.

Η Βέρα Παναγιωτίδου-Κορφιώτη γεννήθηκε στη Μόρφου της Κύπρου και κατάγεται από πατέρα Μικρασιάτη και μητέρα από τη Μόρφου. Αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο, τη Φιλοσοφική Σχολή του Καποδιστριακού και τη Δημοσιογραφική Σχολή Αθηνών. Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός σε σχολεία της Μέσης ’Εκπαίδευσης της Κύπρου και αφυπηρέτησε ως διευθύντρια. Παρακολούθησε με υποτροφίες στην Αγγλία και στην Αμερική μαθήματα με θέμα τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες.

Τιμήθηκε από το Υπουργείο Παιδείας της Κύπρου δύο φορές. Σκεπτικό Επαίνου Υπ. Παιδείας 1978: « Η ποίηση της Βέρας Κορφιώτη χαρακτηρίζεται από μια πνευματική θεώρηση του φαινομένου της ζωής. Στην έκφραση υπάρχει λιτότητα κι επιγραμματικότητα. Το έργο της αποτελεί μια ουσιαστική παρουσία». Σκεπτικό Επαίνου Υπ. Παιδείας 1985: «Η στοχαστική ποίηση της Β. Κορφιώτη κατορθώνει να μετουσιώσει λυρικά κι ανάλαφρα σκέψεις από την αρχαία και νεώτερη φιλοσοφία

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ:

ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ:

-Ποιήματα, (1971)
-Ποιήματα ΙΙ, (1975)
-Θέμα: Ποίηση, (1978) (Έπαινος Υπουργείου Παιδείας Κύπρου) 
-Αν Απλώσω τη σφαίρα της ψυχής μου (1986) (Έπαινος Υπουργείου Παιδείας Κύπρου),
-Κι επανέρχομαι στη ποίηση (1995)
-Πού Πορευθώ από Προσώπου σου Ποίηση (1999)
-Poems (Translated by Demetrios Hadjihambis and Penelope Sotteriou      Feather Star Publishing, Dayton Ohio 2007 
-Ποίηση Ωραία μου Έγνοια  (2008)

ΜYΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ:

-Αυτός Εφα! Πυθαγόρας ο Σάμιος (2012)

ΜΕΛΕΤΕΣ:

-Δυσλεξία (μετάφραση από τα Αγγλικά), Λεμεσός 1983,
-Αναγνωρίζοντας την Κώφωση, Λεμεσός 1995.
-Ιερή παράδοση & και οι μύστες της Magna Graecia  2018

ΔΟΚΙΜΙΟ- ΚΡΙΤΙΚΗ:

-Λογοτεχνικό πορτρέτο Σοφοκλή Λαζάρου, Sofocles Lazarou (Literary Profile) Μετάφραση στην αγγλική: Ιρένα Ιωαννίδου, PEN, Nicosia 2000.
-Λογοτεχνικές αναγνώσεις εν είδει Δοκιμίου, Λεμεσός 2005.

ΑΝΘΟΛΟΓΙΕΣ:

-Face of an Island (25 Poets from Cyprus-Anthology of Poems). Μετάφραση στην αγγλική: Ιρένα Ιωαννίδου, (2000)
-Της Κερύνειας (Ποιήματα Κυπρίων για την Κερύνεια), (2002)

ΘΕΑΤΡΟ:

-Ευαγόρας Παλληκαρίδης,  (2009)

ΙΕΡΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ  &  
ΟΙ ΜΥΣΤΕΣ ΤΗΣ MAGNA GRAECIA  (2018)

TOMOI A’ KAI B’

ΠΡΟΛΟΓΟΣ  ΤΟΜΟΣ Α’  ΑΠΟ ΑΝΔΡΟΥΛΑ ΤΟΥΜΑΖΟΥ

Μετά από τον εκπληκτικό πυθαγόρειο περίπλου με το έργο Αυτός ‘Εφα, Πυθαγόρας ο Σάμιος, η Βέρα Κορφιώτη συνεχίζει την κατάδυσή της στον χρόνο, ανασύρει και φέρνει μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας ανεκτίμητους θησαυρούς που οι πλείστοι αγνοούμε και ούτε καν μπορούσαμε να υποψιαστούμε την ύπαρξή τους.

Οδηγός και συνοδοιπόρος μας ταυτόχρονα, επιμένει να ανατρέψει τη συνήθη άποψη για τη φιλοσοφία ως απρόσιτη και ακατανόητη, ως ενασχόληση προορισμένη αποκλειστικά για μια ελίτ διανοουμένων ή και… αργόσχολων. Με αμεσότητα και τη μέγιστη δυνατή απλότητα, χωρίς στόμφο και επιτήδευση, έρχεται να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στους ειδικούς και σ’ εμάς, τούς απλούς και καθημερινούς ανθρώπους, ακυρώνοντας την κρατούσα εντύπωση ότι η φιλοσοφία είναι περιττή θεωρητικολογία, δείχνοντάς μας την άρρηκτη σχέση της με τη ζωή, τις δυνατότητες και την αναγκαιότητα της για την αυτοβελτίωση και την ποιοτική ανύψωση της κοινωνίας.

Η Βέρα Κορφιώτη μάς γυρίζει πίσω για να πάμε μπροστά! Και δεν πρόκειται για ρομαντική ή άσκοπη περιπλάνηση, δεν επιχειρεί ένα ταξίδι αναψυχής Κάι συλλογής εικόνων και εντυπώσεων. Αντίθετα, υπηρετώντας η ίδια την υπόθεση της φιλοσοφίας με την ταπεινότητα τού αεί διδασκόμενου, τού αναζητητή της γνώσης και όχι τού αποθησαυριστή γνώσεων, χρησιμοποιεί τις πληροφορίες που ερανίζεται από εκπληκτικού εύρους πηγές ως μέσο για να μάς φέρει σε επαφή με την πολύτιμη γνώση που έχει τη δυνατότητα να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα, να αλλάξει εμάς και τη συνολική συμπεριφορά μας ως ατόμων και ως μελών τού εθνικού αλλά και τού οικουμενικού συνόλου. Γιατί ο κόσμος της Κορφιώτη, όπως και ο κόσμος της φιλοσοφίας που υπηρετεί, έχει οικουμενικές αν όχι συμπαντικές διαστάσεις.

Λειτουργώντας ως εντολοδόχος τού μοναδικού δόγματος της ελληνικής φιλοσοφίας ότι δεν υφίσταται κανένα δόγμα, υιοθετώντας απόλυτα και ακλουθώντας έμπρακτα την ύψιστη πρωτοτυπία και το μέγα δίδαγμα της ελληνικής φιλοσοφίας ότι τίποτε δεν είναι δεδομένο, αναζητεί, ερευνά, απορεί, διερωτάται, εισηγείται, ανατρέπει, κεντρίζει την περιέργεια, πυροδοτεί τη σκέψη, εν ολίγοις συνεχίζει να μαθητεύει η ίδια και παράλληλα προσπαθεί με συνέπεια και ζήλο να οδηγήσει κι εμάς στην αναζήτηση της Αλήθειας.

Η άξια ώστόσο του παρόντος έργου εκτείνεται και πέραν εκείνης τού πονήματος της που αφορούσε τον Πυθαγόρα, την όποια υπερβαίνει κατά τούτο: αναδεικνύει, πέραν των άλλων, τη μαγεία της ποιητικής έκφρασης των προσωκρατικών φιλοσόφων και επιτυγχάνει μέσω αυτής να καταδείξει τη δύναμη της ελληνικής γλώσσας στο επίπεδο της απόδοσης των πλέον υψηλών και λεπτών συλλήψεων τού νου. Παράλληλα προβάλλει, χωρίς έπαρση, τη σημασία της τρισχιλιετούς συνέχειας της γλώσσας, τη βαρύτητα της συμβολής της αρχαίας ελληνικής στη θεμελίωση της δυτικής σκέψης και την καταλυτική της επίδραση στον επιστημονικό και όχι μόνο στοχασμό.

Η έλλειψη όμως έπαρσης και η σεμνότητα της συγγραφέως δεν αντιφάσκουν προς την υπερηφάνεια από την όποια εμφορείται για την ελληνική της ταυτότητα, για την ελληνική ρίζα η όποια συνεχίζει να αρδεύει το παρόν και το μέλλον όσων συνειδητά μετέχουν της ελληνικής παιδείας και όχι απλώς τυγχάνει να φέρουν ένα ελληνικό όνομα. Πέραν τού θαυμασμού από τον όποιο εμφανέστατα διακατέχεται ή Βέρα Κορφιώτη για την αρχαία ελληνική διανόηση, η κυρίαρχη αίσθηση που αφήνει το παρόν έργο είναι ο πλέον βαθύς πόθος και ο ουσιωδέστερος στόχος της να συμβάλει στην αναζήτηση και ανεύρεση, μέσω και αυτής της μελέτης, της ταυτότητάς μας, θεωρώντας τη συγκεχυμένη μας ταυτότητα ως τη βασικότερη ίσως αίτια των δεινών μας, τού γεγονότος ότι παραπαίουμε, αντιφάσκουμε, δεινοπαθούμε, αυτοκαταστρεφόμαστε, ως αιτία της κουφότητάς μας, της ως επί το πλείστον χωρίς αντίκρισμα διατυμπανισμένης αξίας μας, της επιπολαιότητας και της εκ μέρους μας απεμπόλησης οποιασδήποτε ευθύνης για τα κακώς κείμενα και την πορεία της ζωής μας.

Αρχαιολάτρης αλλ’ επουδενί αρχαιόπληκτη, με θαυμασμό και τεράστιο σεβασμό στα πνευματικά επιτεύγματα των προγόνων μας, πασχίζει να μάς καταστήσει συνειδητούς κληρονόμους και, κατά το δυνατόν, συνεχιστές όσων εκπληκτικών κληροδότησαν εκείνοι στην ανθρωπότητα.

Ως επιμελήτρια τού έργου αυτού υποκλίνομαι μπροστά στον τεράστιο μόχθο αλλά και στις ευγενείς προθέσεις της φιλτάτης Βέρας, εκφράζω τις ευχαριστίες μου για την εμπιστοσύνη της στο πρόσωπό μου, αναλαμβάνω την ευθύνη για τις όποιες αδυναμίες και αβλεψίες αναπόφευκτα εντοπιστούν και επικαλούμαι την κατανόηση της ίδιας και των αναγνωστών.

ΤΟΜΟΣ Β’

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ Ο ΣΑΜΙΟΣ  (Απόσπασμα)

Η Παλιννόστηση

Στη Σάμο ήδη από καιρό έφταναν οι ειδήσεις ότι ο Πυθαγόρας ταξίδεψε σε όλο σχεδόν τον τότε γνωστό κόσμο. Από την Αφρική και την Ασία, από τη Μέμφιδα μέχρι τη Βαβυλώνα γνώρισε τούς νόμους, τα μυστήρια, την πολιτική, τις επιστήμες τους. Ποιά ήταν άραγε η εντύπωση που προκάλεσε επιστρέφοντας οίκαδε ο μεγάλος ταξιδευτής; Είναι ντυμένος στα λευκά λινά. Τί διαμηνύει;

Πυθαγόρας

Αυτός, ο ιδιόμορφος άνδρας
ως εξίσου ωραίος με τον θεό που λατρεύει
παράστημα θαλερό και συγκρατημένο συγχρόνως
«μηδέν άγαν»

Προσωπικότητα που αδιάλειπτα υπερέχει
ευνοούμενου από τη μοίρα
ντυμένος στα λευκά όπως κάθε μυημένος
ο χρησμός των Δελφών απέκρυβε ένα πεπρωμένο
«θείος δαίμων»

Σ’ αυτόν δώρισαν οι Θεοί τόλμη
εκπληκτικά δεινή
στις μεταρσιωμένες συμφωνίες των σφαιρών
των κινουμένων γύρω αστέρων
επικεντρώνει την προσοχή
κι οριοθετεί τις σχέσεις των συνηχήσεων

Εναπόκειται να μην απογοητεύσει τους αθανάτους

Σε παρακινδυνευμένα μονοπάτια ταξιδευτής
πλόες όπου και το πνεύμα συνάμα
περιπλανήσεις έως το ακρότατο
θα συναντήσει μυστικούς, σοφούς αφανείς
έχουν επαφή με το Αόρατο

Μυστηριώδης γύρω του αύρα
ίδιον γνώρισμα καθοδηγητών
μεταφέρει ήρεμο βαθύ ενθουσιασμό
χωρίς αυτό οι άνθρωποι
δεν θα είναι άξιοι να επωφεληθούν

(Βέρα Κορφιώτη, σελ. 70)

Στη Σάμο κατά το δεύτερο ήμισυ τού 6ου αιώνα κατέλαβε την εξουσία ο Πολυκράτης, αφού παραβίασε την επικρατούσα αριστοκρατική τάξη των γεωμόρων προς ίδιον όφελος και παρέμεινε στην ιστορία ως ο πιο διαβόητος από όλους τους τυράννους. Η Σάμος γνώρισε μεγάλη άνθηση, αλλά πολύ συχνά οι σχέσεις της με τούς γείτονές της δεν ήταν καλές, επειδή ο Πολυκράτης αποτελούσε έναν ιδιαιτέρως μισητό και επίφοβο παίκτη στην πολιτική σκακιέρα της ανατολικής Μεσογείου. Στα χρόνια του η Σάμος έφτασε στο απόγειο της ευημερίας της, λόγω των φιλόδοξων τακτικών που ο τύραννος εφάρμοζε στην πολιτική και στο εμπόριο. Ωφελήθηκε κυρίως η τάξη των τεχνιτών που ασχολήθηκαν με τα μεγάλα έργα κοινής ωφελείας, για τα όποια ο τύραννος διέθετε τον πλούτο που συγκέντρωνε από την πειρατεία και την κατάκτηση πολλών νησιών τού Αιγαίου. Ο αρχαίος ελληνικός κόσμος μιλούσε για τα θαυμάσια πολυκράτεια έργα, στην κατασκευή των οποίων συνέβαλαν οι αρχιτέκτονες Ροίκος και Θεόδωρος άλλά καί ό Ευπαλίνος ο Μεγαρεύς. (Βλ. I. Παπασταύρου, Αρχαία Ιστορία, σελ. 173-174)

Κι όμως, η οικονομική ακμή της Σάμου αποδείχτηκε πως δεν ευνοούσε και την αποδοχή της φιλοσοφίας. Οι ντόπιοι, ως επί το πλείστον, δεν επιδέχθηκαν ούτε τις καινοφανείς ιδέες του Πυθαγόρα ούτε τον τρόπο διδασκαλίας του. Απογοητεύτηκαν ακόμη και από την αποστροφή του προς τις δημόσιες υποθέσεις και γιατί αρνείτο να ταξιδέψει σε διπλωματικές αποστολές της πατρίδας του. Σύμφωνα πάντως με τον Ηρακλείδη τον Ποντικό (4ος αί. π.Χ.), οι Σάμιοι, «[…] λόγω της επιμειξίας των διαβόητων επί τρυφηλότητι Λυδών, είχον σφόδρα έκθηλυνθεϊ».

Ανάμεσα στα τόσα ερωτήματα που αναφύονται για τους μελετητές ως προς τον μεγάλο μύστη είναι και αυτά που αφορούν την αναχώρηση του Πυθαγόρα από τη Σάμο. Πόσο παρέμεινε εκεί και γιατί αναγκάζεται να εκπατρισθεί και πάλι για να ξεκινήσει ένα νέο περίπλου; Οι τύραννοι, που κρατούν τις άκρες του νήματος και ρυθμίζουν μυστικά ή φανερά τη ζωή των ανθρώπων, θεωρούν απειλή τους ελεύθερους ανθρώπους, γιατί ανατρέπουν τη συμβατική τάξη που επιβάλλουν με τη βία της εξουσίας. Δόθηκε μήπως κάποια κραυγαλέα αφορμή για να εγκαταλείψει το νησί του; Μήπως μια «τυχαία» πυρκαγιά που  προκάλεσε η εξουσιαστική δύναμη για να αφανίσει το Ημικύκλιο, την πρώτη σχολή του Πυθαγόρα στη Σάμο, για να αφανίσει τα χειρόγραφα, να αφανίσει καθετί που αποτελούσε πυρήνα επανάστασης, που θα αποτελούσε εστία ανατροπής της εξωτερικής ισορροπίας;

Ο Πολυκράτης της Σάμου

Η Ελλάδα τιμούσε πάντα
τους ριψοκίνδυνους περιπετειώδεις άνδρας
τους ευγενείς τυχοδιώκτες
τού απρόσμενου, τού ασύλληπτου

Ωστόσο καμιά υποδοχή δεν έγινε
στον αυστηρό τυχοδιώχτη τού πνεύματος
επέστρεψε από τα πέρατα της γης
γεμάτος σοφία και ξένες ρήσεις
γεμάτος θησαύρισμα όπου η σκέψη υπερέχει

Ο Πολυκράτης δεν αντέχει καμιά εναντίωση
καμιά αλλαγή προσανατολισμού
είναι γεμάτος καχυποψία
κατέχει ανάρμοστο πλούτο
εξαναγκάζει τούς άλλους σε σιωπή

Οπωσδήποτε φιλοξενεί στιχοποιούς
χάριν αίγλης τού ονόματος του
στους αιώνες να αντηχεί

Τούς τιμητές
της ανυπέρβλητης τάξης λάτρεις
τούς αφιλοκερδείς ερευνητές τού αληθινού
δεν τους ανέχεται, τα μάλιστα τούς αποφεύγει

Για τον είρωνα τύραννο 
ο Πυθαγόρας δεν είναι παρά επικίνδυνος παρείσακτος
ένας χειραγωγός ιδεών
ικανός να ενσπείρει αλήθεια
η ένταση στο βλέμμα του
ρωτά κάθε ύπαρξη:
«Ποιος είσαι…»
Με την ίδια ένταση ρωτά τα άστρα
ρωτά τούς τυράννους
που καταστρέφουν και οικοδομούν ακατάπαυστα
ανάλογα με τις ορέξεις τους
σπαθίζοντας τούς όμοιούς τους
και κωφεύοντας μέχρι και στα βογκητά

(Βέρα Κορφιώτη, σελ. 122)

ΠΟΙΗΣΗ ΩΡΑΙΑ ΜΟΥ ΕΓΝΟΙΑ (2008)

ΜΕΡΟΣ Ι

ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΕΣ

Δεν θυμόμαστε
έχουμε ήδη όλα
όσα χρειαζόμαστε
ξεχνάμε το ουσιώδες
κάποιος πρέπει να μας δείξει
να πιστέψουμε αδύνατον
τω όντι τίποτα δεν λείπει
θεμελιώδες

Εκ του μηδενός
εμφανίζεται κάποιος ασήμαντος
συνήθως ξένος
εντελώς
λογικά δεν ταιριάζει πουθενά
κάποιος τελείως περιττός
να ξαναδώσει ζωή στη γνώση
που κουβαλάμε ασύνειδα

Οι Διδάσκαλοι
εμφανίζονται αυθωρεί
χωρίς προειδοποίηση
ασημαντότητες
κοντολογίς
εμφανώς δεν δίνουν
απολύτως τίποτε

Οι Διδάσκαλοι
σαν τον άνεμο τη νύχτα
δεν αφήνουν ίχνη
περνά βουίζοντας από μέσα
εν είδει μαγικού κυμβάλου
ολοκληρωτικά σε αλλάζουν
αφήνοντας τα πάντα εξωτερικά
ανάλλαγα
παρασύρουν κάθε ιδέα
τι ήσουν πριν
αποσβήνουν τη λήθη
σ’ αφήνουν αυτό που ήσουν πάντα
απ’ την αρχή

ΤΟ ΕΣΩ

Ενίοτε αποκαλύπτεται
ως κενόν
με ιδιαίτερο τρόπο
εντός
δύναται να αισθάνεται
δύναται να παρακολουθεί
αμέτοχο ως ο χώρος
ούτε επιχαίρει
ούτε πενθεί
γλυκύτητα ειρήνης εμπεριέχει
ανέμελο ως η ανοχή
ανέμελο ως η άγνοια φόβου
ή ως η άγνοια τύψεων
αμέτοχη κατανόηση γεγονότων

