που κάθεται στο γραφείο μου
και με κοιτάζει με οίκτο
από τη μέρα που πέταξες ανάμεσα στα σύννεφα

Σε βρίσκω
στους αστερισμούς που αναγνωρίζω στον καθαρό ουρανό
στον παφλασμό των κυμάτων την ανατολή
στην έκθεση του Munch
που είδαμε στη Βιέννη
όταν ξέκλεψες τρεις μέρες για να γιορτάσουμε
τη συνύπαρξή μας

Η χιλιομετρική μας διαφορά όλο και αυξάνεται
κάθε βιαστικό κλείσιμο του τηλεφώνου
η απουσία του ονόματος σου απ’ την οθόνη μου
απ’ τις ανησυχίες
απ’ τις αναζητήσεις.

Σε χάνω.

.

Αφήστε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.