Η Ευδοκία Ζορπίδου γεννήθηκε το 1975 στη Λευκωσία της Κύπρου. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού κα. Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κι έκανε μεταπτυχιακό στη Συστηματική Φιλοσοφία. Εργάζεται ως φιλόλογος σε λύκειο της Λευκωσίας. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί στον Τύπο σε Κύπρο και Ελλάδα κι έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Είναι Γραμματέας του ΔΣ της Ένωσης Λογοτεχνών Κύπρου.
ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ
Ροές και θρομβώσεις (εκδ. Ιωλκός 2021)
Παλιρροϊκό κλείδωμα (εκδ. Ιωλκός, 2023)
Άφα(ν)τος έρωτας (εκδ. Ιωλκός, 2025)
.
.
.
ΑΦΑ(Ν)ΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ (2025)
ΑΦΑ(Ν)ΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ
[ΦΟΒΟΣ ΠΡΩΤΟΣ]
(Θύμησες… Θυμάμαι στον ύπνο, ονειρεύομαι στον ξύπνιο, τόσο
ζωντανά που διεγείρομαι, ανατριχιάζω, αναστατώνομαι ολόκληρη)
Φοβάμαι μήπως δε σε ξαναγγίξω ποτέ, φοβάμαι μήπως ξαναγλιστρήσω σε αυτή την ανέραστη ζωή, που μοιάζει με αναρρωτική άδεια εσαεί. Από την άλλη, φοβάμαι μήπως σε ξαναγγίξω και ξαναγεννηθώ. Κάθε φορά, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αποχωριστώ την αίσθηση του δέρματός σου στην παλάμη μου.
Μνήμες ακοής, αφής, γεύσης, όσφρησης, όρασης. Βλέμμα πελαγίσιο.
Έχω πελαγώσει.
Βρίσκομαι καταμεσής του πελάγου. Πελαγοδρομώ στα μάτια σου και δε λέω να πιάσω λιμάνι.
Κι αυτές οι προδότρες αισθήσεις, οι δωσίλογες
με τυραννάνε νυχθημερόν
με μνήμες πυρίκαυστες
(Ακόμα κι αυτή η μυρωδιά του έρωτος
δεν λέει να ξεκουμπιστεί)
Με ξεμυαλίζουν θύμησες πυριφλεγείς
Η φλόγα, αλίμονο
—ετούτο το άγιο φως του έρωτα—
δε λέει να σβήσει.
ΑΣΦΥΞΙΑ
[ΦΟΒΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ]
Σήμερα ξύπνησα —ή ακόμα κοιμάμαι;— μ’ έναν κόμπο στον λαιμό.
Οληνυχτίς, πάλευα να πάρω αέρα, να αναπνεύσω. Μα ο λαιμός μου
έφραξε, οι αεραγωγοί φρακάρισαν. Όλη τη νύχτα, περνούσα από
στενούς σωλήνες ασφυκτικούς, ίσα που χωρούσα να περάσω,
να βγάλω το πρόσωπό μου ν’ ανασάνω. Τουλάχιστον, αυτήν τη
φορά χώραγα — μετά βίας, αλλά χώραγα. Δεν το χωρούσε ο νους:
Μπορούσα, επιτέλους, να πάρω ανάσα κι, όταν πάλι δυσκολευόμουν,
έσκιζα τον λαιμό μου στα δύο, βγάζοντας μία μία τις στρώσεις του
δέρματος και γευόμουνα λαχταριστό τον αέρα στα πνευμόνια μου.
Είναι κι αυτό μια βελτίωση. Ας είναι… Ο επαναλαμβανόμενος
εφιάλτης γίνεται ολοένα και λιγότερο εφιαλτικός. Ίσως, με λίγη
ευχή, να μπορέσω να τον μετατρέψω σε όνειρο ερωτικό: από εφιάλτης,
όνειρο, από θάνατος, ερωτική συνεύρεση. Έτσι κι αλλιώς, στο τέλος
όλα μοιάζουνε —ακόμα και ο οργασμός— με μικρούς θανάτους ή
και ζωές.
Σκέφτομαι να ανοίξω καναδυό ονειροκρίτες, μήπως βγάλω άκρη, μα
μετανιώνω. Συνήθισα, παραδόξως, ν’ αγαπώ τους εφιάλτες μου αυτό
τον ανεξήγητο, τρομακτικό πυθμένα του μυαλού μου.
ΑΝΕΠΙΔΟΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΕΡΩΤΙΚΟ
Γλυκέ μου
Σε σένα που οδηγείς τους μύστες του έρωτα, θα ήθελα να σου πω πως:
Αυτός ο έρωτας δεν ήταν έρωτας
ήταν ιερουργία
Αυτός ο έρωτας ήταν μυστήριο που φανερώθηκε άξαφνα σ’ έναν
αμύητο αμαθή
Και τώρα που οδηγείς άλλους στην ατραπό του έρωτα
έχω να σου πω πως:
Δε θέλω άλλον έρωτα
γιατί ο νεοφώτιστος εμβαπτίστηκε
και δεν μπορεί να πλέει πια σε ανίερα νερά
(Θα μείνω, λοιπόν, στο εξής ανέραστη)
Παρ’ όλα αυτά
θα ήθελα να σου πω
ευχαριστώ
μα τα ακροδάκτυλά μου ακόμα μουδιάζουν, που σε άγγιζαν,
η αγκαλιά μου
ακόμα σ’ αναζητά…
Δυστυχώς, όπως λένε, το σώμα είναι το τελευταίο που ξεχνά.