Έσω Σιγή
τα πέρατά της
όποιον δρόμο
κι αν ακολουθήσεις
προχωρώντας
δεν θα μπορούσες να βρεις

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Εντελώς
γεγονότα συνηθισμένα
μη ενταγμένα εμφανώς
συμβάντα έως τα άκρα
ανεπαίσθητα
μόλις έχουν επιπέσει
στου ματιού ίσως την άκρια
πρωτίστως η σημασία τους αφανής
γλιστρούν και σβήνουν
αέρινος, αξεδιάλυτος μίτος
ανάμεσα σ’ ένα βλεφάρισμα του νου
ούτε θυμόμαστε

Η διάσταση ομοιάζει
μη σιωπηλό κεραυνό
τόσο ακαριαίο ένα γεγονός
δεν μπορείς να το ακούσεις
ομοιάζει με αόρατη αστραπή
τέτοια η ένταση στιγμιαίας λάμψης
δεν μπορείς να τη δεις

Ο νους τα χάνει
ανατρέπεται η πρόσληψη
τα δεδομένα
δραματικά αδιόρατη εμπλοκή
επιτέλους τι επισυνέβη
μόλις προ ολίγου
άγνωστη πραγματικότητα
ακροθιγώς παρενέβη
όλα φαίνονται να συνεχίζουν
σχεδόν όπως πριν

Το μέλλον… πού… εκεί…
οι αποδείξεις είν’ επαρκείς;
Η αντίληψη μας
θέλει να φθάσει…
είναι ικανή;

ΑΡΑΓΕ…

Πόσο μεγάλο
να ήταν
το θάμβος
στου Πυθαγόρα το βλέμμα
όταν διαπίστωνε το δεσμό
όταν ανακάλυπτε
όταν αναγνώριζε
επιστήμη και μυστικισμός
να είναι ένα

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ

Στην αιώνια σφαίρα
ήδη σπινθηροβολεί
αγνό το Πνεύμα
ανέκαθεν εκεί
θρησκεία, ποίηση,
φιλοσοφία, επιστήμη
ήταν ένα

ΝΟΜΟΘΕΤΕΣ

Θρύλοι και μύθοι
περί τους αρχαίους Νομοθέτας
ως η ομίχλη
τυλίγει
αόρατη κουστωδία

Κι όμως από άποψη κοινωνική
μπορεί να ήταν ασήμαντοι
οι φτωχότεροι των φτωχών
αρκούντο δίχως
κανένα βιος

Κι όμως
δεν σήμαινε
ότι δεν τους ύπολήπτοντο
ότι δεν τους έπαιρναν στα σοβαρά
δεν τους προσέφεραν
τιμή
ακόμα κι όταν ανοιχτά
αποκάλυπταν σε όλους
—αδιανόητον σήμερον—
ακόμα κι όταν ευθαρσώς
έθεταν εν περιωπή
το ακατανόητο

Μέσα σε όνειρο
είχαν εμφανιστεί Θεοί
και είχαν δώσει
Νόμους

ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

Είχαν γητευθεί
από τόσο παλιά
τόσοι πολλοί
κάτι τους τραβά
κι ούτε μπορούν ν’ αντισταθούν
έως τα τώρα προσπαθούν
να εκλογικεύσουν
ποιά η πηγή της γοητείας
δεν αντιλαμβάνονται
αλλάζουν το νόημα
άλλα τι είναι εκείνο που θέλγει
δίνουν μια πιο αποδεκτή ερμηνεία
άλλα τι εξακολουθεί
να ακτινοβολεί

Αποσπάσματα μιας Ποίησης
κάθε λέξη μαγική
κατέχουν δύναμη μυστική
λόγοι φιλοσόφου
σφραγίδες
δεν είναι απλώς μονάχα λέξεις
μια ή δυο να σου ψιθύριζαν στ’ αυτί
είχαν τη δύναμη να σε καθηλώσουν
επιτόπου

Αποσπάσματα μιας Ποίησης
το τραγούδι λεγόταν οίμη
κι ο δρόμος λεγόταν οίμος
εξαρχής
Ποίηση ρητά βιωματική
Ωδή του ποιητή
εντελώς ήτανε δρόμος
το ποίημά του δεν περιγράφει
απλώς
ένα ταξίδι
το κάνει να συμβεί

ΕΝΣΤΙΚΤΩΔΩΣ

Ανέκαθεν
ο άνθρωπος πλασμένος
από το πλήρες και το κενό
ενστικτωδώς
στρέφεται προς το φώς
αναζητά το ιδεώδες
ειδύλλιο
στρέφεται αιώνια
προς τον ‘Ήλιο

ΕΝΔΟΜΥΧΩΣ

Όπως οι μάντεις των χρησμών
εξ ίσου των μυστηρίων της ύπαρξης
οι ερμηνευτές
προέτειναν εν’ άλλο είδος

Γνώριζαν της ερμηνείας
το μέρος το πιο σημαντικό
δεν παρενέβαιναν

Μονάχα να παρακολουθείς
μονάχα να είσαι ικανός ν’ ακούς
αφήνεις τα πράγματα
σιωπηρώς
να αποκαλύπτουν το νόημά τους

Προφανώς
γεγονότα, αριθμοί, ημερομηνίες
ένα τέχνασμα είναι
μια προς όψιν γνωριμία
προμετωπίδες
εν ολίγοις

Ποιά να κρύβεται
ενδομύχως
πραγματικότης

Δεν έχει όνομα
παρελθόν ή μέλλον
δεν έχει
όλα πού ξέρουμε
τα έχειν

Ενδομύχως
αν αφήσεις
μονάχα να σ’ αγγίξει
τίποτα πια δεν θα ‘ναι
το ίδιο

ΕΔΡΕΥΕΙ

Ούτε στο ύψος
ούτε στο πλάτος

Η Ελευθερία
εδρεύει
μονάχα
στο βάθος

ΕΙΔΟΠΟΙΟΣ ΔΙΑΦΟΡΑ

Όταν οι Έλληνες διηγούντο
περί θεών τε κι ανθρώπων
ένιωθαν κατακόρυφα
ειδοποιό διαφορά

Καθώς οι άνθρωποι από πανικό κυριεύονταν
καθώς διέτρεχαν όλο το φάσμα συναισθημάτων
αγαλλίαση μέχρι τρόμο
οι θεοί παρέμεναν ίδιοι
αινιγματικά ολωσδιόλου ήρεμοι

Τί πιο απρόσμενα θαύματα
η πιο δραματική ένδειξη
δύναμης
τόσο εμφαντικά
δεν τόνιζαν τη διαφορά

Αναντιρρήτως οι άνθρωποι
ως ένθερμοι συναίτιοι
όλοι εμείς
μπορεί να προσπαθήσουμε
να γίνουμε καλοί
ενίοτε
μπορεί και να τα καταφέρουμε
ίσως
όμως η παραφορά
αναφανδόν μάς αφορά
η ησυχία είναι πέραν από μας

Αν σιγή τηρείς
σ’ ένα βαθμό ορατά πιο βαθύ
αγγίζεις σημείο κρίσιμο
έστω ακροθιγώς
αγγίζεις τη διαφορά

Τείνεις στο θεϊκό

ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Σε ό,τι αφορά τούς τυράννους
είναι σχεδόν ανάλλαγα
και σε ό,τι αφορά τον αμαθή λαό
ανίκανο να ελέγξει τις διαρκείς επιθυμίες του
σε ό,τι αφορά τη νωθρή άσκηση
των δήθεν δημοκρατικών προνομίων του
έτσι λοιπόν έχουν τα πράγματα

Ποιος τολμά τάχα
ν’ αποστρέφεται το σεβασμό
που περιβάλλει τον άνδρα
με τα πολλά αγαθά

Ποιος τάχα τολμά
ν’ αποστρέφεται
την απουσία ενδοιασμών
ευτελές προνόμιο της εξουσίας
καθώς οι άρχοντες κατατρύχονται
από τον πόθο της δόξας
κατατρύχονται από τον πόθο
να κατέχουν την ισχύν
τους επιτρέπει
να πράττουν τα χείριστα
ατιμωρητί
κομίζοντες ύβριν τοις θεοίς

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ

Ούτος
ως ο εξίσου ωραίος
με τον θεό που υπηρετεί
ιδιόμορφος άνδρας
παράστημα θαλερό
και συγκρατημένο συγχρόνως
«μηδέν άγαν»

Προσωπικότητα που υπερέχει αδιάλειπτα
ευνοημένης από τη μοίρα
ντυμένος στα λευκά όπως κάθε μυημένος
ο χρησμός των Δελφών
απέκρυβε ένα πεπρωμένο
εκτός συναγωνισμού
θείος δαίμων

Σ’ αυτόν που δώρισαν οι Θεοί
εκπληκτικά τόλμη δεινή
επικεντρώνει την προσοχή
στις μεταρσιωμένες συμφωνίες
των ουρανίων σφαιρών
των κινουμένων γύρω αστέρων
κι οριοθετεί τις σχέσεις συνηχήσεων

Εναπόκειται να μην απογοητεύσει
τους αθανάτους

Σε παρακινδυνευμένα μονοπάτια ταξιδευτής
όπου και το πνεύμα συνάμα
πλόες, περιπλανήσεις έως το ακρότατο
θα συναντήσει μυστικούς, σοφούς, αφανείς
έχουν επαφή με το Αόρατο

Μυστηριώδης γύρω του αύρα
ίδιον γνώρισμα καθοδηγητών
μεταφέρει ήρεμο βαθύ ενθουσιασμό
χωρίς αυτόν οι άνθρωποι
δεν είναι άξιοι να επωφεληθούν
της ανοχής των Θεών

ΓΙΑ ΠΟΙΑΝ ΑΡΕΤΗ

Καθημερινοί άνθρωποι
επιεικώς ενάρετοι
περίπου όπως εμείς
εμφανιζόμενοι έως και αφελείς
όπου δει
μετρίως άκακοι
διακηρύσσουν μετά πεποιθήσεως
και στεντόρειας φωνής
«ή αρετή δεν έχει τιμή»

Ο πλούσιος
εν τω μεταξύ
συγκατανεύει υποκριτικά
ενώ υπομειδιά
είναι ο μόνος που ξεύρει
τί κατόρθωσαν τα λεφτά
να του προσκομίσουν
από την αγορά

ΕΠΙΜΕΝΙΔΗΣ

Θα θυμάστε ίσως
έναν άνδρα από την Κρήτη
με βαθειά μελωδική φωνή
γύρω από μια κοσμογονία

Λέγεται κοιμόταν χρόνια
σ’ ένα σπήλαιο
όταν αργότερα έγινε διάσημος
κι ερωτήθη
εξήγησε πως δάσκαλός του
ήταν τ’ όνειρο
έμαθε σε συναντήσεις με θεούς
καθώς ονειρευόταν
σε συναρτήσεις και μυήσεις με θεές
την Αλήθεια και τη Δίκη

Τεθρύληται Κυλώνειον Άγος
να θεραπεύσει την Αθήνα εκλήθη

Εν μέρει
απαιτούσε τελετουργίες, θυσίες, εξορκισμούς
η θεραπεία Επιμενίδη
επετεύχθη εν τέλει
με την εισαγωγή Δικαιοσύνης

Ακούγεται ως ιδέα αυθαίρετη
ολωσδιόλου μια εξαίρεση
δίκαιη νομοθεσία
ή θεραπεία;

Εκμυστηρεύσεις
ενός ιατρομάντη εξαγνιστή
νόμοι χρηστοί
τω όντι
θεράπευαν την πόλη

Και περί των δικών μας καιρών
τα σημεία;

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Έτσι όπως συνονθυλεύονται
τ’ ανθρώπινα
πότε σε άμπωτη
πότε σε παλίρροια
βοήθησε με, Κύριε,
πιο πέρα απ’ το ανθρώπινο δίκιο
πιο πέρα απ την ανθρώπινη λογική
βοήθησε να παραμένω
μέσα στην επιείκεια

ΤΑ ΑΦΑΝΗ ΕΧΕΓΓΥΑ

(Για τα παιδιά μου, τον Θάνο και τη Μαρία-Αγνή)

Τα φόντα του νου
και τ’ αποθέματα της καρδιάς
αφανή εχέγγυα
διαγράφουν του πνεύματος
την ευδιάκριτη ευγένεια

ΩΣ 0Ι ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

(Στή Ζιράνα Ζατέλη)

Ποιητές, διάφανοι συγγράφεις
ως οι μυστικές διαδρομές
ως απόκρυφες υδρορροές
που μεταλαμπαδίζουν φωνές
που αναβλύζουν ψιθύρους
αξεδίψαστοι δισταγμοί
πένητες στο κατώφλι
ες αεί

Ανοιχτοί στο άπειρον
συλλέγουν
του πρώτου φωτός ευωδίες
ως οι πίδακες κραυγών
οι κατά Θεόν σαλοί
ελλοχεύουν επί δακρύων
σμιλεύουν το πιο ελάχιστο επουσιώδες
κρεμάμενοι εν ύδασι
περιφέρονται εν νεφέλαις
ως πλανόδιου φωνή παρείσακτοι

Οξυήκοοι ειδικοί
οξύνοοι λόγιοι ή κριτικοί
τους συλλαμβάνουν
δήθεν εδώ κι εκεί
σε κάποια μιλήματα εφηβείας
είτε και σε τμήματα φιλολογίας
ειδήμονες επί θεμάτων αισθημάτων
τέλος πάντων

Διάφανοι ήδη έχουν φύγει
πέραν απ’ την ανθρώπινη συνθήκη
η ονειρική τους παρουσία μονάχα
διαποτίζει την ψυχή
κάθε πρωινό
το πρώτο στο σύμπαν

ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ

Συμβολική μήτρα της Σχολής
των μυημένων περίφημος όρκος
εσώτατος ιερός χαρακτήρ

Είναι ήδη εκπληκτικό
η προσέγγιση ασύλληπτων
σχέσεων αριθμητικών
τόσο θεμελιωδών
σχεδιάζουν τα πέντε κανονικά πολύεδρα
το τετράεδρο που έδωσε την πυραμίδα
σχεδιάζουν το εξάεδρο ή κύβο
το οκτάεδρο, το δωδεκάεδρο, το εικοσάεδρο
ήδη επιχειρούν να υπολογίσουν
τη διαγώνιο τού ορθογωνίου
λύση αφηρημένη, δυναμική,
λύση αναγκαία, οικουμενική

Εξ άλλου έχουν εγγράψει
το πεντάγωνο σε κύκλο
περιεργάζονται θαυμάζουν την εικόνα
σαν αποκάλυψη θεϊκή
πεντάκτινου άστρου της θάλασσας
θα αποτελεί σημείο αναγνώρισης
μεταξύ των μυημένων
εφεξής

ΕΙΝ’ ΕΝΑΣ ΜΥΘΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΜΥΗΤΟ

Ο Μύστης τρέμει
μπροστά σε όσα εναπόκεινται
στους θνητούς να διαλευκάνουν
το Σύμπαν θέτει
ακατάπαυστα ερωτήσεις
αφορούν όσα βλέπονται
αφορούν όσα φαντάζονται

Προσκαλούνται οι θνητοί
οφείλουν να βρουν απαντήσεις
στων καθρεφτών το αέναο παιχνίδι
μονάχα που δεν έχουν επιλογή
για τω ποιος είν’ ο προορισμός

Διακαώς την ευθύνη της ένδειας
της εξαθλίωσης
της ενδογενούς αταξίας
εναποθέτουν στους θεούς οι θνητοί
κατά τα καθιερωμένα
τείνουν διακαώς να μην κατανοούν
την ευθύνη των οδυνών
ευλόγως προφανώς ποθούν
αναζητούν κύριοι να καταστούν
μιας διαύγειας
ήθος που δεν παρέχεται όμως ανοικείως

Ανάγκη η προσπάθεια νι φθάνει
μέχρι της πρόκλησης το εύρος
μέχρι της πρόκλησης το ύψος
αν οι θνητοί θα δουν
των ψευδαισθήσεων το πέπλο
που οι ίδιοι γεννούν

Για τον αμύητο είν’ ένας μύθος…

Ο ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Καμιά μνεία για τιμωρία
ανάμεσα σε μια ύπαρξη
και στην επόμενη
όλα παίζονται
κάτω από τον έλεγχο
μιας αυστηρής αλληλουχίας

Οι πράξεις γεννούν πράξεις
γεννούν η μια την άλλη
ένα βέλος καρφώνει εδώ κι εκεί
τα οφθαλμοφανή
οι κόμποι σφίγγουν
ή λύνονται

Θέατρο
με μεγάλο βεληνεκές θεάματος
οι σκηνές παίζονται εναλλάξ
στο βούρκο ή στο πέταγμα
ενός άλμπατρος

Μοναδικός συγγραφέας
μοναδικός ηθοποιός
η αρχή της ζωής
τόσο άπιαστη όσο ο αέρας

Έστω
την ονομάζουν ψυχή
αλλ’ όμως θα μπορούσαμε
να την αποκαλούμε
Πνεύμα

ΠΕΡΙ ΑΡΕΤΗΣ…

Λόγος ουδείς
παρά μόνον για το συμφέρον

Και κατατρυχόμαστε
με τόσο πάθος
ν’ αποδείξουμε το δίκιο μας
σε επίπεδο ατομικιστικό
με το τι και με το πώς

Χανόμαστε σε λαβυρίνθους
ρηχού νοός
κι αποστερούμαστε το φως
παταγωδώς
που δίνει άλλες διαστάσεις των πραγμάτων
και παραμένουμε έκτος
των οραμάτων

ΙΔΙΟΜΟΡΦΗ ΠΑΡΑΔΟΞΟΛΟΓΙΑ

Το να πετάς
είναι ίσως το ύψιστο προνόμιο
εκείνο πού προέχει
ν’ αποκτήσει κανείς

Την απαράμιλλη δοκιμασία
γνωρίζει ο Άβαρις
κι ο Αριστέας επίσης
το σύνολο των Υπερβορείων
ομοίως

Συναντούν κάθε χειμώνα τον Απόλλωνα
όταν απομακρύνεται από τους Δελφούς
τρεις μήνες μόλις παραχωρεί
στον αδελφό του Διόνυσο τη θέση
αντιστοιχεί στην ίδια του την εικόνα
ανεστραμμένη

Το μεγάλο, ακτινοβόλο πέταγμά του
ο άνθρωπος δεν θα οφείλει
παρά μονάχα
σε σοβαρές αυταπαρνήσεις
είναι πρωταρχικό
τεράστιο καθήκον
αυτό της ύπαρξης
αντικειμενικών μαρτύρων
φωτισμένων
ετοίμων να ακολουθήσουν
όλους τους μαιάνδρους
να εισχωρήσουν στους δαιδάλους
να τοποθετηθούν στις τροχιές
του ανεξήγητου
Διόνυσος-Απόλλωνας

Με την παράδοξη συμπληρωματικότητα
θα ευθυγραμμισθεί
όλη η ύπαρξη εκείνου
που θεωρεί εαυτόν Διδάσκαλον
και θα υλοποιήσει όλα όσα κρίνει
αυτού του ορισμού
για να είναι αντάξιος

ΕΝΑΤΕΝΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Καιρός γλυκός
το λυκαυγές διαγραφόταν
σαν μια φθαρμένη ζωγραφιά
είδα που ο αέρας κέντησε
τούτο τον κόσμο και τον άλλο
κι έδεσε ωσάν με αέρινη κλωστή
όλες τις υπάρξεις μαζί

Απόρησα μ’ έμενα
δεν μου τελειώνει
η αγάπη οριστικά

Κι απόστρεψα το πρόσωπό μου
από της μοίρας μου τα τρόπαια
Ποίηση
διεπέτασα προς Σέ
τας χείρας μου

ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΝΟΜΙΑ

Αν η ζωή μας
έχει πια μεταβληθεί
σε μια ατέρμονη προσπάθεια βελτίωσης
περισσότερα κι όλο περισσότερα
ν’ αποκτήσουμε
να ζήσουμε
να επιτύχουμε

