ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΟΤΖΑΚΗ

Η Ζωγραφιά Οτζάκη σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή (Α.Π.Θ.) και στη συνέχεια ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στον τομέα «Σπουδές στην Εκπαίδευση». Εργάζεται ως εκπαιδευτικός μέσης εκπαίδευσης στη Θεσσαλονίκη. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή Λιμπρέτο στο συλλογικό έργο ΦΟΥΓΚΑ, εκδόσεις Ρώμη 2017. Ο ΠΛΑΚΟΥΝΤΑΣ είναι η δεύτερη ποιητική της συλλογή και η πρώτη προσωπική ποιητική παρουσία.

.

.

ΠΛΑΚΟΥΝΤΑΣ (2022)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΑΣΣΟΝΕΣ

Θα γράψω ένα ποίημα
για τους ελάσσονες
που στάζουν λάθη από τριαντάφυλλα·
κι ας κρέμονται τα σώματα
γυμνά κλαδιά στον άνεμο

Θα γράψω ένα ποίημα
γιa τα πουλιά
του ανυπάκουα τινάζονται·
ξενάγηση ρομαντική
στο βάρος της βροχής

Θα γράψω ένα ποίημα για ’μας

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ

Ούτε μια λέξη
μονάχα την κατάληξη να πεις
Όλο το σώμα η σιωπή
και η τελεία, αρχή για την επόμενη
Και ο ποιητής μια πικραμένη παραλήγουσα
ένα γιατί με την πληγή στα δάχτυλα
ένα κενό σε κύκλο ανοιχτό

Γι’ αυτό ούτε μια λέξη
μονάχα την κατάληξη

ΠΛΑΚΟΥΝΤΑΣ

Πάρε την λέξι μου.
Δώσε μου το χέρι σου.

Ανδρέας Εμπειρικός

Σμιλεύεται
ως έμβρυο το σώμα
τρυγώντας τον πλακούντα των αιώνων

και ως τρυφερό μαλάκιο πια
αρδεύοντας τον ουρανό της κούνιας
μεστώνει τόσο
που ανακαλύπτει την ουρά του

ώσπου τελάλης πια
ή ποιητής
ορθώνεται
ραμφίζοντας την ήττα του

Πάρε το ποίημα
Δώσε μου το χέρι σου

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Πληγώνει και πληγώνεται το φως
ενέσιμο
δαιμονικό

κομμάτια στέρφας γης
και ποταμούς στεγνούς σαν ενδοφλέβια κενότητα

Μα η θάλασσα πληγώνεται
σμιλεύοντας το σώμα επίγειων θεών
και ο βυθός
κυοφορώντας τους επόμενους

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Όσο θα ξεμακραίνει αργά αργά
το τελευταίο χαρτί με τα μεγάλα λόγια
και η απουσία που στάζει όνειρα
στην ανηφόρα του ήλιου
τόσο θα γίνεται η πόλη πιο μικρή
λιμανίσια
με μάτια αλόγου στον βυθό
να μετρά σπονδές
λουόμενες κραυγές
για μια κατάκτηση
στον λασπωμένο κόλπο της

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το πρώτο ποίημα μυρίζει γειτονιά
και λασπωμένα γόνατα
σηκώνει τη βρεμένη γη και τη μουριά
απ’ το σκοινί της κούνιας του
Το τελευταίο
σα μονολεκτική σημείωση
σαν το κλαδάκι που ζητά τη ρίζα του
σηκώνει στην καμπούρα του το παιδικό αλφάβητο
και χάνεται στα χώματα

.