Αυτά, λοιπόν! Έχε γεια…
ΜΙΑ ΑΡΧΕΓΟΝΗ ΚΡΑΥΓΗ
Στη θάλασσά μου
Θάλασσά μου, βρέχει απόψε
Οι σταγόνες λυρωδούν τ’ αγαπημένο σου πρόσωπο
Θάλασσά μου, φουρτούνιασες
Θα σ’ αγγίξω μ’ ένα χάδι Απολλώνειο
κι ο Ποσειδώνας ας κουρεύεται!
Θα σε τραγουδήσω, όπως δε σε τραγούδησε ποτέ κανείς
Σ’ αγαπώ, θάλασσά μου
Βαθύ μου μπλε, έρωτά μου
παθιασμένο μου γκρίζο
μαύρο βελούδο σαν πέφτει το σκοτάδι
κόκκινο μου της αυγής
Ξημερώνει, θάλασσά μου
και βγαίνουμε, επιτέλους, στα ανοιχτά της αγάπης μας
ελλιμενισμένοι σφιχτά
ο ένας στο σώμα του άλλου…
ΛΕΚΤΙΚΑ ΚΑΤΑΚΡΗΜΝΙΣΜΑΤΑ
Στον Μιχάλη
Μες στην πολλή υγρασία του μυαλού
έσταζαν στίχοι, ανέφελοι
Υδρατμοί πέφταν μες στον ορυμαγδό
σαν απανωτές ενοράσεις ορμητικών χειμάρρων
ενώ η βεντάλια έριχνε
τις εναπομείνασες λέξεις
—εξατμίσεις τ’ απείρου—
κάτω
σε μια ταπεινή αυλή ενός
πυκνού Αυγούστου.
ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΕΣ ΑΤΟΜΙΚΟΥ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΟΥ
Στον Χρηστό
Ο κύκλος είναι όπως τον τροχό
που κινείται αέναα μέσα στα όρια της ακτίνας του
Γι’ αυτό κι εγώ δεν αγαπώ ιδιαίτερα τον ήλιο
Το φεγγάρι διαχέεται…
Έτσι ανακάλυψα
έναν εαυτό που ξέφευγε
από την κυκλική φαυλότητα του κόσμου.
ΑΡΑΙΟΣΠΑΡΜΕΝΟΙ
Στη Χρυσταλλένη
Μέσα από την ποίηση κάθε λογής
συρρικνώνουμε το πένθος
συμπυκνώνουμε την Αγάπη
για να νικήσει, επιτέλους, η πυκνότητα
την αραιότητα του θανάτου.
Την οφείλουμε στους νεκρούς μας
αυτήν τη συμπύκνωση
για να ζουν κι αυτοί Αιώνια
όχι μόνο στο μεταίχμιο
κενών διαστημάτων
στον χώρο, στον χρόνο ή στη σύσταση των πραγμάτων
μα στην πυκνότητα της Καρδιάς μας.
ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑ ΦΩΤΟΣ
Το ’μαθα πια: δε μου χρειάζεται
είμαι αυτόφωτος
Κι όμως, φοβάμαι…
Αστρονόμοι πάνε κι έρχονται
περιφερόμενοι αστροφύλακες
Πασβάντηδες έξω απ’ το σπίτι
μη με συλλάβουν τα Στοιχειά.
ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟΝ ΑΝΗΛΕΗ ΗΛΙΟ
ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ
Κάτω απ’ τον ανελέητο ήλιο
κορμιά στεγνά
αφίλητα
Λίγο πιο κάτω
η οφθαλμαπάτη μιας όασης:
Η ζωή.
ΕΚΔΟΤΟΣ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ
Τίποτα απ’ αυτά δεν είναι ο ποιητής:
Μήτε ειδήμων των λέξεων
Μήτε κάτοχος νοημάτων
Μήτε φορέας νοσημάτων
Μόνο έμπλεος αγάπης και
έρωτος.
Ένας ιστορητής μεγάλων ερώτων
που χαράχτηκαν βαθιά στις
λέξεις του…
ΑΤΙΤΛΟΙ ΣΦΥΓΜΟΙ
Ο έρωτας είναι γι’ αυτούς που ζητάνε το πολύ
μα εσύ αρκείσαι με το λίγο.
~~~
Ένιωσα ανοιχτή στα πέταλα του έρωτα
κι έκλεισα, ύστερα, σφιχτά σαν μπουμπούκι.
~~~
Παρά την εκτυφλωτική πανσέληνο
προτιμώ τη λειψή ημισέληνο
γιατί αυτή αφήνει τα μικρά αστέρια να λάμψουν.
[ΠΡΟΣ ΝΙΤΣΕ]
Ξαναδιαβάζοντας τον Υπεράνθρωπο
θυμήθηκα πάλι τις ρίζες μου
κι αγκάλιασα τις ρωγμές μου.
~~~
Ξεσκούριασμα σκέψεων
ξεσκόνισμα εγκεφαλοσυνάψεων
Το θέμα δεν είναι απλά να τινάξεις το χαλί!
~~~
Απαγγέλλω απνευστί
τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλια σου
Ωραιότεροι στίχοι
δε γράφτηκαν ποτέ…
.
.