Αν εκ των πραγμάτων όντως
ούτως έχει η βίωση
απλώς
χωρίς ούτε ίχνος μετουσίωσης
ένας ζωικός χορτασμός
άνευ εγρήγορσης
κύριο μέλημα η τροφοδοσία
αγαθά, πληροφορίες
νέα στοιχεία
το αντιστάθμισμα
στην έσω πείνα

Φιλοπόνηση όλο προς τα έξω
και τα παρόμοια
όλο πιο πέρα
κι η υπέρτατη απλότητα
το εντός έλλειμμα;

Η ύπαρξή μας ένα φορτίο
και βαραίνει επικινδύνως
ως ένας αξεδιάλυτος γρίφος
καθώς εκποιούμε
τ’ ανθρωπινά μας
προνόμια

Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Μεγεθύνει
κάτι πού ίσως δεν υπάρχει

Παρατείνει
εκείνο που έχει πάψει να υπάρχει

Εφελκύει
κάτι που ίσως θα υπάρξει

Φωνή δουλεμένη μυστικά
από μια αγαλλίαση δίχως αντικείμενο
φωνή κρατημένη συνετά
εν εφεδρεία

Μεγαλύνει
τον απειροελάχιστο ψίθυρο

ΟΛΟΝΥΚΤΙΑ

Πόσο επιβλητική
των γρύλων η απλή χορωδία
πληθώρα παρουσίες
παράγει
κάτω απ το καλοκαιρινό φεγγάρι
αθώρητες
κάνουν να χάσκει
το ουράνιο κενό
όπου μέσα του οι πλανήτες βομβούν
ως ν’ απαντούν

Η ΠΑΦΟΣ

Σαν πορευθείς πέρα απ’ τη Σαλαμίνα
κι απ της Μεσαορίας πιο πέρα τ’ αλώνια
στην άλλη άκρη αναδύεται η Πάφος
μ’ ένα δικό της Ευαγόρα
ατελέσφορα ερωτευμένο με τον ήλιο
μ’ ένα σύφλογο
ες αεί στο στήθος

Όλως ανεξήγητα σμιλεμένη
όλως δυσδιάκριτα
στις απαρχές μιας μακρινής νεότητας
ανάμεσα σε κορυφές
την περιέκλειαν βουνά
με μια εξίσου εμφανή μοναχικότητα

Ωστόσο οι υποσχέσεις των οριζόντων
έκπαλαι τη νανούριζαν δαψιλείς
κι ήταν τα κύματα που πρόβαλαν
την πιο θελξικάρδια θεά
που είχε μια επαγρύπνηση
γιό όλα τα πέριξ
και που καλλιγραφούσε
ακόμη και την τελεία
καθώς τάραζε τους κύκλους του νυσταγμού
με ρόδα και ία

Όποιος κίνησε να την εξολοθρεύσει
κατέληξε να τη φιλοτεχνεί
μ’ αυτό επ’ ουδενί
μείωνε τη ρέμβη
που προανήγγελλε το πέρασμά της
κι έκρυβε άλλες έγνοιες

Ως χρυσόφαιο φώς
η Παλαίπαφος λάμπει
οι λεύκες ιστορούν ανασκαφές
σε άντρες περήφανους και βλοσυρούς
πλην ευφυείς κι ευφάνταστους
που δίχως να ταπεινωθούν
ως ανήξεροι
δίχως εύκολα δάκρυα μες στα μελτέμια
δεμένοι χεροπόδαρα
από συγκίνηση
θαυμάζουν άφωνοι
και χαϊδεύουν
κι ανατριχιάζουν
και ψιθυρίζουν μετέωροι
ψήγματα ελπίδας
την κληρονομιά του Κινύρα

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΣ

Λάμπουσα καλλονή Βυζαντινή
αναδύεται Σιβυλλική ή Πόλις
μέσα απ’ τον υδάτινο εναγκαλισμό
Δύσης κι Ανατολής
δύο ανόμοιων αδελφών

Μορφή πού χάνεται στην αχλή των θρύλων
η ίδια η φύση της ένα μυστήριο
οι πιο παράξενοι λόγοι
οι πιο παράξενοι μύθοι
κάθε είδους εξηγήσεις
επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά

Ποιά νά ήταν πραγματικά;

Προσπαθούμε να κατανοήσουμε
την ιστορία του εαυτού μας
τα ερωτήματα μάς κοιτάζουν κατάματα
αλλά εμείς ας μην κοιτάμε αλλού
οπουδήποτε αλλού

Όσα η Πόλις έχει δει
τυλίγονται στη σιωπή
διαχρονική παρουσία αλκής
εκπέμπει αθέατη ακτινοβολία
εμπεριέχει σημασία και νοήματα
ένα θάμβος αόρατης ενότητας
η άφθαρτη ομορφιά της
αναγελά μ επίγνωση τ’ ανθρώπινα

Κωνσταντινούπολή

Ωραία και πέραν των στυγερών δολοπλοκιών
Ωραία και πέραν των αιματίνων ιματίων
ως γενναιόφρων, αναδίνει θεϊκή μαρμαρυγή
το κάλλος της εκτυφλωτικό διά μέσου αιώνων
το κάλλος της οικουμενικό ως το Θείον
μοιάζει ν’ αποτελεί εμπόδιο
στο να καταλάβουμε ποιά είναι

Αλλ’ η Πόλις ανήκει σε μια άλλη διάσταση
ο λόγος της είναι η σιωπή
όπως ένας χρησμός
κι όταν δεν κατανοείς
το χαμόγελό της μοιάζει με θλίψη
επιτέλους τη συναντάς
και την αποκαλείς
Θεά

Στέκει στο βάθος
Βασιλεύουσα
κι αναμένει να μας υποδεχτεί
καλοσυνάτα

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΗ ΒΑΡΣΟΒΙΑ

Σκηνικό εξόχως ποιητικό
αλέες ένθεν κι ένθεν να χρυσίζουν
κάθε που πέφτουν ακτίνες ήλιου
και με τη μαρμαρυγή των κίτρινων φύλλων καταγής

Κι αν λάχει να ‘σαι ποιητής γίνεσαι της Βαρσοβίας ένας ένοικος
που σε προσμένει στη μικρή πλατεία ο Κοπέρνικος
μαζί με τη λύση για την περιστροφή της γης
ωστόσο η δίνη της Ποίησης κυριαρχεί

Κάπου εκεί στο μικρό παλάτι του πάρκου
το τριγυρισμένο με τους πολύχρωμους τάπητες
τα φθινοπωρινά φύλλα
με τις θεόρατες καστανιές
να πλαισιώνουν τις μελαγχολίες τού Σοπέν
τα ποιήματα σαν ασημένια άστρα καταμεσήμερα
σμίγουν με τα θροΐσματα των φύλλων
ως να ήταν των κυμάτων ένας φλοίσβος

Ανάμεσα σε ροζ βαλανιδιές ανθίζουν ποιήματα
το καθένα σε μια άλλη γλώσσα
σαν αρωματικά σπιθίσματα
ένα μωσαϊκό ρυθμών
μετρικά σχήματα λεπτά
άλλοτε πιο πολύπλοκα
να συγκροτούν την ίδια την καρδιά του στίχου
που κτυπά μέσα σε μια πόλη διάτρητη
μια πόλη που η σκουριά του χρόνου κι η σκουριά του τρόμου
δεν μπόρεσαν να αυλακώσουν
που αψήφησε την απύθμενη δίνη του σκότους

Τώρα είναι η ώρα που αναπνέεις
Με μόνη τη διαίσθηση
Καθώς η Ποίηση περνά
Κάτω απ’ την έλξη της πτύχωσης
Πάντα νέα, άπιαστη
λυγερή, νευρώδης
με περπατησιά ίδιας θεάς προς το αιώνιο έαρ
με άρωμα που δεν χάνεται, δεν σβήνει

Ποιός δρόμος
Ποίος τρόπος οπτασίας
ποιό το ταξίδι
για τα επέκεινα;

Ποίηση, ωραία μου έγνοια

Ο ΟΠΙΣΩ

Πείτε στον τρόμο να κατέβει
από το άτι του
ότι θα λείψω
δεν μπορεί πια
να με σύρει στο κρεβάτι του
έχω ανασύρει το προσωπείο που φορούσε
αποξηράθηκαν οι κάκτοι
στο τοπίο που αλυχτούσε
οι ασπάλαθοι απέμειναν χωρίς αγκάθι
η εποχή του έχει λήξει
την κατάπιε αμετάκλητα η πλήξη

Δάκρυα, μετέωρες, δειλές χειρονομίες
ίσως μένουν
μένει κι εκείνη η ασάφεια
η στέρηση η μη εντελής
η ματαίωση εν τέλει
είναι πράγματα που μάς θέλουν να τα κάνουμε
χωρίς να ξέρουμε γιατί

Ευσυγκίνητη που είναι σήμερα η θάλασσα
αφουγκράστηκε ήρεμο φλοίσβο
η ευμένεια
οδεύει να ελλιμενισθεί

ΜΕΡΟΣ ΙΙ

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΥΝΕΙΑ

Κερύνεια, μαντεύω
αόρατο στους άλλους χάος να σε τύλιξε
την ώρα της αφηνιασμένης επιδρομής
είναι πικρό
μαντεύω καλπασμούς τη χαραυγή
μάθε, το βρίσκω πιθανόν
η ζωή καθημέραν να επανέρχεται
σχεδόν σε αναγνωρίσιμες διαστάσεις

Με θλίβει να σε ανακαλώ γενναιόδωρη
αυτάρκη
απαράλλακτα όμορφη
όμοια ένα χτυποκάρδι
και οι επισκέψεις σου αραιές, διακριτικές
αλλά οι ευωδίες σου ανυποχώρητες
ανείπωτα ευφραντικές

Ναι τούς έθελγε και ο ερωτισμός σου
ή μήπως ήταν όλα ειρωνικά;

Αλλά τί χρείαν έχεις εγκωμίων

Όμως θαρρείς απολησμονώ
τα όμορφα μάτια των Αγίων
θεωρούν ανέκαθεν
μια δύναμη που σε συντρίβει
τα μάτια των εικονισμάτων
με το απεριόριστο μακρόθυμο βλέμμα
παρακολουθούν το απρόσμενο
ασκίαστα από έγνοιες, οδυρμούς
δεν εξαλείφουν το αναπάντεχο

Παρασύρομαι και μακρηγορώ
να ξέρεις πως μαζί σου υπομονεύω
μικρή η ζωή μας με μεσούρανους καημούς
μην συλλογίζεσαι τις πικρές σου πίκρες
κατέχεις πια το γεγονός της αθανασίας
μην αναφέρεσαι σ’ αυτές
μα τι λες τώρα
να σου εξηγήσω

Ώ, μην μου πεις είσαι τόσο όμορφη
σαν ένα κοπάδι πουλιά
με κείνο το έκπαγλο βαθυκόκκινο χρώμα
ίδιο χειμωνιάτικο μέλι
νομίζεις πως υπεκφεύγω
έτυχε να τα έχω πιο πρόσφατα

Κερύνεια, τύπτομαι
με τη δική σου ρίμα
μοιραίνω κι επικλώθω
το βουνό πενθηφορεί με γυμνά κλαδιά
στο σχήμα του ιχνεύονται πάνυ αντρειωμένοι
μαντάτεψαν αρετή, στερνή συγκομιδή

Περιεργώ, ανοίκειοι αλλότριοι
να ριζώσουν σ’ ένα βράχο, σε μια θίνη
και πώς άραγε;
Αγνώριστον
αλλά και επί ποιου όρου;

Λάβε μόνο τόσο. Όχι πλέον
πέμψε τους πια, κοντεύει μεσονύκτι
έχουν σβήσει οι λύχνοι
Εμείς θα παραμένουμε επ’ αόριστον
ως ένδειξη όρκου

ΑΠΑΡΑΜΙΛΛΗ ΑΦΗΓΗΣΗ

Αργά με γοητεία απαράμιλλης αφήγησης
ξετυλίγει η ζωή
τα νήματα του μύθου της
ώστε ν’ αφηνόμαστε
γενναία και μάταια
να πολεμούμε τ’ αμετάκλητα

Κι είναι βεβαίως μια εξήγηση
για το εγχείρημα
μολονότι συχνά με ξένιζε
ως επιχείρημα

Ακόμη κι η απουσία διαφάνειας
κι η ενδεχόμενη απουσία
αλληλουχίας
είναι καθόλα θεμιτά για τη ζωή

Ώστε κανείς
μην καταλάβει πού οδηγείται
και τρομάξει
και παραιτηθεί

Η ΠΑΡΟΔΙΚΟΤΗΤΑ

Δεν διαθέτει
παρά κρίση ψευδή
δεν μπορεί να κυβερνηθεί
απ’ τη λογική

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΣΟΥ

Παράβλεπα το πεπρωμένο
το αρχαιότερο αίνιγμα
και αγνοούσα

Τη στιγμή που τα γεγονότα
με δικαίωναν
εγώ πονούσα
και μ’ ένα γέλιο
χωρίς χαρά
είχα συνθλίβει
γιατί ήσουν ηττημένος
εσύ

ΑΦΟΥ ΜΑΘΕΙΣ

Το παράπονο
είναι προέκταση αγάπης
δεν το χαρίζεις
όπου λάχει

ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΟΜΟΥ

Το δροσάτο ύστερο αστέρι
της αυγής
που θέσπισε να προμηνύει
καθαρότατον ήλιον
πού θέσπισε να παραστέκει
μην ξεστρατίσει ο νους
σε ρύμες κι αγυιές
στενού λογισμού
μην ολισθήσει
σε στοχασμούς μηδαμινούς

ΑΛΚΜΕΩΝ Ο ΠΕΙΡΙΘΟΥ

Αυτό που κάνει τους ανθρώπους
να πεθαίνουν
ο Αλκμέων βεβαιώνει ευθέως
είναι επειδή
είν’ ανίκανοι
να ενώσουν την αρχή
με το τέλος

ΜΑΗ ΜΗΝΑ ΣΤΗ ΛΕΜΕΣΟ

Πόσο μ’ αρέσει
να περπατώ ξυπόλυτη
σαν ένα χαμίνι
στην ακροθαλασσιά
πλάι στο Δημόσιο Κήπο
αναζητώντας ίχνος
αν έχει ξεμείνει
ελπίδας στον κόσμο
να περιεργάζομαι στον αφρό
τη γιρλάντα

Οι ερωτικοί μένουν απαρηγόρητοι
πάντα

Αθώα κι η θάλασσα
χωρίς κανένα αίσθημα εκδίκησης
πολυτελής και ενδεής
ωσάν η ποίηση

Η απομυθοποίηση συμβαίνει
κάθε μου βήμα
καθώς το μικρό κοπάδι αθερίνας
μπαινοβγαίνει μες στο κύμα

ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΕΜΕΣΙΑΝΟ

Κι έσβηνε το δειλινό
ροζ-μωβ η θάλασσα
ροζ-μωβ ο ουρανός
κι ανάμεσα τους
ολόγιομο κι ολόχλωμο
ένα φεγγάρι αιωρούμενο
μόλις μετέωρο
ξεκρέμαστο
σχεδόν
να με κοιτά εκστατικά

Χαράματα τ’ άλλο πρωί
ολόγιομο κι ολόχλωμο
παράστεκε μες στην αυγή
μιαν ασημένια «καλημέρα»
να μου πει

ΕΠΙ ΛΕΞΕΙ

Προφανώς
θεός πού επιλέγει
εντελώς
και δεν είναι
Θεός

ΕΥΦΥΗΣ

Πάει να πει
να μεταλλάσσεις τις γνώσεις
σε αρετή

Η ΒΕΡΟΝΙΚΑ

(Για την εγγονή μου Βερόνικα)

Είναι ένα χελιδόνι
με ολόξανθα μαλλιά
φεύγει, έρχεται, ζυγώνει
και πετά ξανά μακριά

Έχει ολάνθιστη καρδιά
σαν της Άνοιξης περβόλι
κι η ματιά σπιθοβολά
ηλιαχτίδα πα’ στο χιόνι

Χελιδονάκι μου, Βερόνικα,
είσαι μια έμπνευση
μες’ στον αέρα
που δεν πιάνεται
είσαι ένας στίχος
στον αιθέρα
που δεν γράφεται

Χελιδονάκι μου, Βερόνικα,
με τα φτερά σου τ’ ανοιγμένα
ταξιδεύεις στα όνειρα
μερόνυχτα
και μαζί σου παίρνεις
κι εμένα

ΤΟ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ

( Για τον εγγονό μου Χάρη)

Νωρίς το δειλινό
κατέφθασε τόσο γλυκός
όσο μπορεί να είν’ ένας γιος
μόλις ν’ αγγίζει δυο χρόνων

Στον κήπο οι βουκεμβίλιες
πετάξαν τρυφερά κλαδιά
κι ανέμιζαν χαμόγελα χαράς

Γραμμή ένας στρατός τα μυρμηγκάκια
γέμισαν τους εξώστες της βεράντας
μην χάσουν ούτε μια πράξη
απ’ την παράσταση «το θαύμα»

Και το μικρό γατί
τρίβεται απάνω στο παιδί
που άργησε
παραπονιάρικα ρωτά, γιατί

Στα σύρματα, πρώτη σειρά
κάθισαν σπουργιτάκια
στο κελάδημα τ’ αγοριού
κάθε φορά φτεροκοπούν

Κι η θάλασσα στο βάθος
τη βλέπεις που κρυφοκοιτάζει
μην τύχει και δεν φτάσει
στο εγγονάκι ένα χάδι
πού στέλνει με τον δροσερό της μπάτη

ΠΟΥ ΠΟΡΕΥΘΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ ΠΟΙΗΣΗ (1999)

Ο ΠΛΑΝΗΣ

Άλλοτε πένης
κι άλλοτε άρχοντας
πλανεύεται
από τα παράξενα
έως και τα υπέροχα
εντός του σέρνει
θωπευτικό μονόλογο

Αλλά ο Έρως
είναι πρωτίστως φιλόσοφος
και η ψυχή
η αγαπημένη
εξαρχής

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ;

Την κάθε λέξη
που συνέλεξα με προσοχή
που με στοργή σμίλεψα
μες στην ψυχή
για να συνθέσει
γραμμή τη γραμμή
κάθε στροφή
η ζωή αυθαίρετα
την έχει ανατρέψει

Κι αναρωτώ
ποιά απ τις δυο
είναι η ποίηση
και ποιά η αντιποίηση

Η ΣΙΩΠΗ

Η σιωπή παρουσιάστηκε
ανέβηκε ψηλά
γράφοντας οχτάρια
στον αέρα
πετώντας κατέβηκε ξανά

Ένα φιλί διάφανο
σαν κρύσταλλο
κρατούσε στο στόμα

Την παρακολουθούσα
νοερώς
ήταν η σιωπή του απογεύματος
στολισμένη με δανδέλες
από φως

ΟΙ ΕΛΠΙΔΕΣ

Οι ελπίδες πού συντρόφεψαν
χειμωνιάτικες σελίδες
και με τη γλυκειά τους θαλπωρή
απάλυναν τις εντυπώσεις
στην ψυχή
κι έπειτα εναποθέτοντας
μύρα ευγένειας στο προσκεφάλι
έφευγαν αγάλι αγάλι
στις μύτες των ποδιών
έτσι όπως εγκαταλείπουμε
το δωμάτιο του ασθενή
λίγο πριν ο ήλιος βγει

ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ

Δεν αποκρύβεται το γεγονός
ότι μπορείς
με τρόπους χίλιους δυο
να με πληγώσεις στη στιγμή
και να θριαμβεύσεις
ανάμεσα στα γεγονότα
νικητής

Κι εγώ μετέωρη στο κενό
μ όλα εκείνα τα διαβήματα
που έχω υπόψη μου
για να προβώ
που μένουν πάντα
σκιώδη επινοήματα
στο μυαλό

Κι εγώ το μόνο
που τελικά μπορώ
να κατορθώσω
είν’ ένα ποίημα
στον αέρα να καρφώσω

ΤΗΝ ΕΙΡΩΝΕΙΑ

Και δεν είχα άλλο τρόπο
τον κυνισμό των γεγονότων
για ν αποδυναμώνω
και δεν είχα άλλο μέσο
τις ατέλειες και τα λάθη μου
να εμπαίζω

