ΦΥΛΛΕΝΙΑ ΣΦΟΥΓΓΑΡΗ

Η Φυλλένια Σφουγγάρη γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Β. Εύβοια, τόπο πάμπλουτο σε φυσικές ομορφιές, που την ενέπνευσε από πολύ μικρή να γράψει τα πρώτα της ποιήματα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και συνέχισε με σπουδές στην Προσχολική Αγωγή και Εκπαίδευση στο ίδιο πανεπιστήμιο. Η Μουσική είναι κι αυτή «τόπος» της. Σπούδασε κλασικό πιάνο, είναι κάτοχος πτυχίου ανώτερων θεωρητικών (πτυχίο ειδικού αρμονίας) και έχει παρακολουθήσεισεμινάρια μουσικοπαιδαγωγικής. Η σύνθεση τραγουδιών και η μελοποίηση στίχων είναι οι πιο συναρπαστικές μουσικές της ενασχολήσεις. Δίπλα από την αγάπη της για τη μουσική στοιχίζεται κι η αγάπη της για την Ποίηση. Το «Ναίφως» (Ελκυστής 2021) είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.

.

.

ΝΑΙΦΩΣ (2021)

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ

Αν θέλουμε να κάνουμε ίσως το πιο αναγκαίο, δύσκολο αλλά και υπέροχο ταξίδι, τότε χρειαζόμαστε την Ποίηση, που προσπαθεί «μέσα από τα δικά της μάτια στην ψυχή μας να μάθουμε να κοιτάμε». Το βλέμμα της σα φωτεινή δέσμη εστιάζει και σε όσα μέσα μας συνηχούν συνταιριασμένα και σε αυτά που χαλούν την αρμονική συμμετρία.
Τα ποιήματα τής παρούσας ποιητικής συλλογής ακουμπάνε το πολυκύμαντο συναίσθημα και μεταφέρουν προβληματισμούς. Ορισμένα εκφράζουν την απόσταση που μάς χωρίζει από τα όνειρά μας, φτιαγμένη από αστοχίες και δυσκολίες. Μένει όμως μια λευκή σελίδα ως επιλογή, όχι για λήθη αλλά για ξεκίνημα δημιουργικό. Ή -πιο ποιητικά- για ν’ αναζητήσουμε και να βρούμε το νησί τής Ουτοπίας στο χάρτη τού κόσμου.

ΤΟΥ ΔΕΙΛΙΝΟΥ

Ροκανισμένο το φεγγάρι
του δειλινού το βλέμμα
φόρεσε η ανεμώνα πάλι.
Εύχονται τ’ αστέρια να πέσουν
κάτω στη γη, ν’ αφήσουν χνάρι
και κοντά της να βρεθούν.

Πιο κοντά της να βρεθούν
μαζί στη σιωπή να τραγουδονειροπολούν
κι όταν σβήσουν, να της δώσουν
άνθρωποι για να μην την κόψουν
αστερόσκονη, αόρατη να γίνει
η ανεμώνα, του Μάη ένα πρωινό.

Αόρατη να γίνει, του Μάη ένα πρωινό.
Να μην τη δω ούτε κι εγώ
που ’θελα, σαν την βρω, να της ζητήσω
λίγη από τ’ αστέρι σκόνη να κρατήσω
στις σκέψεις του μυαλού να ρίξω
για να μην κόψω της γαλήνης τον ανθό.

ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ

Γίνεται άγονος ο χρόνος κι ο εαυτός μου
όταν φεύγεις
και μένω να κοιτάζω τους ανθρώπους
όπως τις παλιές φωτογραφίες που ξεθώριασαν.
Κι αν για πρώτη φορά η αγάπη παίζει το σκοπό της,
στις καμάρες της αγοράς
ματώνει ο ήλιος
κι η γλώσσα πιάνεται στον τροχό του φόβου
κι αγωνία τρελή
φτερούγισμα της νυχτοπεταλούδας
σαν αλαργαίνει απ’ το φως.
Αντίλαλοι
ακούγονται αντίλαλοι
από τα κύματα που σπάνε στους ελπιδοθραύστες.

ΠΥΡΟΒΑΤΗΣ

Έρχονται ώρες που δε σου μένει παρά μόνο η ζωή
σαν αγίνωτος καρπός να δοκιμάζει την υπομονή σου.