ΛΙΜΠΡΕΤΟ (2017)
(Ομαδική έκδοση Φούγκα, 2017)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΔΡΟΜΟΣ

Σπάσε για το ξεκίνημα
μια κούπα μισοφέγγαρο
στο νήμα του νερού

ένα κυκλάμινο στιχάκι
στη φλέβα του λαιμού
για το τελείωμα

και πιες το λίγο τ΄ ουρανού
ως το ξημέρωμα
για χάρη σου

Κι αν στο περίπου βρίσκεσαι
ως το ολότελα
μια στάση δρόμος κατακόρυφα

ΕΚΕΙ

Σ΄ ένα καθρέφτισμα φτερούγας παγονιού
στο τρέμουλο μιας σκίασης
στον θόλο του βυθού
εκεί
σ΄ ένα μισάνοιγμα βεντάλιας πρωινού
στο πανηγύρι μιας σιωπής
στον πάγο τ΄ ουρανού
εκεί
σε μια διασταύρωση αρμύρας και καπνού
στο ξάφνιασμα μιας άρνησης
στο ψήλωμα του νου

Εκεί σε συναντώ

ΞΗΜΕΡΩΜΑ

Της κοιμωμένης το γλυπτό
σκορπίσματα στην κάνη τ ΄ ουρανού
Της Αφροδίτης το πλεκτό
λευκή κορδέλα στον λαιμό του φεγγαριού
Ξημέρωσε
Με βελονιές χελιδονιών
τα νυχτολούλουδα ανάποδα
Οι βιόλες σκαρφαλώνουν
στο κόκκινο γεράνι της αυγής
και το βιολί του ήλιου καλωσορίζει
στο κατώφλι της αυλής
το απροσδόκητο

Ποτέ κανείς δεν έμαθε το τέλος της γιορτής

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Το υστερόγραφο
στο λεύκωμα της μυγδαλιάς
χαιρετισμός
για την αυγή που δεν ξημέρωσε
κι ένα παράπονο ψιλόβροχο
για τη μετέωρη σκληρότητα της μοναξιάς
τ ΄ απομεσήμερο
για τον λυγμό μιας Άλκηστης
στον γυμνωμένο κάλυκα
για τ ΄ αηδόνι που γονάτισε
στην επωδό την ανεξήγητη

Μα εσύ μελετάς πρωτοσέλιδα

ΑΛΦΑΒΗΤΑ

Στάσου
σε μια καμπύλη ραγισμένης προσμονής
πριν το ξημέρωμα
σ΄ ένα τριζόνι της αυλής
πριν πέσει η βροχή
σ΄ ένα λιμπρέτο των πουλιών
πριν το τελείωμα
και μέτρησε την υποτείνουσα
οξεία αγωνία της στιγμής

Μετά καθάρισε την αλφαβήτα σου

ΤΟ ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΟ

Για μιαν απάντηση
στο ματωμένο σούρουπο
κι ένα γιατί
στον δόλο της αυγής
ζητιάνευες μια συλ-λαβή
μια συμφωνία
μια μουσική αιώνιας σιγής
και μια τελεία

Μα τελικά
ο ποιητής υμνεί το ατελεύτητο

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ

Τι το ’θελα να ξεδιαλύνω τις νεφέλες μου
Καλά καθόμουνα στα σίγουρα
Με στίχους για φυλλώματα και λιόβγαλμα
Καλά χρωμάτιζα τα σχήματα
τα δειλινά και τ ΄ αρώματα
Τι το ’θελα να σύρω πριν το χάραμα το νήμα
τη γραμμή από το νεύρο σου
Τι το ’θελα να ξύσω κυριακάτικα
σημάδια της αρμύρας σου
Μπερδέματα!
Ξηλώνει η αλήθεια τα μπαλώματα
Κομμάτια τα σεντόνια ξημερώματα

ΜΙΑ ΖΑΡΙΑ

Μη σιγοντάρεις
Άφησε να ρίξω τη ζαριά μου
Μην μπλέκεσαι στους χτύπους μου
Ζαλίζεις την πυξίδα μου
Παράτα με
Δαγκώνω τα όνειρά μου
Καβάλα στα λεπτόκλαδα
Αντέχουνε
Μη νοιάζεσαι
Σκαλώνουν στις κουκίδες μου
Κουμπώνουν στα φτερά μου
Μη στέκεσαι και βιάζομαι

Αφήστε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.