Παρά μονάχα την ειρωνεία
την ποιητική
σαν ένα μειδίαμα ανεπαίσθητο
μέσα στων αντιθέσεων τη συρροή
κι ας φαινόταν ενίοτε
ως να μην ήταν απαραίτητο

Αλλά ομοίαζε μ’ ένα παιγνίδι
μια ανάσα
μέσα στων αντιφάσεων τη δίνη

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

α

Ο δρόμος σηκώθηκε
κι ήρθε να με προϋπαντήσει
άρχισε να λέει χωρίς μιλιά
ιστορίες για θεούς

Σαν αράχνη
το νήμα έχει κλώσει
βαμβάκι
της θνητής ανθρώπινης καρδιάς

β

Δεν αντιλήφθηκε καθόλου
τη χειραγώγηση
παρόλο που γνώριζε πλαίρια
πως κάποια μέρα
η Ιστορία θα τον έπιανε
στο χέρια

Ό,τι είχε συμβεί
ήταν μια τρύπα στο σύμπαν
μια τρύπα
στης ιστορίας το σχήμα

γ

Η αυλή ήταν σπαρμένη
φεγγάρια
ένα σε κάθε λακκούβα

Είχε ακουστά
το μυστικό
των μεγάλων ιστοριών
είναι πώς δεν έχουν μυστικά

Οι ιστορίες είναι όλες οικείες
όπως το σπίτι όπου ζεις
ξέρεις πώς τελειώνουν
ήδη απ την αρχή

δ

Η Ιστορία εμπεριέχει
τη φαντασία της
με επιμέλεια αποφεύγω
να τη σύρω στο φώς
με ενδιέφερε απολύτως
η νηφάλια εσωτερίκευση
το δίσημο ύφος

Εντελώς συνειδητά
γινόταν παράλληλη
αποσιώπηση

Έδινε ένα κυμάτισμά

ΣΤΑΓΟΝΑ ΣΙΩΠΗΣ

Περπατούσε σαν έντομο
που βρίσκει το δρόμο
με σιγουριά μυστήρια
ένα λευκό χαμόγελο
μοναδική αποσκευή
κουβαλούσε
απ τα παιδικά του χρόνια
ως τα σήμερα

Με τον καιρό
είχε αποκτήσει
την ικανότητα να σβήνει
να μοιάζει άψυχος
σχεδόν διάφανος
να χάνεται απ’ το βλέμμα
του ομίλου
έπιανε τόσο λίγο χώρο

Μια σταγόνα σιωπής
που κολυμπούσε
σε μια θάλασσα θορύβου

ΤΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ

Η νύχτα καθότανε
με τους αγκώνες της στη θάλασσα
και μιλούσε ψιθυριστά

Τώρα που εναγκαλίζεσαι
ό,τι σ αρέσει
να θυμάσαι
με την ίδια θέρμη
εναγκαλίζεσαι και ό,τι πρόκειται
αύριο να μη σ αρέσει

Μονάχα ο Θεός
των απρόσμενων χαμόγελων
κατέχει τα μυστικά

Η φλυαρία της σιωπής
θα κολυμπήσει στο βυθό
αλλά σε μια μετέπειτα στιγμή
πικρά θ’ απογοητευθείς

ΟΛΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Σάς χαρίζω
όλα του κόσμου
τα επιχειρήματα
αφήστε μου εμένα
μονάχα τα ποιήματα

ΟΙ ΣΥΓΚΥΡΙΕΣ

Οι τρεις Μοίρες
καθώς υφαίνουν
τον ιστό τους
νηστεύουν

Από το λογικό
και το συναίσθημα
απέχουν

Καλώς ηξεύρουν
αυτά ανήκουν
στον Κύριό τους

Η ΤΑΞΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Ο ποιητής δεν είναι
για να επιχειρηματολογεί
ούτε και προορίζεται
να δικαιωθεί
όχι γιατί είναι τα χέρια του άδεια
ούτε γιατί του λείπει η ευφράδεια

Μονάχα που κάθε απόγευμα ακούει
τις μπλε σταυροβελονιές
καθώς τον μελετά η σιωπή

Έστω κι αν προσπαθεί
προορισμό έχει
με τον ένα ή τον άλλο τρόπο
να θυσιαστεί
ενδόμυχα γνωρίζει
η Τάξη των Πραγμάτων
αυτό ορίζει

ΕΣΥ ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ;

Όταν αφήναμε πια
τα εφηβικά ιδανικά
και βγαίναμε
προς την κομματικοποίηση
εσύ πού ήσουν;
-Γλίστρησα κοντά στην Ποίηση

Όταν οι καιροί ζητούσαν
επιτακτικά αλλαγή
και τα πλεονεκτήματα
κατόρθωναν να πείθουν
για την ανάγκη τροποποίησης
εσύ πού ήσουν;
-Μαθήτευα στο φως της Ποίησης

Κι όταν καθορίζαμε τον συνδικαλισμό
ως πρωτεύοντα
και χωρίς αιδώ ούτε προσποίηση
όλα τ’ άλλα γίνονταν δευτερεύοντα
εσύ πού ήσουν;
-Μυήθηκα στην Ποίηση

Κι όταν τα πασιφανή
κέρδη των άλλων
παρουσιάζονταν συμπαγή να βρίθουν
και εκτός απ’ την εκποίηση δε μας συνέφερε τίποτ’ άλλο
εσύ πού ήσουν;
-Έγραφα Ποίηση

ΑΠ’ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ

Μένουμε οι Ίδιοι
που κλέβαμε τα όνειρα
και τα ονειρευόμασταν
απ την αρχή

Κι όμως η αγάπη
μπορεί ν αναγνωριστεί
από την απουσία τις εκλογές
μέσα σ’ αυτή

Απ’ άλλο δρόμο
κάτι στην ατμόσφαιρα
έχει σταθεί και περιμένει

Βλέπεις δεν έχεις άλλη επιλογή
όπως διαλέγεις νύμφη
ή εραστή
το νιώθεις κατά βάθος

Είν’ η αγάπη που σε επιλέγει
και δεν κάνει λάθος

ΤΑ ΕΚΠΡΟΘΕΣΜΑ

Με τον καιρό
εκπρόθεσμα και καθυστερημένα
με ανέτρεπαν
τα ίδια τα δεδομένα
έτσι που θα φοβόταν ο καθένας
καθώς ενεργούσα
χωρίς περίσκεψη
και συσσώρευσα λάθη
περίβλεπτη

Με κυνήγησαν
βουνού τρομαγμένο ελάφι
φταιξίματα άμυαλου μυαλού

Και τώρα που το κουβεντιάζω
καθώς κοιτάτε όλοι σας
με δυσπιστία σιωπηλοί
όσο κι αν έχω αγαθέ
εκ των υστέρων πρόθεση
το βλέπετε και μόνοι σας
ήδη είμαι εκπρόθεσμη

Ο ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ

Μα και βέβαια
δεν το αμφισβητώ
ο ρομαντισμός εξωραΐζει
την κάθε μας πεζή στιγμή
τη μεταβάλλει σε μοναδική
ανεπανάληπτα γοητευτική

Έλα όμως που μπορεί
και ν’ αποβεί
η δυστυχία μιας ζωής

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΟΝ ΛΟΡΚΑ

Ό Γκουανταλκιβίρ
σύρεται κατά μήκος
ένα ποτάμι ήρεμο μακρύ
κι ούτε που τον ακούει κανείς
καθώς μονολογεί
για όλα εκείνα πού έχει δει
με φωνή άηχη
υγρή

Ο Γκουανταλκιβίρ
παρέμεινε ένα μεγάλο
ήρεμο παιδί
που σε καλεί
μαζί του να ονειρευτείς

Μουρμουρίζει ένα τραγούδι
ιστορεί
το παραμύθι της σιωπής
ιχνηλατεί
το ερωτικό ταξίδι
όσο κρατά η ροή
από την Κόρδοβα ως τη Σεβίλλη

ΣΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ

Όσο και να με γυρόφερναν
εφήμεροι στόχοι
έβγαινα από τη θάλασσα
με στίχους γεμάτη
την απόχη

Το λιοπύρι
έσερνε το καλοκαίρι
απ’ τη μύτη

Κι οι ακτίνες τού ήλιου
να ερωτοτροπούν
με τα λέπια τού νερού

Ως να ήταν ή Ίρις
χοροπήδησε στα βότσαλα
ό σπουργίτης
άφησε τα τιτιβίσματα
και ρέμβαζε κατάφατσα
τα κύματα

Μες την αχλή τού ιριδισμού
έβλεπε νύμφες Νηρηίδες
πού άποπλάνευαν το νου

Το ίδιο το κύμα
είχε τις δικές του ρυτίδες

Η ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΩΝ

Σβήνει το πανηγύρι
όλα κυλούν
τόσο απαλά
στο παραθύρι τού Φθινόπωρου
το κύμα, η βάρκα του ψαρά
ο φλοίσβος
που τα βότσαλα φιλά
φαίνεται πιο συγκρατημένος
ο ήλιος
το παιδί ξεχάστηκε
μες στο θαμπό ουρανί
ένα ακύμαντο σεντόνι
σκέπασε
πέρα του ορίζοντα τη γραμμή
η αφή της θάλασσας
έγινε ακόμη πιο τρυφερή
έχει μια τόσο διάφανη
επιδερμίδα
που δε σου αφήνει
καμιά αμφιβολία

Χαμήλωσαν οι τόνοι

Ανασαίνεις την ατμόσφαιρα
να λούζεται γυμνή
μάς στην ανέμελη θαλπωρή

Παράξενη ευτυχία
να είσαι μόνη

ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΦΡΑΓΚΟΚΛΗΣΙΑ

Τι να γύρευε
πρωί πρωί
η άσπρη πεταλούδα
καταμεσής
πάνω απ’ τα κύματα
μια κοπελούδα
κι ανοιγόκλεινε
τα φτερουγίσματα

Και να ’ταν μόνο αυτό
η παρέα τα κεφαλόπουλα
να πηδούν έξω απ’ το νερό
το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο
να παίζουν ποταμό

Και το σαφρίδι
χόρευε κατρίλιες στον αφρό
με τις ηλιαχτίδες
σκορπώντας τριγύρω του
υδάτινες ριπίδες

Γύρισα ξανά να δω
χάιδεψε το βλέμμα
η σαγήνη
που άπλωνε ως πέρα
η γαλήνη

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ

Με μεγαλοπρέπεια και φροντίδα
έχει αποτυπωθεί
ο στολισμός της νύμφης
στη φωτογραφία
ζωντανή η ανάμνηση να μένει

Όμως λίγο μετά την τελετή
τι θα προκύψει
ποιος μπορεί να ξέρει…

Κι όταν επισυμβούν
τα γεγονότα
βλέποντας την ξανά
έπειτα από χρόνια
φέρνει τόση θλίψη…

ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΕΙΝΕΤΑΙ

Μέσα στου χρόνου τη ροή
ισορροπεί
το κάθε τί
σαν μια ασημένια σταγόνα
βροχής
να κρέμεται από τ’ αυτί

Των πραγμάτων η φορά
περικλείει ιώβεια υπομονή
και παρατείνεται σοφά
περιμένοντας να ξεδιπλωθεί
η θεία δικαιοσύνη
παντοτινά ασύλληπτη
στη θνητή νοημοσύνη

ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ

Έχετε προσέξει λοιπόν
πως δεν υπάρχουν αδιέξοδα
παρά μονάχα στο στενό
ανθρώπινο μυαλό

Η ζωή φυλλαράκι που κυλά
στο ρυάκι που της έτυχε
απ τη γέννησή της
έχει διδαχτεί
να μην παρεμβαίνει

Το κάθε τι επισυμβαίνει

ΜΟΛΙΣ

Όταν θα πεθαίνω
μ ένα μειδίαμα
και με μια απορία
θα συμπεραίνω

Αυτή λοιπόν ήταν η ζωή
που τη φοβήθηκα
τόσο πολύ
μόλις μια απόσταση αναπνοής

ΜΙΑ ΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΠΝΕΥΜΑ

Κρατώντας τα ερωτηματικά
πελώρια σαν τις θημωνιές
στο όνειρο του Ιωσήφ
έδινε την εντύπωση
ότι διαπραγματευόταν
με αισιοδοξία τα απότομα
ολισθηρά σκαλοπάτια
της ζωής

Τελικά κατήλθε
σε μια συμβολική
απεργία πείνας
ο Αινείας

Από τα πλήθη
η επευφημία ήταν
μαζί και έντρομη
μια δήλωση με πνεύμα
ανταπέδωσε ανήσυχα

Δεν είστε εσείς οι ένοχοι
αλλά είναι οι ένοχοι
που σας αδίκησαν

ΑΛΛΑ ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ…

Τις Κυριακές τα πρωινά
σιλουέτες μελαχρινές
προβάλλουν απ’ τα στενά
είναι ημέρα
που έχουν ρεπό
σπεύδουν ολόγυρα
να συμπυκνώσουν
μες στην ανάπαυλα
λίγα απ τις χαρές
και τα όνειρα

Για χάρη τους
ας ήταν δυνατό
να μάκραινε σήμερα
ο καιρός

Συνομιλούν βιαστικά
τιτιβίσματα πουλιών
ενός κατώτερου Θεού
Με συναντούν
στο δρόμο προς την εκκλησιά
καθώς πηγαίνω για προσευχή

Αλλά εν τω μεταξύ…
ο Θεός μαζί μας
με άλλους όρους
συνομιλεί

ΠΟΤΕ ΔΕ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ

Δυο μικροί
παγιδευμένοι ηθοποιοί
σ’ έργο δυσνόητο
δεν έχουν ιδέα για την πλοκή
τραυλίζοντας λένε τα λόγια τους

Κι αν επιλέγεις ανάμεσα
μ’ αρέσει δε μ’ αρέσει
ποτέ δε μαθαίνεις
ότι ο πόνος ακολουθεί
την τέρψη

Από γωνιά σε γωνιά
ιστοί αράχνης
που είχαν αντέξει
στη βροχή
απλώνονταν
σαν κουτσομπολιά

ΑΝΕΜΕΛΑ

Σαν τα νερά
τα ξέβαδα
κύμα θεριό ήπιε
τα όσα έπαθα

Και μιας κι είμαι Θεός
ανέγνοιαστα
απόψε ας κοιμηθώ

ΑΝΑΠΑΜΕΝΑ

Όταν άρχιζα αργά
να συνειδητοποιώ το νόμο
πως η γη θα γυρίσει
και χωρίς εμένα
κατά κάποιο τρόπο
πέταξα από πάνω μου
για μια στιγμή την έγνοια

Τη νύχτα εκείνη
κοιμήθηκα αναπαμένα

ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΚΤΙΚΟΥΣ

Δεν επιθυμώ ν’ αμφισβητώ
τους ειδικούς
όμως δηλώνω
με δίχως φόβο

Γράφω ποιήματα
για λόγους πρακτικούς
και μόνο
μαζί μ ένα κλωνάρι δυόσμο
σ ένα απελπισμένα πρακτικό
κόσμο

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΗΛΟ ΤΟ ΔΕΙΛΙ

Εν κατακλείδι
το πόσο δύσκολο είναι
να μη σε πληγώσει κανείς
θα το κατάλαβες ήδη

ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ

Με δίχως να χειραγωγήσουμε
το συναίσθημα προηγουμένως
με δίχως να το πελεκήσει ένδον
το ιερό μένος
ολισθαίνουμε
προς τω λείο λυρισμό
μ ένα φορτίο επιθέτων
χωρίς πύκνωση στα νοήματα
με ύφος γνωμολογικό
δίχως να λύσουμε τα νήματα
του εγώ
τολμούμε να εκδιδόμαστε
ως ποιητές
Κάι διεκδικούμε
να πολιτογραφηθούμε
στην πόλη των ιδεών
με ταυτότητες πλαστές

ΚΙ ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΑΙ ΣΤΗ ΠΟΙΗΣΗ (1995)

ΜΕΤΑΞΙΝΟ ΥΦΑΔΙ

Τα ιδανικά μου
ήταν πάντα πιο μεγάλα
απ’ τη μικρή καρδιά μου

Τα οράματά μου
ήταν πάντα πιο ψηλά
απ’ το μικρό τ’ ανάστημά μου

Ολόκληρη η ζωή μου
τάνυζε την ψυχή μου
ανάμεσα στα δυο

Κι οι φίλοι να κοιτάζουν μ’ απορία
πού επιτέλους έγκειται
η δίκη μου η ουσία

Μα εγώ βυθίζομαι εντός
κι αποζητώ την Αγάπη
που δεν έχει ενδυθεί
τον ιστό της απάτης

Άλλοτε πάλι
η ψυχή μου παραμένει
αραχνοΰφαντο μετάξινο υφάδι
απλωμένη
σ’ αγκάθινο λιβάδι

Στο τάνυσμα του ονείρου
το κάθε αγκάθι
ξεσκίζει το αράχνειο μετάξι

ΔΙΧΩΣ ΚΑΜΙΑ ΕΚΔΗΛΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ

Οι περισσότεροί τους γελούσαν
«λόγια ποιητών θε να ‘ναι
ονειροφαντασίες και βάλε…»

Άλλοι λιγότερο βιαστικοί
κι ίσως λιγότερο επιπόλαιοι και ρηχοί
αναρωτιόντουσαν πού να στηρίζεται
όλη ετούτη η ευλαβική η προσμονή

Κι έριξα τα μάτια μου και είδα
τα λουλούδια π’ ανθίζουν
δεν έχουν καμιά απόδειξη
για την καταγωγή τους
όμως έχουνε κύρος
πολύ πιο πέρα απ’ την εποχή τους

Και κάθουνταν κι ακούγανε χαμογελώντας
συγκατανεύοντας υποκριτικά
και καιροφυλακτώντας
έτοιμοι
να επωφεληθούνε χρησιμοθηρικά
κι ανέτοιμοι
για τα υπέροχα
τα θαύματα
τα υπερφυσικά

ΜΗ ΛΥΠΑΣΑΙ

Μη λυπάσαι
που λυπάσαι και πονείς
είναι μάταιο κι ούτ’ αξίζει να θρηνείς
ένα ταξίδι είν’ η ζωή
κι ούτε που είν’ αληθινά
παρά μονάχα μια συνεχής εναλλαγή
παροδική και μόνο
ένα ταξίδι εντυπώσεων όλο κι όλο

Μη λυπάσαι
που λυπάσαι
όλο τούτο είν’ άγνοια και λήθη
οι φόβοι σου
η δύναμη των συγκινήσεων
μη σε πείθει

Όταν πια ενηλικιωθείς
εσύ θα είσαι ο ρυθμιστής του ταξιδιού σου
κι έτσι καθώς η ζωή σου θα κυλά
με δυσκολίες ή λύπες ή και χαρά
θα αναγνωρίζεις καθαρά
πως η οποιαδήποτε εμπλοκή
δεν είν’ παρά τοπίο του εαυτού σου
κι έστω κι αργά
όμως θα καταλάβεις
πως η ζωή σου κι ο κάθε καημός σου
δεν ήταν άλλο απ’ την περιπέτεια
ή το ταξίδι αν θες
μέσα στον εαυτό σου

ΔΙΧΩΣ ΔΙΚΑΙΩΣΗ

Και παρακολουθώ
μέσα σ’ έναν κόσμο πρόσκαιρο και κλειστό
τη δίχως δικαίωση καλοσύνη
το θρίαμβο της βίας
του χάρου την αδιαφορία
που αλύπητα κτυπά στην τύχη
τα δάκρυα και την αδυναμία της ορφάνιας
τη δίψα των φτωχών ανθρώπων για δικαιοσύνη

Και παρακολουθώ
μέσα σε μια παραδοσιακή κι οριακή ζωή
τις σβησμένες ελπίδες
την αδικαίωτη αρετή
το σιωπηλό κλάμα στη μοναξιά
μέσα σ’ ένα πλαίσιο πεπερασμένης ανθρώπινης μοίρας