Υπάρχουν ώρες που εμπιστεύεσαι και κρατάς τη ζωή
όπως ο τυφλός το μπαστουνάκι του.

Ώρες που η ζωή είναι τραγούδι, γιατί την χαϊδεύεις
κι ώρες που γίνεται μαχαίρι, επειδή τη ρωτάς.

Είναι καιροί που πίνεις την συνήθεια σαν γλυφό νερό
καιροί που το ψέμα είναι η ζωή σου.

Τότε η πέτρα που πατάς δεν έχει στάλα δροσιά, μόνο φωτιά
και πρέπει να γίνεις πυροβάτης.

ΕΝΑΣ ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Ακούγεται η ανοιξιάτικη βροχή
όταν τα παιδιά τρέχουν
ξυπόλητα στα βρεγμένα σύννεφα
όταν η πασχαλιά τον Απρίλη
στην αυλή μας υποδέχεται
όταν μια γαλαζοπράσινη λιβελούλα
απαλά ανθίσει επάνω στα μαλλιά σου
όταν ο ιστός της αράχνης
χορέψει με τις ηλιαχτίδες
κι αφού γίνει χρυσή κλωστή
δώσει την ελπίδα στη νύχτα
πως ίσως δει κι εκείνη απόψε
έναν χαρταετό στο φεγγάρι.

Η ΠΟΙΗΣΗ

Η ποίηση με έμαθε
άνθρωπος να είμαι.
Χτύπησε το τζάμι ευγενικά
εκείνο το βράδυ
να ζητήσει λίγο ψωμί
έμοιαζε όμορφη προσφυγόπουλα
που είχε όψη μελαγχολική.

Η ποίηση με έμαθε
ότι ο εργάτης που σηκώνει
τον ήλιο στ’ άγρια χέρια του
τη δουλειά του σαν τελειώνει
έχει τον ουρανό με αίμα ζωγραφισμένο
και πινέλο βυθισμένο
μες σε δάκρυα δικά του
περιμένοντας πως κάποτε
θα φύγει η μπογιά.

Η ποίηση με έμαθε
το συναίσθημα να ακουμπάω
κι αν τρυπηθώ ν’ αρχίσω να γελάω
μες σ’ έναν κόσμο φοβερά αγκαθωτό
παντού κινούμενοι κάκτοι και αυτό
το μικρό παιδί, που ασυνείδητα
γνωρίζει την αλήθεια.

Η ποίηση με έμαθε
να δακρύζω από χαρά
τότε που δείλιαζε τα βράδια
το φεγγάρι να με πάρει αγκαλιά
εκείνη στεκότανε στο παράθυρο εκεί
παράξενη, αινιγματώδης
ανάγλυφη και σιωπηλή.
Μέρες νύχτες με παρατηρούσε
τώρα ξέρω πως μονάχα προσπαθούσε
μέσα από τα δικά της μάτια
στην ψυχή μου να μάθω να κοιτώ.

ΝΑΙΦΩΣ

Στο μουράγιο τελευταίο θόρυβο
κει ακούσαμε σαν φύσημα υπομονής
νήματα χρυσοπόρφυρα ανέμιζαν τα μαλλιά σου.

Της ανεξήγητης δειλίας τον αχό
ποτέ δεν ξέχασαν.
Πολύβουοι… πολυάνθρωποι.

Νεφελώδες, κοίτα, είν’ το λυκαυγές
κι εσύ στο κύκνειο άσμα
της ανυπαρξίας να χορεύεις.

Ξαναγράφεις χλομιασμένα ξεκινήματα
λέξεις χρυσομαλλούσες βρόχινες,
σταλαγματιές κάποιας παλιάς ανδρείας.

Αμίαντοι άμποτε
να κοιταχτούμε
εμείς, μισοί σκλάβοι
μισοί ιππότες ράθυμοι.
Στο φως φαίνεται.

Αποχαιρέτημα αδάκρυτο
τούτο τ’ απόγιομα να δίναμε
στο Νέφος
των γκριζωπών βροχών.

ΛΕΥΚΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ

Ξεφύλλισα τη μέρα, είναι πυκνογραμμένη
έμεινε μόνο ένα λευκό απόγευμα
ο σελιδοδείκτης θέλει να το προσπεράσει
ένα αύριο ή κάποιο χθες ενοχικό προτιμά.
Από εμένα κάνω τρία βήματα μακριά
και βάζω τα χέρια στις τσέπες. Ανακούφιση.
Αφήνω το άσπρο να φανταστεί τις λέξεις
αν θα βρέξει κανένα κυκλάμινο δεν ξέρει
κι όταν ήμασταν παιδιά κάναμε τα λουλούδια.
Δεν ήξερα τότε να σχεδιάζω πολλά
χρειαζόταν να ξέρω πού μπαίνει ο ήλιος
μετά συνέχιζε εκείνος τη ζωγραφιά
σπίτι εγώ γυρνούσα γελώντας δυνατά
περήφανη για τα χτυπημένα γόνατά μου.
Κάθε τον ήλιο που κατάματα κοιτώ, δακρύζω.
Ελπίζω να κράτησες ένα απόγευμα.

.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΑ – ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΑΣ ΜΕΙΝΕΙ

Δεν έμεινε το πράσινο
έφυγε ακόμα κι απ’ τα μάτια σου
ξεψύχησε μονάχο του αυτό το βράδυ
κι οι κραυγές των ζώων πελέκησαν
βαθιά το μέσα μου σαν ούρλιαζαν οι φλόγες
μα στάλα δεν έτρεξε ρετσίνι.
Ένα κλαδί ας μείνει
ό,τι απέμεινε για να κρεμάσω εκεί
ένα παλιό γκριζοσακάκι
μια με στάχτες ποτισμένη ανατολή.
Κι ας έμεινε στην τσέπη μας η προσευχή
αλαργινό τραγούδι κι απαγορευμένο
ίσως ένα μαχαίρι τροχισμένο
για να κόψω το οξυγόνο ως το πρωί
σε μικρά τόσο μικρά κομμάτια
που θα γράφουνε στο κάτω μέρος
“αύριο θα ’χει ξεχαστεί”.

(Ασμήνι, Βόρεια Εύβοια, 8-8-2021)

Δημοσιευμένο στο Έννεπε Μούσα
https://ennepe-moussa.gr/

.

.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ  koukidaki.gr 9/4/2021

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Φυλλένια Σφουγγάρη: Το βασικό κίνητρο που με οδήγησε στη συγγραφή των ποιημάτων του βιβλίου «Ναίφως» ήταν η αγάπη μου για την Ποίηση, καθώς κι η διάθεσή μου ν’αποτυπώνω σκέψεις, προβληματισμούς και συναισθήματα, τόσο δικά μου όσο και των άλλων.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;

Φ.Σ.: Θα ήταν ο τίτλος, «Ναίφως». Μια λέξη καινούργια, που δημιουργείται από τη συνάντηση δύο άλλων. Οι λέξεις πράγματι συναντιώνται. Κάποιες φορές πλησιάζουν με τέτοια δυναμική η μία την άλλη, που ενώνονται. Κι αν μας φέρει στο νου η λέξη αυτή την ομόηχή της (νέφος), ας αναλογιστούμε πώς θέλει ο καθένας από εμάς να είναι ο “ουρανός” του. Εγώ κράτησα την καινούργια λέξη.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;

Φ.Σ.: Θα τον συμβούλευα να μην το διαβάσει βιαστικά. Διαβάζοντάς το να αναρωτηθεί αν “βλέπει” τον εαυτό του σε κάποιο από τα ποιήματα και να μοιραστεί μαζί μου την απάντηση.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;

Φ.Σ.: Θα πηγαίναμε σε μια μεγαλούπολη, κάπου που να υπάρχει στην ατμόσφαιρα “Νέφος”. Θα βλέπαμε όλα τα “αξιοθέατα” της πόλης: την ομορφιά, την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, τον έρωτα, την χαρά, αλλά και τους φόβους, τον πόνο, τη λύπη, τη μοναξιά και τα προβλήματα των ανθρώπων. Το ταξίδι μας θα κρατούσε τριάντα δύο μέρες (όσα και τα ποιήματα της συλλογής). Μια ιδανική επιλογή θα ήταν η Αθήνα.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο

Φ.Σ.:
Οι αόρατοι άνθρωποι με τις αψηλάφιστες ανάσες
απ’ το βλέμμα κάτι του ήλιου έχουν το πρωί
κι ένα περίγραμμα γαλάζιο στη φωνή… κάπου εκεί
που μιαν αυγή φύτεψε βασιλικό η θλίψη
για ν’ αρχίσει ξανά πάλι η ζωή.

https://www.koukidaki.gr/2021/04/naifos.html

.