Κι η ψυχή του ποιητή διψά
να μετατρέψει τη λιγόλεπτη ομορφιά
σε κάτι αιώνιο

Το επίμονο χιλιόχρονο όνειρο

Κι ο ποιητής θέλει να δώσει
διάρκεια στη στιγμή και να δηλώσει
πως είν’ επιφαινόμενη μονάχα η φθορά
και μ’ αγωνία καρτερά
να δει έστω για μια φορά
πως στην αρετή
επιφυλάσσεται δικαίωση τελικά

ΚΟΙΝΟΤΥΠΕΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ

Το να δηλώνεις ευαίσθητος
γιατί κλαις εύκολα
ή γιατί θίγεσαι με το παραμικρό
και με του ψύλλου πήδημα
κανένα πια δε συγκινείς
κι εύλογα

Άσε δε που ‘ναι τόσο χιλιοειπωμένο και κοινό
προδίνει κιόλας της ψυχής ένα οίδημα
κι έχει η δήλωση αυτή φθαρεί
γιατί έχει φορεθεί πάρα πολύ
κι υποδηλοί
παρωχημένη εποχή

-Έχεις φίλε μου να πεις τίποτ’ άλλο;
κάτι πιο αποτελεσματικό
κάτι πιο πρωτότυπο μάλλον
επιτέλους πιο ελπιδοφόρο κι αληθινό;

-Έχεις φίλε μου να πεις κάτι άλλο
στο αβυσσαλέο
στο επιτακτικό μας σήμερα
εκτός από τα τόσα άλλα αισθήματα που διαλαλούμε
τα τετριμμένα τα εγωιστικά και τα εφήμερα;

ΕΚΕΙΝΟΙ

Εκείνοι που πάντα τους απογοητευμένοι
απ’ την αγάπη κι απ’ τη ζωή κι απ όλα γύρω τους

Εκείνοι που ανάσαιναν από ένα παράθυρο στη ρέμβη

Εκείνοι οι προδομένοι στα όνειρά τους
που επένδυσαν τη ζωή τους
στις μικρές φωνές του δάσους

Εκείνοι οι πάντα ανικανοποίητοι
οι διαψευσμένοι στις προσδοκίες τους
που σιωπηλά δραπέτευαν στην ποίηση

Εκείνοι οι στερημένοι από στοργή και χαρά
κι από λίγη τρυφερότητα που τόσο διψούσανε
που αποζητούσανε να σπάσουν το φράγμα της λησμονιάς

Εκείνοι που άκουγαν τη Μοίρα μες τον ύπνο
κάτι σαν ρίγος κάτι σαν σβησμένο ήχο

Εκείνοι που περίμεναν να λυθεί το πλάνεμα του νου
και με μια ανερμήνευτη αίσθηση στέρησης
γύρευαν το φως ενός άλλου ουρανού

Εκείνοι οι πάντα ανυπεράσπιστοι στην αγάπη

Εκείνοι που δεν επιβραβεύτηκαν ποτέ
γιατί ακολούθησαν το μονοπάτι
το στερημένο από προϋποθέσεις επιτυχίας
που με μια σχεδόν υπερανθρώπινη περιφρόνηση
στάθηκαν έξω απ’ της επιθετικής βιοπάλης τη μανία

Εκείνοι που μ’ ένα πνεύμα αέναης αναζήτησης
με μια δίχως αυτοσυνειδησία νοσταλγία
κυνηγούσαν ό,τι δεν ήταν μπορετό
μ’ έναν οδηγό θύμησης ανεξήγητης
κυνηγούσαν πάντα το ανέφικτο
το απρόσιτο
κείνο που δεν υπήρχε
το απροσπέλαστο
το χαρμόσυνο

Εκείνοι που μας μίλησαν για το μεγάλο μυστικό
που μας περιστοιχίζει

Εκείνοι που μας μίλησαν για την εξαίσια επαλήθευση
μιας μυστικής μας μοίρας

Εκείνοι
που ‘φυγαν χαμογελώντας
πριν απ’ το θέρος
μ’ αυτά τα λόγια
«Ω ναι το δειλινό μιας πικρής μέρας
δεν είν’ το τέλος»

ΜΕ ΜΟΝΟ ΟΧΗΜΑ

Παρά τις δυσμενείς προϋποθέσεις
εξ αρχής
τολμούσα και ξεκινούσα στη ζωή
με μόνο όχημα το συναίσθημα
κι όσο προσεκτικά κι αν θέλεις να το θέσεις
έτσι όλως ανεπαίσθητα
χωρίς να το σκεφτώ καθόλου πρώτα
έπαιρνα την κάτω βόλτα

Δίχως να λάβω υπόψη
τις ρεαλιστικές που έβλεπα απόψεις
με μόνο όχημα την καρδιά …
– χρειάστηκα καιρό ν’ αντιληφθώ
πως τ’ αντίκρισμα της
δεν περνά στην αγορά
και πως δεν είναι τόπος εκεί
για να κυκλοφορεί –

Λοιπόν όπως έλεγα πιο πριν
τολμούσα και ξεκινούσα
μ’ ολάνοικτη καρδιά
όπως τα παιδιά
ως να επήγαινα στη θάλασσα

Και τότε ήταν που χάλασα
κάθε ενδεχόμενη ευνοϊκή προοπτική

Τέλος πάντων
όπως και να τα δεις
τα δεδομένα μου απ’ την αρχή
ήταν ολωσδιόλου επισφαλή

Κι όμως αποτολμούσα
κατά ένα τρόπο θεαματικό
και προκαλούσα
τη ζωή
εγώ
η δειλή

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ

Ολάνθιστη ομορφιά καταμεσής στο Φθινόπωρο
μιλώ για το μικρά το δάσος
με τ’ ανοιχτόχρωμα φρεσκοπλυμένα πεύκα …

Μην αφαιρείσαι μες το πάθος
έλα …

Μην αφαιρείσαι μες τις ατέρμονες τροχιές της σκέψης
μη χάνεσαι στα γεγονότα της ζωής τα τετριμμένα
πρέπει να με πιστέψεις
ξέφυγε απ’ τα μοτίβα τα θλιμμένα

Για τη χαρά μιλώ
να μπορεί να πετάξει κανείς
όπου είν’ τα όνειρα της ψυχής

Κι ακόμα Θεέ μου
τι να ‘ναι ίσως
όλα τούτα πάλι τα μάγια
που ‘χουν μέσα μου γενεί
και με φέρανε πίσω
έτσι απροσδόκητα τάχα
και μου ξανάρθε εδώ
στα καλά καθούμενα
ύστερα από χρόνια και χρόνια
δεν ξέρω πώς
λες και δεν είναι παρελθόν
μα κάτι ζωντανό απ’ τα μελλούμενα
και μου ξανάρθε τώρα εδώ
ο ήλιος του δημοτικού σχολειού
εκείνος ο φθινοπωρινός ήλιος
μ’ ανόθευτο το παλιό χρυσό του φως …

Ο ήλιος των παιδιάτικων πρωινών
που τόσο ομόρφαινε στα μάτια μου
το γύρω σκηνικό
και χυνόταν έπειτα ολόχρυσος
στα μαθητικά θρανία
και χάιδευε τα κεφάλια των παιδιών
ίδιος πυρσός
και φώτιζε τους γεωγραφικούς χάρτες στον τοίχο
και μας διηγόταν όπως ένα μύθο
την ώρα που ‘μασταν αναγκασμένοι
να παραμένουμε έτσι κλεισμένοι
μας διηγόταν το Φθινόπωρο
και τις ομορφιές της ολόφωτης εξοχής
μετά τ’ απόβροχο

Η ΒΡΟΧΗ

Θα ‘τανε δυο ή τρεις το πρωί
που βγήκε στις μύτες των ποδιών της
ψιλή ψιλή βροχή
και χόρευε αμέριμνη στις γλάστρες
στα μπαλκόνια
στη βεράντα
στα περβάζια
κορίτσι ατημέλητο δίχως γιρλάντα
και σκάλωνε όπου εύρισκε κλαδί
κορίτσι απρόσεκτο
κοντολογίς
χωρίς ομπρέλα

Οι δημοσιογράφοι ούτε που πήραν είδηση
να φτιάξουν καμιά πρωτότυπη όμορφη είδηση

Μονάχα γύρω στις τέσσερις
άρχισε το τιτίβισμα κορδέλα
ένα πουλί
και δώσ’ του πια μαζί του η τρελή
ξημέρωνε
κι αυτή έπαιζε σχοινί

ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

Της Μαριάννας

Θημωνιές σαν χρυσά κάστρα
προβάλλουν μες τη θάλασσα του σίτου
αστράφτουν τα δρεπάνια
και τον αέρα γλείφουν
τα συρίγματα του ήχου
με τέτοια ορμή και τέτοια ρώμη
αν ήταν νύχτα κι όχι μέρα
θα θέριζαν ακόμη κι άστρα

Μια γυναίκα αφήνει τη δουλειά της
βιαστικά
για να γεννήσει σ’ ένα αυλάκι
στη σειρά τρέχει μετέωρη κι η σκιά
του βλοσυρού επιστάτη

Ο χρόνος συσσωρεύεται μες τα οράματα
δίχως να σταματά
ούτε προφταίνει να κυλήσει ένα δάκρυ

Το τραίνο διασχίζει την κοιλάδα
ένα πουλί ξαφνιάζεται και φεύγει
πίσω του σαν μι’ αστραπή
αιχμαλωτίζεται απ’ το μάτι
του αέρα η άηχη σχισμάδα

Το φως είναι θερμό όπου αγγίζει
κι η πεδιάδα αχνίζει

ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ…

Κάθομαι εδώ και κοιτάζω
τη μεγάλη ασύγκριτη φύση
εξουθενωμένη απ’ τη γοητεία
της απέραντης θέας
που είν’ όνειρο μαζί και παραμύθι
λουσμένο μέσα σε αχειροποίητη φωτοχυσία

Ανθρώπινη γραφίδα ή χρωστήρας
τα μάγια για να λύσουν
δε θα ‘πρεπε ποτέ
να ‘χουνε πάρει το κουράγιο
να δοκιμάσουν να την απεικονίσουν

Ταιριάζει εδώ
να ‘χεις έρθει με αγνό στοχασμό
με ανόθευτη τη φρεσκάδα
των πρώτων εντυπώσεων της ζωής
με αμόλευτη εφηβική ψυχή
με την καρδιά σου αναμμένη δάδα

Ταιριάζει εδώ
να ‘χεις έρθει με τα όνειρα του Ρουσώ
για τη φυσική καλοσύνη τ’ ανθρώπου
στην καρδιά σου αληθεμένα

Να ‘χεις έρθει για την υδρόγειο τούτη
μ’ αγάπη παιδική
και για όλους που την κατοικούνε
μαζί με σένα

Να ‘χεις έλθει μ’ ελπίδα κι εμπιστοσύνη
στα μεγάλα της πεπρωμένα

Ταιριάζει εδώ
να ‘χεις πρωτύτερα αποβάλει
κάθε μικρότητα
κάθε υποψία άλλη

Να ‘χεις λυτρωθεί από κάθε ανάξια σκέψη
αν θες ν απολαύσεις το πανόραμα
όπως αξίζει
και να το ζήσεις όχι σαν κάτι φθαρτό
και να το πιστέψεις
και να το χαρείς μες την ψυχή
το τραγούδι της ζωής το μαγικό
που ψέλνει
πως τελικά όλα συμβαίνουν
για το Καλό

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Δεν είν’ άλλο από του να χαίρεται κανείς
όλα τούτα τα τοπία με τα μυστικά μιλήματα
τον ουρανό που ‘χει ξαστερώσει αποβραδίς
τις δροσερός ευτυχισμένες φωνές των πουλιών
τις άδολες αγαλλιάσεις τα θεϊκά μηνύματα
στους μακρινούς κελαηδισμούς των αηδονιών

Ο πλούτος της καρδιάς
δεν είν’ άλλο παρά η ελπίδα κι η ευμένεια
για τον εξωραϊσμό της γύρω πραγματικότητας
δεν είν’ άλλο από την πίστη
που φτάνει ως την αφέλεια
σε ‘κείνα ιδίως τα όνειρα
για το “απρόσιτο” και το “τόσο μακρινό”

Ο πλούτος της καρδιάς
είν’ η χαρά παιδικής ψυχής
για τις ενδεχόμενες άγνωστες αιτίες
τις κρυμμένες πίσω απ’ τα χίλια μύρια πλουμίδια
στις πλάγιες των λόφων

Είν’ η χαρά για τις ενδεχόμενες άγνωστες αιτίες
τις κρυμμένες πίσω από τ’ άνθισμα της μυγδαλιάς

Ο πλούτος της καρδιάς είναι να διψάς
κείνα τα εξαίσια μεγάλα πράγματα
που αναζητά η ψυχή και το πνεύμα
Ο πραγματικός πλούτος της καρδιάς
είναι να χαίρεσαι τη μαγεία
της κατάπληξης και του θάμβους

ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΤΗ ΚΟΡΟΥΛΑ ΜΟΥ ΜΕΣ’ ΑΠΟ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Κορούλα μου η καρδούλα σου
θωπεύει όλη τη γη
στο γέλιο στα τραγούδια σου
λικνίζονται οι γιαλοί

Κορούλα μου τα λόγια σου
θαλασσινά μελτέμια
που ταξιδεύουν τα όνειρα
και διώχνουν μου την έγνοια

Κορούλα μου το γέλιο σου
θαλασσινά είν” κογχύλι
που αναβλύζει τη χαρά
και μου γελούν τα χείλη

Κορούλα μου τα μάτια σου
θαλασσινά λουλούδια
που λάμπουν σαν χαμογελούν
το ζηλεύει η πούλια

Κορούλα μου τα μάτια σου
θαλασσινά πετράδια
που ρίχνουν όλες τις χάρες
στα χέρια μου τα άδεια

Κορούλα μου η αγάπη σου
θαλασσινή είν’ γιορτή
που δένει τη ζωούλα μου
μ” ολόχρυση κλωστή

Κορούλα μου η καρδούλα σου
πέλαγος είν” γαλάζιο
τις ομορφιές της τραγουδώ
δακρύζω κι αγαλλιάζω

ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΙ ΓΑΛΗΝΙΑ

Τα λουλούδια πήραν τη μουσική
και την ευαισθησία και την ποίηση
και τα ‘καναν γαλάζιο και ροζ και βυσσινί
πήραν τη διαίσθηση την πίστη
και τα ‘καναν εύοσμες αναπνοές
που κλείνουν μέσα τους άυλες φωνές
με μια μεταρσίωση μακρόσυρτη
ανείπωτη γλυκιά
αργόσυρτη

Για δες πώς παρακολουθούν
ήρεμα τους επιφαινόμενους χαμούς

Μα και μελίσσια ολάκερα από χρυσάκτιδους κόσμους
κι αν τύχει σιγά σιγά να νεκρωθούν
ή ν’ ανάψουν μονομιάς και να καούν
και πάλιν ξέρουν πως τίποτα δε θα χαθεί
το Πνεύμα πάντα θά ‘βρει
να εκδηλωθεί
αλλού

Και στέκονται παντοτινά βέβαια και γαλήνια
και στις μεγαλύτερες ακόμα καταστροφές
ούτε πενθούνε φαίνεται ούτε κλαίνε
παρά μονάχα ανθούν
μ’ έναν αέρα
συγκρατημένου γιορτασμού

Η ΕΥΤΥΧΙΑ

Στα παιδιά μου Θάνο και Άννα
Μάριο και Μαρία – Αγνή

Η ευτυχία
δεν είναι υπόθεση θεαματική
κι ούτε έχει να κάνει
με εκδηλώσεις πολυπραγμοσύνης
κραυγαλέες δημόσιες σχέσεις
και με άλλα συναφή

Η ευτυχία
δεν επιδέχεται προσποίηση
στέκει μακριά από την επίδειξη

Η ευτυχία είναι λιτή

Η ευτυχία
δεν είναι υπόθεση κοινωνική
ούτε διεκδίκηση συνδικαλιστική

Η ευτυχία είναι αθόρυβη
σοφή
προσεκτική

Η ευτυχία
είναι σεμνή

ΘΕΑΤΡΙΚΟ

Διέκρινα ανάμεσα σε ‘κείνο όλο τον κοσμικά σάλο
τον ψηλόλιγνο νέο ζωγράφο
χλωμό σαν από εσωτερική φλόγα να καίγεται
νευρώδη και με έκδηλη τη λυρική διάθεση

Ξαφνικά διεκόπη η χλαλοή να πηγαινοέρχεται
και βλέμματα φλογώδη
τρεμόπαιξαν με δίχως άφεση

Εκείνος με σύντονο βάδισμα προχωράει αργά
με ονειροπόλα μάτια περιεργάζεται
εικόνα μιας άλλης εποχής
με ανοικτό πλατύγυρο μετάξινο γιακά
κατάμαυρα ανέμελα μαλλιά
που αναταράζουν τον αέρα
μιας ατμόσφαιρας νωθρής

Όλως αυθόρμητα και τυχαία
ξάφνου ο καλλιτέχνης
περιβάλλεται από ομιλίες περί τέχνης
από άντρες ωραίες κυρίες χαριτολογίες
λόγια του συρμού

Πιο πέρα ατσίδες επιχειρηματίες
μέσα σε σύννεφα καπνού
παραβγαίνουν σε διαλεκτικές στρεψοδικίες
γύρω από τα γεγονότα
λίγο τους ενδιαφέρει η λεπτότητα του ύφους
κι ακόμα πιο λίγο προσέχουν
την καλλιτεχνική νότα
στους διαμειβόμενους ήχους

Κι ήταν όλα τούτα ένα κομμάτι
από στιγμιαίο δραματικό πανόραμα
όπου ελάχιστα διαφαίνεται σε γυμνό μάτι
μπροστά στην κολοσσιαία υπεροχή της ύλης
ο υπαινιγμός της απάτης

ΤΑΧΑ ΤΑ ΓΡΑΦΩ ΣΩΣΤΑ;

Μιλώντας μου στο τέλος αδιάκοπα
για κείνα τα μέρη
με τις γλυκόηχες ονομασίες
ένα περιδιάβασμα της ψυχής
αρχίζει να με θέλγει
και η μαγική ομορφιά
διαχέει
έναν πυρετό ανυπόμονης χαράς
που δύσκολα ανθρώπινη καρδιά
μπορεί να την αντέξει

Ένα περιδιάβασμα της ψυχής
μια ακατανίκητη έλξη
ακριβώς στη μέση της νύχτας
μέσα σ” έναν αληθινό χείμαρρο από φως

Ήταν ίσως κάποτε
μέσα στα όνειρα της καρδιάς μου;

Άκου ω άκου …
τους σκοπούς των τραγουδιών
είναι τα όνειρα της καρδιάς
και τα ζεις ξάφνου εδώ
αληθεμένα και ζωντανά

Τάχα τα γράφω σωστά
όσα γύρω μου βλέπω
κι όσα δοκιμάζω να εμπιστεύομαι
σε τούτα ‘δω τα χαρτιά;

Ε ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΝ;

Ε και λοιπόν
πως έγινα τόσο ευαίσθητη
τι περισσότερο να προσφέρω μπορώ;

Ε και λοιπόν
πως έγινα τόσο τρωτή
πόσο περισσότερους ανθρώπους να πείσω είν’ δυνατό;

Πως έγινα τόσο ευάλωτη
πόσο περισσότερους ανθρώπους
να χωρέσω χρωστώ;

Θεέ μου κι έχουμε τόσο ανάγκη
ο ένας τον άλλο οι άνθρωποι
Θεέ μου κι όμως οι άνθρωποι δεν είναι διέξοδος
αργά ή γρήγορα
ανακαλύπτεις ένα καινούργιο αδιέξοδο

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος
καθίστε να κουβεντιάσουμε
χαμηλόφωνα
μελετώντας το νόμο
χωρίς μικρόφωνα
ζεσταίνοντας τα χέρια μας αθόρυβα
απάνω απ’ τη δειλή φλόγα της ελπίδας
μόνο έτσι μεταβάλλονται τα πράγματα
και γίνονται απλά όμορφα κι ώριμα

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος
καθίστε να κουβεντιάσουμε
χαμηλόφωνα
ίσως μερώσει ο πόνος

Άλλο επιχείρημα δεν έχω
για να σε πείσω
έξω απ’ την αποτυχία μου

Άλλη απόδειξη δεν έχω
για να σε πείσω
έξω απ’ την ήττα μου

Άλλο εγχείρημα δεν αποτολμώ
Και δεν είναι ούτε σοφό

Κι απέχω

Ο ΧΡΟΝΟΣ

Ο Χρόνος συνέθεσε το σκηνικό του
με τις εναλλαγές των καιρών
με τις εναλλαγές των ηλικιών
το σενάριο είν’ αποκλειστικά δικό του
γέννηση ανάπτυξη ακμή κατάπτωση και παρακμή

Ο Χρόνος αθόρυβα αγκαλιάζει
τα πράγματα κι εμάς νωχελικά
κι έτσι όπως ο Κρόνος
τρώει τα παιδιά του
μ’ ανάλαφρη καρδιά

Το ‘να πίσω απ’ τ’ άλλο ξεθωριάζει
η πόλη τα όνειρα οι αγάπες το δάκρυ

Ο Χρόνος παίζοντας απλώθει απάνω μας
χίλιες ρυτίδες
κλέβει την ομορφιά κλέβει τη μνήμη
– ούτε θυμάσαι αν χτες με είδες –
στο βλέμμα μας αφήνει
της έγνοιας του το φίδι
ανεπαίσθητα να γλιστρήσει
-είναι κι αυτό μέρος απ” το παιχνίδι –
και μέσα στην καρδιά μας
του καιρού του τη θλίψη βυθίζει

Με τέτοια σύνεργα και άλλα
αδιόρατα υποσκάπτει τα σχέδιά μας
στο έργο αυθαίρετα κάνει αλλαγές
εμφανίζει πρόσωπα που δεν υπήρχαν χτες
σου αναθέτει καινούργιους ρόλους
έστω κι αν δε μπορείς ν’ ανταποκριθείς
έστω κι αν δεν τους θες
στο κάτω κάτω θα συρθείς
μεσ’ τη ροή του Χρόνου
χαρούμενος σκυφτός ή δυστυχής
όπως κι εσύ κι εσύ κι εσύ …

Σε κάποια απρόσμενη στιγμή
μπορεί και να σταθούμε σκεφτικοί
τα ερωτηματικά είναι σωρός
ενώ ο Χρόνος συνεχίζει το χορό
διέρχεται ανάμεσά μας χλευαστικά
σαν ένας αδιόρατος γελωτοποιός

Κι εμείς νιώθουμε αδέξιοι
για το επόμενο βήμα
για τον επόμενο ρόλο
νιώθουμε ασταθείς
κι ούτε που ξέρουμε
μήπως επέρχεται η στιγμή
να φύγουμε απ’ τη σκηνή

ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ

Ονειρεμένες πόλεις
που περνούσατε γοργόφτερες
ονειρεμένες περιοχές
που χανόσασταν στη στιγμή απ’ τα μάτια μου
ολόκληρο τ’ απόγευμα χτες
και πιο πολύ τις βραδινές μάλιστα ώρες …

Πώς σας ανέπλασε η φαντασία μου
όπως σας είδα τότες …

Πόλεις που απεγνωσμένα αγάπησα
και που απόμακρα με κοιτάξατε άψυχα …

Πόλεις που απελπισμένα αγάπησα
και πέρασα μέσα από σας σαν μια παρείσακτη
χωρίς ποτέ ν’ απλώσω τα χέρια μου
στη χαρά σας που ανάβλυζε αβίαστη

Κι έφευγα εγώ
κι εσείς πάμφωτες ζωντανές
θερμές από παλμό χαρούμενης ζωής
λαχταρισμένες κι άπιαστες
τυραννικές κι εξαίσιες
στην αμείλικτη φυγή σας
μέσα απ’ τη θωριά μου …

Τανταλικό μαρτύριο
ανυπόφερτο ανελέητο
στη διψασμένη σαν παιδιάτικη
καρδιά μου

ΑΓΡΥΠΝΙΑ

Όλα εκείνα
που επιμελώς απομάκρυνες
που επιμελώς απέφευγες
που επιμελώς απωθούσες απ’ το νου
όλη τη μέρα
ήρθαν τη νύχτα
κυρίαρχα
απειλητικά
και σε πολιόρκησαν από παντού
ασφυκτικά

Αργά ανεπαίσθητα μα συστηματικά
εξουδετέρωσαν κάθε άμυνα
κατέρριψαν κι ισοπέδωσαν κάθε οχύρωμα
ανάτρεψαν τους λογικούς συλλογισμούς
ανεσκαψαν τα φιλοσοφικά προχώματα
που τόσο επώδυνα έκτισες
κι όπου κατέφυγες
σαν την τελευταία σου αμυντική διαφυγή

Κι εκεί
σε λεηλάτησαν
ανήλεα
ως το πρωί

ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΣΕ ΚΟΣΜΙΚΗ ΔΕΞΙΩΣΗ

-Από ποίηση τι γράφετε τώρα;
Το σπίτι τα παιδιά η δουλειά
σας αφήνουν λίγο ελεύθερο χρόνο
βρίσκετε και για την ποίηση λίγη ώρα …
έτσι καθώς το ‘φερε η κουβέντα …

Κι απαντάς στον ίδιο τόνο
και με το ίδιο πνεύμα
-Κάτι γράφω μέσα … μέσα …

-Αλήθεια τι χάρισμα
να μπορείς να εκφράζεσαι και όχι μόνο
να μπορείς να γράφεις ποίηση
και τι τιμή !

Εσύ θέλεις αυθόρμητα να πεις
χωρίς καθόλου οίηση
-Άραγε νιώθετε έναντι τίνος αντιτίμου;
Έναντι ποιας αμοιβής;

Αλλά σιωπάς και μειδιάς ευγενικά
κι επεκτείνεται η συντροφιά
και αναλύει και συζητά

Το θέμα όπως όλες οι Τέχνες
είν’ προσφιλές
και προσελκύει κι άλλους τριγύρω
ειδήμονες ή ερασιτέχνες
με ενδιαφέρουσες γνώμες πολλές

Και ξαφνικά εσύ γλιστράς
και δίχως να το θέλεις
καταδύεσαι εντός σου
ενώ εγκαταλείπεις πίσω το μειδίαμα στη συντροφιά
για να δηλώνει το παρόν σου

-Βλέπετε η σιωπή της
είναι τα λόγια ενός ανθρώπου |
που υπήρξε επαναστάτης και ποιητής …
Θα δηλώσει κάποιος εμφαντικά

– Ιδιότητες μοναξιάς …
ηχεί μια άγνωστη φωνή

Κι ευτυχώς είν’ όλοι τους ομιλητικοί
καθώς ο διάλογος ανθεί
ενώ εσένα έχει κυριεύσει η αναστολή

Μέσα σου έχουν κιόλας αρχίσει να αναδεύονται
ποιητικές στιγμές του παρελθόντος
που έχουν σταθεί μετέωρες στο χρόνο

Μέσα σου αναδεύονται ποιητικά βλέμματα
που διέκρινες όλως τυχαία
καθώς ερχόσουνα στο δρόμο

Ποιητικές εκφράσεις που πετάξαν
παιδιά ο ένας τ’ αλλουνού
έτσι όπως πετούν χαρταετούς
τ’ ουρανού

Και σε κυριεύει ένας δισταγμός …

Πώς να μιλήσεις για τούτα όλα τα ποιητικά
που διέρχονται μεσ’ απ’ την ψυχή σου
και τα βιώνεις αισθαντικά
με την αφή του βλέμματός σου
με το κορμί
με την αφή του αισθήματος σου
με το λυγμό μες τη σιγή

Και σε κυριεύει ένας δισταγμός μια αναστολή
πώς να μιλήσεις για όλ’ αυτά …

-Αγνοούμενοι μια αιμάτινη θολή γραμμή
απροειδοποίητα την οθόνη του μυαλού σου
σκίζει σαν αστραπή –

Πώς να μιλήσεις για όλ’ αυτά
που σε διαπερνούν
που διέρχονται μεσ’ απ’ την ψυχή σου
κι άλλοτε τη θωπεύουν
κι άλλοτε τη δονούν
σ’ όλες τις κλίμακες
απ’ την Καρπασία μέχρι τη Μόρφου
κι απ’ τη μοναξιά μέχρι το γιο σου …

Σε κυριεύει μια αναστολή
του τι να πεις …

Μια φίλη ανακεφαλαιώνει
-Άκου μια συμβουλή
πάντα πρέπει να έχεις μαζί σου ένα χαρτί
να καταγράφεις τη συγκίνηση εκείνης της στιγμής

Εσύ σιωπή …

Η συντροφιά άρχισε να πλήττει
το θέμα έχει εξαντληθεί
για όλα σχεδόν έγινε νύξη

Ένας ένας φεύγει
είναι πιο καυτό το θέμα
στο διπλανό τραπέζι

ΤΟΤΕΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Τότες
σαν έβγαινα πρωί απ’ το σπίτι μου
πήγαινα για να κερδίσω τον κόσμο

Τώρα σαν βγαίνω πρωί απ’ το σπίτι μου
ό,τι ζητώ
είναι το πώς
αθόρυβα να επιβιώσω μόνο

ΤΑ ΕΦΗΒΙΚΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ

Η Μαλάμω με σύστηνε στη δεκαεφτάχρονη κόρη της
-Είναι η Βέρα … η παλιά μου συμμαθήτρια …
μετά τον αγώνα τράβηξε η κάθε μια μόνη της
ναι δακρύζω όταν τα θυμάμαι τι περιμένεις …
από τότε από το Παγκύπριο το Θηλέων Φανερωμένης
σαν να ‘χει περάσει ένας αιώνας …
δοκιμάζαμε δειλά τους πρώτους στίχους
ήμασταν μαζί στην ΕΟΚΑ
γράφαμε συνθήματα στους τοίχους
η εφηβική μας καρδιά ερωτευόταν
κάθε τι τ’ άπιαστο
κάθε τι το ηρωικά
μακριά από μικροψυχίες
η μικρή μας καρδιά μαχόταν
ενάντια στ’ άδικο σ’ ένα αδιάλειπτο συναγερμό
οργανώναμε τις μαθητικές απεργίες
ήμασταν η ψυχή των διαδηλώσεων εμείς οι δυο
τέτοια ορμή και τέτοια τόλμη ποτές δεν είδες
το ψευδώνυμό της ήταν Σπουργίτης
κι εγώ ήμουν ο Αυγερινός
εμείς δεν ξέραμε από ειρήνη
κι άνεση στο σπίτι
τέτοια δε νιώσαμε στη δίνη των καιρών
με αψηφισιά παλεύαμε την όποια λήθη
η Ελλάδα ήταν ο οδηγός μας
Ελευθερία ή Θάνατος ήταν ο δρόμος ο δικός μας
δεν είν” αλήθεια Βέρα;

-Ναι την κάθε μέρα
τίποτα δε γέμιζε της ψυχής μας το κενό
γυρεύαμε θυμάμαι απεγνωσμένα
σε κείνο το ξέφρενο παρόν
τον κεντρικό πυρήνα της ζωής μας
πόσο θερμά το νιώθω πάντα αυτό
μες την καρδιά μου
ιδίως αυτό

Κι έπειτα κάθε δειλινό
παίρναμε το δρόμο της η κάθε μια
κι αναβάλλαμε ν’ αυτοκτονήσουμε
μια άλλη φορά

Κι ερχόταν πάλι το επικίνδυνο αύριο
και παραμυθεύαμε τη δακρυσμένη μας καρδιά
με του αγώνα το σκοπό τον άγιο

Το μικρό κοσμάκη τον κοιτούσαμε αφ’ υψηλού
δεν ξέραμε ‘μείς από συμβιβασμούς
κι αναρωτιόμασταν πώς ήταν δυνατό
εμείς με τα τόσα ιδανικά
να βρεθούμε σ’ έναν κόσμο συμφεροντολογικό
με όνειρα φτηνά …

Πόση οδύνη ένιωσα και πόσο πόνο
όταν είδα να συνθηκολογώ
σ’ ανύποπτο χρόνο
με τον ίδιο τρόπο κι εγώ …

Κι όμως η ζωή μας εκείνο τον καιρό
θα ‘δίνε τόσο εξαίσιο τόσο πρωτόγνωρο υλικό
σ’ ένα μυθιστοριογράφο

Κι εκπλήσσομαι τώρα που μπορώ
και κάθομαι και γράφω
για τη ζωή μας τότε
την τόσο περίπλοκη
και τόσο υπερρεαλιστικά μεθυστική
κι απίθανη

Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥΣ

Σε πόσο παλιά χρόνια
με φέρανε πίσω
οι ξεθωριασμένες μπογιές και τα λόγια
στον ετοιμόρροπο τοίχο

«Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες»

Στην προεξοχή διακρινόταν
θαμπά η επιγραφή

«Ζήτω η Ένωση»

Πόσο απόμακρες φαντάζουν εκείνες οι μέρες …
Αιώνες έχουν μεσολαβήσει
τα συμφέροντα γνώρισαν την αποθέωση
εξευτελισμοί παλινωδίες αναθεωρήσεις
έχουν από παντού παρεισφρήσει
κομματισμοί δημοκοπίες δημοσκοπήσεις

«Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες»

Τούτα τα λόγια σε πόσο παλιά χρόνια
με γυρίσανε πίσω …
Ποιες μέσα μου ηρωικές ξύπνησαν μέρες …

Τα μαρμαρένια αλώνια της εφηβικής μου ηλικίας
ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μου
σαν ένας γιγάντιος ηρωικός μύθος
που μου δίνει άλλης λογής περηφάνια
κι ευτυχία κι αυτοπεποίθηση
άλλης λογής ήθος

Μπροστά στον τοίχο
η συγκίνηση με είχε κάνει λιγομίλητη
μια μικρή σταλαγματιά νερού νιώθεις να είσαι
μέσα στο αστείρευτο τούτο ποτάμι της Ιστορίας

Άραγε τίνος Θεού εξευμενίζεις τη μανία;

Κοιτάζω γύρω
τι άλλο απόμεινε παρά μονάχα
των παιδιών μας η αρετή της θυσίας
κι η δίψα της καρδιάς μου να τα ιδώ χειροπιαστά
όλα εκείνα τα ιδανικά …

Μα πάντα το τώρα ήταν σκληρό
αδυσώπητο
κι εμείς ράθυμοι κι ευτελείς
κι εκπέσαμε από μαχητές σε διερμηνείς

Και λαχταρίζω μπροστά σε τούτο τον τοίχο
να μπορούσα να περάσω μια ζωή ολόκληρη
ελευθερίας
μια ζωή ολόκληρη να σπουδάζω τα ονόματα
της θυσίας
να σπουδάζω τη ζωή τους
που ‘ναι δεμένη μ” όλα τούτα τα λαχταρισμένα μέρη
που ‘ναι δοσμένη για όλα τούτα τα μέρη

ΚΕΡΥΝΕΙΑ

Κερύνεια
Λυρική υδάτινη οπτασία
φυλαγμένη στο νου και την καρδιά
φαντάζεις απόμακρη και θεία

Κερύνεια
πόλη αγαπημένη
ζωγραφιά σε ανάερη κορνίζα
κλεισμένη

Μες στην αχλύ του πρωινού σου
στη μνήμη μου σ’ ανακαλώ
στους βράχους του βουνού σου
ακουμπισμένη
πλένεις τα πόδια στο γιαλό

Κερύνεια
νύμφη ομορφότερη από σε δεν είδα
όνειρο και πονεμένη ελπίδα

Κερύνεια
θα ‘θελα να ‘χε γενεί της μοίρας μου γραφτό
τις εσπερινές απόμακρες καμπάνες
να ξανακούσω όσο ζω
την ώρα που φαντάζει χρυσορόδινη η βουνοσειρά
κι είναι θαρρείς μια άνθινη πυρκαγιά
να ξανακούσω την προσευχή σου το δειλινό
μες τη γαλήνη και μες τη μοναξιά

Κι υστερότερα
κοιτάζοντας ψηλά τον έναστρο ουρανό
να νιώσω το βάλσαμο μες την ψυχή
όπως το είχα πρωτονιώσει
τότε που ήμουνα παιδί

ΚΥΠΡΟΣ

Μάγια λοιπόν έχουνε κάνει
σε τούτο τον τόπο
κι έχει τις καρδιές μας για παντιέρα του
και γίνεται ‘δω ο καθένας ευτυχισμένος
μονάχα με το φως και τον αέρα του
όπου μέσα του αχολογάνε ονόματα ηρώων
σαν θεία μουσική

Μάγια λοιπόν έχουνε κάνει
σε τούτο τον τόπο
και σου δείχνει το δρόμο της αρετής
απ” τα πιο μικρά σου χρόνια
κι όπου σταθείς
σ’ απαντέχουνε εντυπώσεις
με πλούτο απρόσιτο
στους άλλους ανθρώπους

Κι όπου σταθείς
ξαναζείς την πάλη της αρετής

Κι όπου σταθείς
η θυσία αντιφεγγίζει
φως στην ψυχή

ΕΦΕΤΟΣ Ο ΜΑΡΤΗΣ

Πάντα ο κόσμος το ‘χει να το λέει
πως ο Μάρτης μια γελάει και μια κλαίει
μα ήταν εφέτος ένας τρελομάρτης
που δε θυμάμαι άλλο τέτοιο να ξανάρθει
κι ούτε που είχε κουκούτσι μυαλό
καθώς μεθούσε γελούσε σκυθρώπιαζε η έβρεχε
ελεύθερος αδέσμευτος ανεξάρτητος αναρχικός
μπαινόβγαινε στο χειμώνα όποτ’ ήθελε
κι όταν στη φωτιά σου βολευόσουνα κομμάτι
να ‘τον τον παιχνιδιάρη που σου ‘κλείνε το μάτι
κι άφηνε απ’ τις βλεφαρίδες του
στάλα στάλα τον ήλιο
τη γη ολάκερη με τις μαρτιάτικες ακτίδες του
δικό του έκανε βασίλειο

Τότε ήταν που ντυνόταν το χαμόγελο το γέλιο
κι από πάνω ένα σακάκι λουλουδένιο’
κι έβγαινε ομορφόπαιδο για να φλερτάρει
την καρδιά της Άνοιξης να πάρει
και πότε με κείνο πότε με τούτο
πότε με ντόρο πότε με χάδι
αγωνιζόταν να την ξεντύσει απ’ του χειμώνα το υφάδι

Κι η Άνοιξη στεκόταν λίγο πιο ‘κει υπαινικτική
κι η Άνοιξη στεκόταν με μια συγκροτημένη υπομονή
μ’ αυτός ούτε που σοβαρευόταν
τα άνθη της μυγδαλιάς που σκόρπιζε
ούτε και τα συνεριζόταν

Κι εκεί που όλοι εμείς οι γνωστικοί
αναρωτιόμασταν πότε θα ξεθυμάνει η γιορτή του
ως που θε να τον πάει η ορμή του
ξάφνου σε μια ανεπαίσθητη στιγμή
την άρπαξε απ’ τη μέση δυνατά
ούτε που πρόλαβε η Άνοιξη ν’ αμυνθεί
της γνέφει να σιωπήσει με το δάκτυλο
κι ανέβηκε κρυφά απ’ τους Τούρκους στον Πενταδάκτυλο
για να τη φέρει ως τα εκεί

Τώρα σταμάτησε να παίζει να γελά
κι ούτε πια είναι το ανέμελο παιδί
μα ανοίγει την καρδιά του και θρηνεί
σπαθίζει την ντροπή
μ’ αέρα βουητά νεροποντή
τανύζει το κορμί του
ως την πιο ψηλή κορφή του
και σέρνοντας την Άνοιξη μαζί του
φιλεί κορφή κορφή τον Πενταδάκτυλο
κι έπειτα κατρακυλά
πάλι σε μας
μηνύματα κατάστικτος

ΚΕΡΥΝΕΙΑ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ

της Ρήνας

Κερύνεια του Ομήρου
με χίλιες φωνές κρένεις
μεταγγισμένη στη ζωή μου
με χίλιους τόνους πάθος
μη μ’ αφήσεις κι αφανιστώ
μέσα στο χάος