ΣΤΟ BONSAISTORIES 25/3/2021

Ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα για τη συγγραφή της ποιητικής σας συλλογής «Ναίφως»;

Αρχικό ερέθισμα ήταν η αγάπη μου για την Ποίηση, η οποία διαμορφώθηκε με τα χρόνια. Επίσης, στη συγγραφή του βιβλίου με ώθησε κι η επιθυμία μου να εκφράσω σκέψεις, συναισθήματα κι ανησυχίες, δικές μου και άλλων.

Πόσο καιρό διήρκεσε η συγγραφή του έργου σας;

Η συγγραφή του βιβλίου ολοκληρώθηκε σε ενάμισι χρόνο περίπου.

Απευθύνεστε σε ένα συγκεκριμένο αναγνωστικό κοινό;

Απευθύνομαι σε όσους ανθρώπους «διαβάζουν» Ποίηση καθημερινά, ακόμα κι αν δεν το γνωρίζουν. Τότε που γυρίζουν ν’ακούσουν την αλήθεια μέσα τους· που ακουμπάνε των άλλων τη σιωπή· που αντιστέκονται, κι ας σηκώνουν της αβεβαιότητας τον βράχο· που αντικρύζουν της θάλασσας το μπλε κι απλώνονται στο νου τους καλοκαίρια. Νομίζω πως θέλω να απευθύνομαι σε όλους.

Γιατί -κατά τη γνώμη σας- οι αναγνώστες θα έπρεπε να διαβάσουν το έργο σας;

Οι αναγνώστες που θα επιλέξουν να διαβάσουν την ποιητική συλλογή «Ναίφως», ίσως βρουν στις σελίδες της στίχους που θα τους αγγίξουν τόσο με τις εικόνες που δημιουργούν όσο και με τα νοήματά τους.

Έχετε δεχτεί αρνητικές κριτικές; Αν ναι, κατά πόσο σας επηρεάζουν;

Μέχρι στιγμής έχω δεχτεί θετικές κριτικές. Βέβαια όσο διαβάζεται το βιβλίο, σίγουρα θα υπάρξουν και αρνητικές. Θεωρώ πως η κριτική, όταν γίνεται καλοπροαίρετα, οδηγεί σχεδόν πάντα σε κινητοποίηση, σε ισχυροποίηση της θέλησης και τελικά στην βελτίωση.

Εκτός από την ποίηση, με ποιο άλλο λογοτεχνικό είδος θεωρείτε πως θα μπορούσατε να καταπιαστείτε; Με ποιο δεν θα καταπιανόσασταν ποτέ;

Εκτός από την Ποίηση, στην οποία θα προσπαθήσω να μείνω προσηλωμένη, θα μου άρεσε να ασχοληθώ με το παραμύθι, καθώς και με το διήγημα. Δεν υπάρχει κάποιο λογοτεχνικό είδος με το οποίο δεν θα καταπιανόμουν ποτέ· άλλωστε κάθε είδος έχει ορισμένα δικά του μοναδικά χαρακτηριστικά, που το καθιστούν ενδιαφέρον και ξεχωριστό.

Τι σημαίνει για σας «ποίηση»;

Η ποίηση είναι για μένα μια ανακάλυψη. Η ανακάλυψη όλων εκείνων, που μες στη ζωή -παρά τις δυσκολίες- μαρτυρούν πως η ομορφιά πάντα γύρω και μέσα μας θ’ αστράφτει. Υπάρχουν στιγμές που ζεις το ποίημα και που είσαι στίχος του· βλέπεις το άγγιγμα τ’ ουρανού να γεμίζει με γαλάζιο τα χέρια των ανθρώπων αλλά ακούς και τα φτερουγίσματα του πόνου στα μάτια τους. Μοιάζει με τη μέλισσα η ποίηση, που, ακόμα κι αν βρεθεί σε άγονο λιβάδι, θα συναντήσει το λουλούδι.

.

Αφήστε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.