Κερύνεια του Ομήρου
που έμαθες να περιμένεις
στ’ ακροδάχτυλα της υπομονής μου

Μαύρη δαφνοελιά
η πίκρα του χαμού σου
μες την ψυχή

Στο βράχο τ’ Αρχαγγέλου
μερόνυχτα στριφογυρνά
ο θρήνος της φυλής μου
σαν τη βουή τ’ ανέμου

Τα βουνά της Τραμουντάνας
είναι πλασμένα για να ζήσουν πάντα
το χάλασμα τους να το δει
δε θα προφτάσει κανείς

Μα η πίκρα του χαμού τους
μαύρη δαφνοελιά
μες την ψυχή

Κερύνεια
στ άπιαστα κι απροφήτευτα
αγκίστρωσες τη ζωή μας
Κερύνεια η μοίρα σου
μοίρα δίκη μας

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

Σαν ξεκινήσεις την περιήγηση
προς τις παμπάλαιες μεσογειακές ακρογιαλιές
μνήμες και φωνές προγονικές
θα συναντάς παντού
και δρόμοι ηλιοφώτιστοι θα σ’ οδηγούν
προς το γαλάζιο το λευκό το πράσινο
και τότε μπαίνεις ζωντανός κι ολόκορμος
μες τον παράδεισο

Εκεί θα σε προσμένουνε ροδόφωτα τα δειλινά
κάτω απ’ τις ασημόφυλλες ελιές
εκεί στις αμμουδιές
με τα κατάλευκα τα βότσαλα
κι οι δέσμες απ’ τις ηλιαχτίδες
σαν τσούρμο σκολιαρόπαιδα που σχόλαναν
θα μπαινοβγαίνουν μεσ’ απ’ τα ανάλαφρα τα σύννεφα

Για κάμποση ώρα θα ανασαίνει το δειλινό ένα μύθευμα
δίχως να πλανάται ούτε μια σκέψη
όσο που ο ήλιος θε να γείρει να βασιλέψει
θα φαντάζει και θα θωπεύει ολόγυρα την πλάση
ένα χρυσό ρόδινο φως

Κι αυτό θα είν’ αρκετό
για να γεμίσ’ η πολιτεία χρυσό
και ροζ τριαντάφυλλα κι αιθέρια μουσική
απ’ του ορίζοντα την τριανταφυλλένια τη σιωπή

Κι εσύ μεταμελιέσαι και μετανιώνεις
για τις άμετρες άχαρες μέρες
τις πεταγμένες στη ρουτίνα
τις πνιγμένες
μες τους περισπασμούς και μες το θόρυβο

Κι εσύ μεταμελιέσαι για τις μέρες
τις αμετάκλητα χαμένες …

– Το παραμύθι αυτό και τ’ όνειρο
μες τη μικρή καρδιά μου να ‘χα …
Σε τούτα τ’ άλση της χαράς και της γαλήνης
να ξόδευα τις μέρες μου μονάχα …

ΜΙΑ ΑΝΟΙΞΗ ΜΕ ΠΕΡΙΣΚΕΨΗ

Τη συνάντησα στην Οξφόρδη
καθώς ο ήλιος μπαινόβγαινε μεσ’ απ’ τα σύννεφα
σέρνοντας απ’ το χέρι σαν ζωηρά παιδί
ψιλή ψιλή βροχή

Κι οι πράσινοι κάμποι
ξεμύτισαν στους κλώνους
και πρόβαλαν χλωμά κεράκια
πάνω σε δέντρινα μανουάλια

Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα
οι άνθρωποι έτρεχαν βιαστικοί
λίγοι θα τα ‘δαν

Οι νέοι περνούσαν αδιάφοροι και φαιδροί
οι πιο πολλοί μ” ένα σκουλαρίκι στ’ αυτί
κι άλλοι όχι πια τόσο νέοι
που ‘χε ξεμείνει το σκουλαρίκι στ’ αυτί τους
έσερναν με τ’ άλλα πράγματα
τώρα και το μικρό παιδί τους

Κι η ψυχή μου αναρωτιόταν για τους καημούς τους…

Κι ήταν Αγία Εβδομάδα
κι η παρηγοριά μου ήταν μεγάλη
που η Βασιλεία Του δεν είν’ του κόσμου τούτου

Στιγμές που ανασήκωνε ο αέρας τα μαλλιά του
σκόρπιζε τους ανθούς απ’ τα κλαδιά τους
κι έτσι καθώς έπεφταν στους υγρούς δρόμους
μοιάζανε με νιφάδες που δε λιώνουν
κάτω απ’ τους τροχούς και τα πατήματα ριγμένα
αλλά μόνο παρέμεναν συντετριμμένα
να τα πατούν όσοι περνούν

Κι ήταν Αγία Εβδομάδα
κι η ψυχή μου δάκρυζε με τους άνθινους χαμούς τους
Μα ήταν μεγάλη η παρηγοριά μου
που η Βασιλεία Του δεν είν’ του κόσμου τούτου

Η αγορά έσφυζε από δοσοληψίες
μικροχαρές και κτυποκάρδια
στα κέρδη στην απόλαυση
καθένας διεκδικούσε τη μερίδα του
ενώ μέσα μου βαθιά
μετέφερα τη θλίψη της πατρίδας μου
κι ούτε που μ’ έβλεπε κανείς
κι ακόμα πιο βαθιά
ζούσα την αγωνία της Γεσθημανής

Όμως στη σκέψη της Ανάστασης
ειρήνευε ο νους μου
κι ήταν μεγάλη η παρηγοριά μου
Που η Βασιλεία Του
δεν είν’ του κόσμου τούτου

Η ΣΚΑΛΑ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ ΞΑΝΑ ΤΟ 1985

Η πόλη απλώθηκε
σκαρφάλωσε ανηφόρα
και κατηφόρισε πλάγιες
τ’ αλλοτινό της πρόσωπο χώθηκε μες το χτες

Το μακρινό ξωκλήσι της Αγίας Φανερωμένης
που το ‘ζωναν τα πεύκα οι θάμνοι και το δάσος
βρέθηκε ξαφνικά κι ούτε που περιμένεις
– ω Θεέ μου τέτοιο θράσος –
χωρίς προαύλιο έτσι να τη δεις
η εκκλησία να σύρεται σχεδόν γυμνή
επί της λεωφόρου

Οι παιδικές οι αναμνήσεις κοιτάζουν μετά φόβου
κι αναζητούν το σκηνικό τους
μ” ορθάνοικτα τα μάτια
ίσως διακρίνουν κάτι ν’ απόμεινε δικό τους
μέσα στην έκρηξη εκείνη της επέκτασης
των οικοδομικών σχημάτων την προέκταση
και των συναλλαγών και του θορύβου την προέλαση

Σ’ άλλο προσκήνιο νέα πρόσωπα
ξένοι ή πρόσφυγες ή άλλοι
ανταλλάσσουν μεταξύ τους λόγια απρόσωπα
φυσιογνωμίες άγνωστες
που έχουν εδώ πολιτογραφηθεί περίπου πρόσφατα
φιλοσοφούν κερδοσκοπούν περιεργάζονται
καθώς οι αναμνήσεις στέκονται πίσω πάντοτε

Μα ξάφνου σ’ απόμερη άκρια της πόλης
ηχούν αθόρυβα δειλά βήματα της Σιμόνης
και ‘κει στις άλλοτε έρημες ακρογιαλιές
που γίναν δίαυλοι
τις είδα
ακούς τις ανυπόμονες ζωηρές φωνές
της Λήδας

ΤΟΠΙΟ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

Τα φθινοπωρινά πρωινά
με τα χρυσάνθεμα αγκαλιά
πήραν χη θέση τους στην προσευχή

Κι οι χειμωνιάτικες βραδιές πιο ‘κει
παρακολουθούν εκστατικά
πώς στάθηκε μετέωρη κι η βροχή

Η Άνοιξη στ’ αλήθεια
ήλθε κι ίδια
για να παρευρεθεί
κι έχει το δάπεδο στρωθεί
κάτασπρα λουλούδια δίχως μίσχο
που διηγούνται την ταπείνωση σιωπηλά
δίχως της έπαρσης ούτ’ ένα ίχνος

Διάχυτη είναι της ψυχής η ανάταση
κι οι ασημόφυλλες οι λεύκες μ’ όλη τους τη χάρη
γύρω απ’ τη μυσταγωγική παράταξη
– αν αξιωθείς το μόλις ανεπαίσθητο θρόισμά τους
να συλλάβεις –
Ω! τι θεία συγκατάνευση μεγάλη !

Άστρα δε φαίνονται στον ουρανό
κι είν’ όλα γύρω φωτεινά
ίδια σχεδόν σαν μέρα
κι ένα ποτάμι ασημένιο χρώμα – φως
κυκλώνει την εξαίσια συρροή
που αστραπογαλιάζει έτσι μισόφωτη
αμφίβολη χλωμή
και τη θωπεύει μυστικά και τη φιλεί
μια άτολμη μακρόσυρτη φεγγοροή
σαν από τοπίο παραμυθιών

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥΣ

Κι απ’ τη στιγμή εκείνη
άρχιζε το συγκινητικά δράμα της ύλης
η μοίρα της να ζυμωθεί με το πνεύμα
κι έσβηνε κάθε ίχνος μνήμης
μ’ ένα θεϊκό απαλό νεύμα
καθώς άρχιζε ο ευγενικός εκείνος πόνος
και η χαρά η υπεργήινη εκείνη
της μυστικής συγκλήρωσης

Έτσι σαν παραμύθι
μέσα στ’ ακαταμέτρητα χρονικά πλαίσια
ένα υγρό στοιχείο απέραντο
μια υδάτινη αλμυρή σφαίρα εξαίσια
έκρυβε μέσα της αθέατη ζωή
κι όσο κανείς κι αν πορευθεί
δε βρίσκει πουθενά πού είν’ το τέλος της
ένα ενάλιο βιολογικό είδος
μαζί με τα βράγχια του
κάποιες ενδείξεις νόησης ανάδευαν
και ήταν η ώρα που του θεού οι γλύκες αναπνοές
το χάιδευαν
γλυκά σαν μέλος
τρυφερά ως των λουλουδιών οι οσμές
κι έρχεται και συγχωνεύεται
σε μια άρρηκτη σύζευξη
το Άπειρο και το Παντοτινό
μες το φθαρτό
– παράξενη θεία κύηση –
και συγχωνεύονται σε κάτι ενιαίο κι ωραίο
όσο κι απρόσιτο στην ανθρώπινη σύλληψη

Ω Μοίρα τι είναι τα μεγαλύτερα όνειρα τ’ ανθρώπου
αντικρύ στα όσα εσύ μπορείς …

Χίλιες ζωές απλώστε
τις οπάλινες κούπες σας
να ρέει το βουερό ποτάμι
το πλημμυρισμένο από φως σεραφικό

Χίλιες ζωές απλώστε
τις οπάλινες κούπες σας
να χρυσορρέει η άφθιτη ευτυχία η ισόθεη
να χρυσορρέει ακράτητη κι αθόρυβη
η Ζωή

Η ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ

Απάνω στην ανάλαφρη με τη μόλις διαφαινόμενη κλίση
πάμφωτη πλαγιά
σαν ένα κέντημα παιδούλας σε καμβά
με δίχως τα θαμπωμένα μάτια
να μπορείς να κλείσεις
τελείται μέσα σε μαγικά άθερμο κι άπυρο φως
η μυσταγωγική απόθεση των λουλουδιών

Κατεβαίνει αργά με ευλαβική κατάνυξη το δειλινό
με τα κάνιστρα των κρίνων
γεμάτα εύοσμο μύρο

Το πλαισιώνουν τρυφερά τ’ άδολα κυκλάμινα
κι οι μαργαρίτες με τη λεπτή τους ευωδιά
πιο πέρα σιωπηλά παράμειναν

Ακολουθεί η δέηση η ταπεινή
των μικρών «μη με λησμονεί»
καθώς προβάλλουν ‘δω κι εκεί
οι πανσέδες και κάπου κάπου μια ανεμώνη

Τη λιτανεία την άνθινη
ακολουθούν θαυμάσιες ντάλιες
και γλαδίολοι κι υάκινθοι
και πασχαλιές και φούξιες και μανόλιες
και ρόδα ρόδα ατέλειωτα
μ’ αρώματα – θυμίαμα
από γαρδένια από γαρύφαλλα
κι ανάμεσα τους σιωπηλή
στέκει και η βιολέτα

Πιο κει οι ροδιές κι οι μυγδαλιές
μ’ άσπρα και ροζ μπουκέτα

– Ένας μυριόχρωμος ωκεανός ανάταση –

Και τ’ αναρίθμητα λουλούδια στέκουν
με ανοιγμένη την καρδιά τους
και προσφέρουν
ευτυχισμένα
το είναι τους μέσ’ απ’ την ευωδιά τους
και χάνονται και σβήνουν
και γίνονται ένα
μέσα στη Θεία αναπνοή Του

AΠΟ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥΤΟΥ

Η καρδούλα το ξέρει η παιδική
πως το θάμα δε χρειάζεται πολλά για να γενεί
κι ανοίγει διάπλατα τα δροσάχαρα αυγινά
σαν τ’ αγριολούλουδα τα γαλάζια και μενεξελιά

Εκεί στην παρουσία των ανεμώνων
τα παιδιά αν στήσουνε τ’ αυτάκι τους και μόνο
ακούνε σιγαλά ν’ αναβλύζουν
οι μυστικές πηγές του παραδείσου

Κι είν’ ένα θαύμα όλα μαζί
οι παπαρούνες οι ανεμώνες το παιδί
κι οι μέλισσες καθώς τρυγούν ολημερίς
το γλυκόχυμο των λουλουδιών το ανθογύρι
μεθούν τα μάτια μες χο πανέμορφο το πανηγύρι

Να τρέχουν οι φωνές οι παιδικές ακούς
ανάμεσα στα ρείκια και τα μούσκαλα
και με χαρούμενους ψιθυρισμούς
κάτω απ’ τα θαμνόσκηνα θαρρεύουν
και χούφτες τις αχτίδες από φως μαζεύουν

Κι όλο το θάμα συνεχίζεται μες τη βραδιά
καθώς οι τρίλιες οι νυχτερινές χορεύουν
στη λαμπερή ασημόφεγγη τη σιγαλιά

Εσήμανε να ξημερώσει
αλλά το θάμα δε λέει να τελειώσει
να τον Αυγερινό που αστραποβολάει
παράωρο αστέρι ξεχασμένο
κι ένα παιδί που το κοιτάει
αναρωτιέται απορημένο

– Τι τάχα θε να πούνε τ’ άστρα τ’ άλλα
την ώρα του σχολειού
όταν θα τα ρωτάει η δασκάλα …

ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΑΠΡΙΛΗΣ

Σε δυο-τρεις μέρες όπου να ‘ναι
τ’ αγριολούλουδα το ξέρουν και κρυφογελάνε
έρχετ’ ο Απρίλης τη Γη για ν’ ανταμώσει
κι εκείνη τρέχει μόλις το ‘χει νιώσει
και πλημμυρίζει ολούθε φως και συγκινήσεις
κι ένα απ’ τον πατέρα της τον Ήλιο
ζητά να της χαρίσει
να την κοιτάζει πιο γλυκά τώρα
να της χαμογελά όλη την ώρα
για να μπορεί να στεφανώνεται λουλούδια
κι έτσι όπως έμαθε από παιδούλα
να ντύνεται τις άνθινες γιορτάσιμες της φορεσιάς
σ’ όλες πέρα ως πέρα τις πλάγιες

Κι εσύ όπου γυρίσεις κι όπου κρυφτείς
ό,τι κι αν λες κι ό,τι κι αν νιώθεις
να τη την Άνοιξη σού γνέφει
με το χαμόγελο της νιότης

ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΙΧΑΜΕ ΠΟΘΗΣΕΙ

Το δειλινό κατεβαίνει
κι είναι τόση η ησυχία ολόγυρα
τόσο απαλά τα χρώματα
που τις καρδιές τυλίγει η ρέμβη

Πέρα στις άκρες του ορίζοντα
σ’ ανατολή και δύση
ανάλαφρη γλιστρά πέρ’ απ’ τα σύνορα
μια γλύκα που ανεμπόδιστα έχει ξεχειλίσει

Θα ‘λεγες πως έχουνε και τ’ άψυχα
τις στιγμές της έκστασής τους
κι είναι συγκρατημένη ακόμα κι η αναπνοή τους

Τάχα αφουγκράζονται αρμονίες
ανάκουστες από μας τους ανθρώπους;
Τάχα αναπαύονται
μες των αγγέλων τις μελωδίες;

Εικόνες δεήσεις
δειλές ελπίδες νοσταλγίες
περνούν σαν νοερή αλληλουχία
και αναδεύονται με τα γύρω τοπία
μέσα σε μια μακρόσυρτη ανήκουστη μουσική
ταιριασμένη μονάχα για των δικών μας ονείρων
τη λιτανεία

Το γαλάζιο ουρανόχρωμο παραμύθι
οι χαμένες μας προσδοκίες
όλα όσα είχαμε ποθήσει
δεν ήταν ψέματα επιτέλους
εκεί π’ αγγίζουν του Θεού οι θωπείες
υπάρχουν
μας προσμένουν

ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΜΠΟΝΙΑΣ

Τούτες τις μέρες της μεγάλης της συμπόνιας
όπου το κάθε τι γύρω γλυκαίνει
παλιοί καιροί μέσα μας ληθαργεμένοι
ξυπνούν θαρρείς
απ’ το βαθύ αιώνιο ύπνο τους
και μια μουσική από αισθήματα
ξεχειλίζει ως τα πέρατα του ορίζοντα
μια μουσική που πιάνεται όχι απ’ την ακοή
μα που ολόισια μες την καρδιά ηχεί

Τούτες τις μέρες της μεγάλης της συμπόνιας
θα κόψουμε με στοργή πανέμορφα λουλούδια
γι αυτούς που ένιωθαν τόσο αβάσταγα
τα γήινα δεσμό

Σαν τέτοιες μέρες με διάφανο ουρανό
θα κόψουμε με αισθήματα θερμά
πανέμορφα λουλούδια
από τους κήπους του απέραντου κοσμικού χώρου
να τα προσφέρουμε σαν ένα ευχαριστώ
σ’ αυτούς που είχαν το προνόμιο του πόνου

Η ΣΙΔΗΡΑ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

Είν’ ο καιρός που έλαχε σε μας
αλλόκοτος σκληρός πρωτοφανήσιμος
λες κι ήρθε έρποντας στα κρυφά
καλυμμένος μ’ ολομέταξο μανδύα χρυσοποίκιλτο

Καταμεσής στ’ αφώτιστά μας χρόνια τα σκληρά
περιφέρεται σε φαρδιές λεωφόρους απαστράπτουσες
μιας υλικής ευημερίας αμύθητης
και μιας ανθρώπινης μιζέριας ανεκδιήγητης

Ο λόγος του έχει πολλαπλές απόψεις
το πρόσωπό του ένα πλήθος όψεις
κι αν τύχει κάποια μέρα ή κάπου
λίγη χαρά
αφρούρητη κι αυτή
αφημένη στη διάθεση του πρώτου
που την ήθελε ορεκτεί

Η αφάνταστη δύναμη της ύλης
η τεράστια επιβολή
να βρεις πού έγκειται είν’ δύσκολο πολύ
κι ας είναι όλα γύρω της επιφανειακά
κι ολότελα αβαθή

Κι ούτε θα το πίστευε κανείς
καθώς μας βλέπει χωρίς καμιά απαντοχή
μέσα σε πάμφωτες πολιτείες να ευημερούμε

Κι ούτε θα το πίστευε κανείς
πως προχωρούμε
ίδια τυφλοί
μέσα σε διάτρητες από οδύνη πολιτείες
κι ερημιές της γης

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Είν’ βέβαια φανερή η επιχειρηματολογία τους η ευφυής
και μια ευμετάβολη διάθεση στο κάθε τι
ενώ οι ίδιοι έχουν για καλά εδραιωθεί
με εκδηλώσεις διπλωματικές δηλώσεις
και άλλα παρεμφερή …

Έστω κι αν τους κυνηγάει από καιρό
κείνο το βλέμμα των παιδιών το άτολμα δεητικό
αυτοί σε ναούς αμύθητης οικοδομικής τέχνης
αρέσκονται να διαπραγματεύονται με θέρμη
και σε συνόδους οικουμενικές
με αφελείς λεπτομέρειες ανθρωπομορφικές
εξονυχισμένες προσεκτικά και λεπτόλογα
να δικαιολογούν χωρίς καμία τύψη
γενοκτονίες εγκλήματα καταστροφές
και αθωώνονται με την κοντόθωρη
ανθρώπινή τους κρίση

Ίσως καμιά φορά να τύχει
ν’ αφουγκραστούν ένα στιγμιαίο βουητό
κάτι σαν μια κομμένη φωνή
κάτι σαν ανθρώπινο λυγμό
κάτι σαν εφιάλτη ή σαν κραυγή
υπόκωφη και μόλις ακουστή
κι ίσως σταθούν τα γυάλινά τους μάτια τ’ αδάκρυτα
για μια στιγμή να δουν

Όμως συνέρχονται αμέσως στο λεπτό
πατούν γερά στη γη
άλλωστε ζούμε σ’ έναν κόσμο ηλεκτρονικό
γι’ αυτό και επιλαμβάνονται το κάθε τι
με το remote control
πατούν ένα κουμπί
κι αυτό είν’ όλο κι όλο
οι άνθρωποι γι αυτούς
είναι μονάχα αριθμοί

ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΠΤΟΛΕΜΑΪΚΟΙ

Η προϊστορία κι ακόμα κι η δίκη μας εποχή
είχανε κυριολεκτικά εντυπωσιαστεί
απ’ τον ασταμάτητο ‘κείνο ερχομό
των υψηλών ιδεωδών
πότε με τη μορφή του έρωτα για ελευθερία
άλλοτε με τη μορφή ένθεου αγώνα για ανθρωπισμό
και καλοσύνη
ή με τη μορφή πυρωμένης πανανθρώπινης φωνής
για δικαιοσύνη

Ωστόσο οι άνθρωποι έχουμε παραμείνει πτολεμαϊκοί
κι οι διακριβώσεις κι οι ερμηνείες μας ελλιπείς
κι όλα εκείνα τα αιτήματα τα ηθικά
εξακολουθούμε να τα ονομάζουμε
ονείρατα ποιητικά

Όλα εκείνα τα «ψέματα» τα επαναλαμβανόμενα
σε μακρινές η μια απ’ την άλλη περιοχές
όλα εκείνα τα «ψέματα»
που τα υπερασπίστηκαν κάποιοι με αίματα
τα επαναλαμβανόμενα από άσχετες προς άλληλες εποχές
έμειναν ανερμήνευτα κι ασαφή

Αργά και που ωστόσο φτάνουν ωσάν ηχήσεις
στα αδύναμό μας αισθητήρια τα ατελή
φευγαλέοι αδιάγνωστοι αντίλαλοι δειλοί
μα ποιος μπορεί όλα αυτά να τα εξηγήσει;

Κάποια μακαρισμένη ανθρώπινη τύχη
που την τραγουδούν κάθ’ εποχής οι θρύλοι
λέει πως τάχα
ούτε η παραμικρή ασκήμια δε θ’ αντέχει
αντικρύ στον κατακλυσμό ομορφιάς
που αργά ή γρήγορα
μάς απαντέχει

ΘΑΝΑΤΟΣ Η ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ;

Όχι δεν τελειώνει το παν εκεί
μονάχα κλείνει αυτός εδώ ο θορυβώδης κύκλος
μα ο άλλος θα ‘ναι υψηλότερα
κι ακόμα εκεί θα ‘ναι ωραιότερα
γιατί έτσι έχει ετοιμαστεί

Κι εμείς καθώς θα προχωράμε χωρίς κόπο
με τη συναισθηματική μονάχα έλξη
την αγάπη
δίχως καμιά ως τότε ακόμα ένδειξη
αλήθειας η απάτης
θ’ αρχίσουμε απαλά να βιώνουμε
έναν καινούργιο εξαίσιο τρόπο
μιας άκοπης κι αβίαστης και θαρραλέας συνδιαλλαγής
με την προσέγγιση αυτού του επιφαινόμενου «τέλους»

Θα διερχόμαστε μέσα από πέπλα υπερκόσμιας αυγής
δίχως τη συνοδεία οπτασίας άνοιξης ή θέρους

Μια υπερκόσμια αταραξία θα ‘ναι διάχυτη παντού
ανάμεσα στην άβυσσο των χρονικών διαστημάτων
των επαλλήλων στις σφαίρες τ’ ουρανού

Θα υπάρχουνε εδώ απάνω
οι μεγάλες κι άγνωστες ως τα τώρα σε μας αιτίες
ολωνών των θαυμαστών πραγμάτων

Εδώ δε θα έχει διάκριση φυλής
κίτρινη μαύρη αρία
εδώ δε θα έχει ταξινόμηση χρόνου
η ένταξη σε θρησκεία

Εδώ όλες τους οι άξιες εκείνες μορφές
θα ‘ναι πια ελεύθερες απ’ το κάθε τι που δένει
θ’ ανήκουνε στη μεγάλη πατρίδα
την οικουμένη

Θα ‘χουν ξεφύγει απ’ τη χρονικότητα
θ’ ανήκουν στη μεγάλη εποχή
την αιωνιότητα

Δε θα μπορεί να τις αγγίξει η έπαρση
του εφήμερου ούτε η μαγεία

Όλες τους οι άξιες εκείνες μορφές
θ” ανήκουνε στην κορυφαία ένταξη
την αθανασία

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Το βαθύ θεϊκό μυστήριο της ζωής
που μας παραμυθεύει ως τα πέρατα της γης
με τη δίψα του νου
και της καρδιάς τα φτερά
καθώς στέκεσαι εδώ
σε μια μεριά τ’ ουρανού
ζεις αδιάκοπα τη γέννηση αλλά και τη φθορά
με τη χιλιόχρονη αλληλοδιάδοχη των γενεών
που την κοιτάς αφηρημένα από καιρό
να σέρνεται με την επάλληλη αλλαγή
θανάτου και ζωής
μιας ζωής
ψεύτικης μονάχα
κι ενός θανάτου
επιφαινόμενου κι αυτού μονάχα

Διασχίζω την άβυσσο των χρόνων
με τη χαρακτηριστική ανεπάρκεια
της φτωχικής μου ανθρώπινης διάρκειας
που με πονά να το εκφραστώ και μόνο

Ωστόσο μια αδιάγνωστης υφής χαρά
αναδύεται
κι όσο ανερμήνευτη κι αν είναι απ’ το νου μου
τίποτα μα τίποτα δεν αποκλείεται
μες τα εξαίσια πλαίσια του Θεού μου

ΑΝΕΠΙΓΝΩΣΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ

Είχε δίκαιο λοιπόν ο ποιητής
είχε δίκαιο λοιπόν στα όσα είχε πει
για το μεγάλο φράγμα λήθης
που ορθώνει ένα τείχος αμνησίας και λησμονιάς
και μας αφήνει έξω
απ’ την αλήθεια και την ομορφιά

Είχε δίκαιο λοιπόν ο ποιητής
όταν μας ιστορούσε για τους βράχους και τα δέντρα
και τη βουνοπλαγιά
πως μπορεί καμιά φορά
να ‘χουνε μια ζεστή ανθρώπινη καρδιά

Όταν μας έλεγε το παλιό ουρανόχρονο παραμύθι
πως ζούμε οι άνθρωποι απάνω σ’ έναν κόκκο από ρεβίθι
ριγμένο σε κάποια απόμερη γωνιά
της θεϊκής ακρογιαλιάς

Κι εμπιστευότανε σ’ όλους εμάς
τ’ ανεπίγνωστά του εκείνα μυστικά …

Ω! ας μην αποδοκιμάζουμε πια
τις ασύνετες και πάρωρες λαχτάρες της καρδιάς
είν’ υπαρκτοί οι μαρμαρωμένοι βασιλιάδες

Ω! ας μην αποδοκιμάζουμε πια
όσους τολμούν κι αστόχαστα αγνοούν
το νόμο της φθοράς

ΚΙ ΑΠΟΡΩ

Και λέει ο ποιητής :
«Αν ήταν να ξανάρχιζα
δε θα ‘θελα να λείψει
ούτ’ ένα δάκρυ απ’ όσα δάκρυσα
ούτε μια απ’ όσες ήπια θλίψη»

Κι ακούς τα ίδια παρακεί :
-Αν ήταν να ‘χα άλλη ζωή
δε θ’ άλλαζα ούτε ένα γιώτα
απ’ όσα έχω πει

-Αν ήταν να ξαναζούσα
και θέλω να με πιστέψεις
τα όσα έχω πάθει
για την ίδια Μούσα
θα τα ξανάκανα και πάλι
ολισθήματα επιτεύξεις
χαρές συνήθειες πάθη

Και απορώ
κι εκπλήσσομαι με μένα
που ομολογώ
πως απ’ όλα όσα έζησα
ξανά να εμπειραθώ
δε θα ‘θελα κανένα

ΣΤΕΡΝΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗ

Και που νόμιζα εγώ
πως η μοναξιά
δεν ήταν παρά
ένα συναίσθημα παιδικό
ολωσδιόλου παροδικό …

ΑΝ ΑΠΛΩΣΩ ΤΗ ΣΦΑΙΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ Μ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΤΥΧΩΣΕΙΣ ΤΗΣ… (1985)

ΑΝ ΑΠΛΩΣΩ…

Αν απλώσω τη σφαίρα της ψυχής μου
μ’ όλες τις πτυχώσεις της
μ’ όλο το περικάλυμμα της αίσθησής της
επιτέλους πόση έκταση
να εκλάβω αποκλειστικό έδαφος μου
πόσα μέρη είναι ακόμα βουβά
και δεν έχω καμιά γέφυρα γεγονότων
που να τα συνδέει.

ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Από το εσωτερικό της ψυχής
που δεν έχει πέρατα
ως την άκρη του κόσμου
αναδεύονται οι θεοί
όντα αυτοσυγκράτητα κι αυτάρκη
όλο ρώμη κι έρωτα.
Μονάχα οι κουρασμένοι δε θαυμάζουνε
και δεν αγαπούνε.

Η ΨΥΧΗ ΟΥΡΑΝΟΔΡΟΜΕΙ

Όλοι οι μύθοι που με τόση χλιδή ειπώθηκαν
μαραίνονται
ενώ η ψυχή απλώνεται μέσα στο σύμπαν
κι ουρανοδρομεί
ο νους γίνεται άφωνος
και μια αδόκητη φωτοσυρμή
ξεχύνεται
και θαμπώνει τα μάτια.

Η ΜΟΙΡΑ ΜΑΣ

Να μη σταματάμε ποτέ
σ’ εκείνο που ορίσαμε
ζητούμε πάντα να το υπερπηδήσουμε
γιατί ποθούμε το άπειρο
από το ένα όριο στο άλλο
από τη μια μορφή στην άλλη
ενώ την ίδια στιγμή
βρισκόμαστε δεμένοι μ ένα σωρό ερεθίσματα ένυλα,
παραστάσεις, υλικές διαδικασίες
κι η ζωή μας ξετυλίγεται
μέσα στο διχασμό.

ΕΙΡΩΝΙΚΗ ΑΠΟΧΡΩΣΗ

Συμβολική παράσταση είν’ η ζωή μας
με μια βαθύτατη ειρωνική απόχρωση
το έργο μοιάζει μ’ ένα τεράστιο δράμα
όλος ο κόσμος ξαναζεί μέσα σ’ αυτό
υπάρχουν πληροφορίες για ασήμαντα πράγματα
και λείπουν πληροφορίες για πολύ σημαντικά
μεγάλος σκηνοθέτης και πολύτεχνος παγιδευτής
είν’ η ζωή
παρουσιάζει δίβουλη όψη
χρειάζεται μια ιδιαίτερη τέχνη να τη διαβάσεις
τα πιο σημαντικά δεν τα λέει
τα υποδηλώνει με μια απόχρωση.

Ο ΙΜΕΡΟΣ

Ο ίμερος έλκει την ψυχή μακριά
ως εκεί που λάμπουν τ’ ουρανού τα φέγγη
για να ευδαιμονήσει
και καθώς έρχεται στο φως είναι κατάπληκτη
κι αναδεύεται μέσα από το αξεχώριστο βάθος του χρόνου.
Μα ο μύθος κρατάει κατάφωτο το μεγαλείο της
και μένει αδιάφορος
κι αναγελάει υπέροχα
κάθε προσπάθειά μας
να ιστορήσουμε το πρόσωπό της.

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Είναι ιδίωμα της τέχνης του ποιητή
να πλάθει είδωλα
που αποπλανεύουν τον πόθο της ψυχής
και την παρηγορούν προσωρινά
με την αύρα του μύθου πτυχώνει τα νοήματα
με το δαιμονικό του έρωτα τ’ αναταράζει
και το ακούς αν κατέχεις τον τρόπο να αισθάνεσαι
η επιφάνεια αποπλανά μονάχα τον ανίδεο
γιατί πέρα από κάθε απτή παράσταση
μοχθεί ο ποιητής να πλαστουργήσει με τέχνη τις ιδέες
και τις υφαίνει με τη μαγεία
τις στεφανώνει μ’ ένα πλοκάδι εικόνες
απλώνει απάνω τους ανάλαφρο πέπλο
μεγαλώνει το βάθος των πραγμάτων
κι έπειτα επανέρχεται και παραμένει
στην ανέχεια και στην απορία
που αυλακώνει βαθιά την ψυχή του.

ΑΓΑΠΗΣΕ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ

Από κάποια καλή της μοίρα
τάχθηκε να πασκίζει ασίγαστα η ψυχή
ν’ απομεριάζει τα φαινόμενα
για ν’ ανοίξει το δρόμο της και να περάσει
επειδή αγάπησε πιο πολύ την αρετή
από την ηδονή και την άλλη τρυφή
κι ενώ ροδίζει μέσα της η αυγή της ιδέας
αποδιώχνει τη χλομάδα της άσαρκης σκέψης
κι όλο τον κάματο
και σβήνει θαρρείς τα ίχνη του πόνου
καθώς αλαργεύει γύρω το απόφεγγο της λάμψης της.

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΒΙΟΣ

Ο δρόμος της ψυχής
προσωπικός και κατάκλειστος
ο δρόμος της ψυχής
προσωπικό μονοπάτι
απάτητο ως τα τώρα από άλλη ψυχή
εσωτερικό βιος κλειστό κι άγνωστο
αναβλύζει δαιμονική ζωή
δεν είν’ εδώ αδιάφορα
τα εσωτερικά ακροάσματα
είναι καλωσόριστα
κι ο άνθρωπος ευφραίνεται ν’ ακούει.

ΜΥΣΤΙΚΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ

Έχω πιάσει μες’ από βλέμματα
κάποια σιωπηλά μιλήματα
έχω πιάσει μέσ’ απ’ ανεπαίσθητα χαμόγελα
μέσα από αδιάφορες δήθεν κινήσεις
μέσα από κρυφά δάκρυα
έχω πιάσει κάποια νεύματα της ψυχής
κάποιες φευγαλέες αποχρώσεις
κάποιες βουβές κραυγές
έχω δει μέσα από μυστικά παράθυρα της ψυχής
κάποια βουβά μηνύματα
και τα μεταφέρω στην καρδιά μου
μ’ αγάπη και πόνο
και τ’ ανασύρω απ ’την καρδιά μου
μ’ αγάπη και πόνο.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥΣΗΜΑΝΤΟ

Είν’ ένα χρέος που κελεύει την ψυχή
για την αρετή
για την ανάβασή της ως την πρώτη πηγή της ομορφιάς
το αγώνισμα τούτο της ψυχής·
όμως ενεδρεύει πάντα ο χρόνος
με τ’ απατηλά του πλάσματα, με τις αποχρώσεις του
με τα είδωλα της ομορφιάς και με τις επιθυμίες,
με τις γνώμες και τους πόθους
μ’ όλα τούτα που πλανεύουν την ψυχή
με την ελαφράδα τους
και σκεπάζουν τη θέα της ιδέας
με τα ωριόφαντα πλάσματά τους
και μας δουλώνουν
με μια μυθική απόχρωση ονείρου
γεμίζοντάς μας με έρωτες, επιθυμίες και φόβους
που μας κάνουν να ξεχνάμε
πως τίποτα δεν είναι τόσο πολυσήμαντο
όσο η ψυχή.

Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ

Ο έρωτας
όλος ευδαιμονία και φως
αναδεύεται σαν μορφή
μέσα στην αιωνιότητα της στιγμής
κι αναπαύεται
μέσα στον κόλπο της πρώτης αρχής
κρατάει τώρα ένθερμα
ολόμεστο το πλήρωμά του
κι ακρόθιγα αγγίζει τα πράγματα
μέσα στην ανύπνωτη παρουσία του τώρα.

ΠΟΙΟΣ ΕΠΟΠΤΕΥΕΙ;

Ποιος εποπτεύει επιτέλους
μέσα από του άνθρωπο
δίχως καμιά τοπική ιδιότητα
δίχως καμιά ιδιότητα χρόνου
με μια απεγνωσμένη προσπάθεια να ξεφύγει
απ’ τη λησμονιά;

ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΛΗΘΗ

Δεν έχουμε συνείδηση, έχουμε απλώς ζωή
μια έμφυτη σχέση με τα πράγματα
μας περικλείει
και παρακολουθούμε
τα άπειρα ενοχλήματα του έξω κόσμου
τα κενά που δημιουργήθηκαν για λόγους τυχαίους.
Δε χρειάζεται να το συλλογιστείτε
έχουμε την πιο μεγάλη μνήμη
έχουμε την πιο μεγάλη λήθη.

ΔΙΠΛΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Για να συνθέσεις την κωμωδία και την τραγωδία της ζωής
γίνεσαι διπρόσωπος, αινιγματικός,
με το’ να πρόσωπο καταφάσκεις τη ζωή
με τ’ άλλο κατανεύεις προς το θάνατο
για να δώσεις το αιώνιο πρόσωπό της
γίνεσαι ποιητής
και καθώς η ζωή δεν είναι μονοσήμαντη
προβάλλεις απ’ εδώ έτσι
κι από κει αλλιώς
μα ποτέ δεν αγγίζεις
το τελικό ευδαιμόνισμα που αποζητάς.

Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Η ψυχή μας που κομματιάζεται
μέσα στις στιγμές του χρόνου
με τα πάθη της, με τις αισθήσεις της
είχε κάποτε μια ανώτερη μοίρα
ήταν κάποτε ολάκερη
αμοίραστη απ’ το χρόνο-
της απέμεινε τώρα ο έρωτας
να ξαιθαλίζει τη θράκα της αιωνιότητας
να έλκει όλα τα συντρίμμια της ομορφιάς-
της απέμεινε τώρα ο έρωτας
να ανασύρει με πόνο
μέσα από την τέφρα του χρόνου
την ανάμνηση.

ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΑΓΡΥΠΝΙΑΣ

Αν όλα τ’ άλλα έρχονται και παρέρχονται
η υπόσταση της ψυχής μένει αναλλοίωτη
είναι το ατάραχο βάθος της
είναι η ανειρήνευτη αναζήτησή της
που ανασταίνει δίπλα της
το χάρισμα της αγρυπνίας.

ΤΟ ΥΦΑΣΜΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΩ ΜΑΣ

Κτίζουμε το χρόνο
που μέσα του υπάρχουμε
μ’ όλο εκείνο το ύφασμα
γύρω από το εγώ μας
νοήματα, συναισθήματα
παραστάσεις, γνώσεις, κρίσεις
εκάστοτε με διαφορετική ένταση
ή διαφορετικό βαθμό ωριμότητας
και παρασυρόμαστε και υπερεκτιμούμε
ανίδεοι για το διχασμό μας.

ΤΟ ΜΥΡΙΟΜΟΡΦΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΜΑΣ

Όσο κι αν θέλουμε
να κλείσουμε την αίσθηση έξω
που πάει να υπονομεύσει την αλήθεια
η μοίρα μας είναι
να κλωθογυρίζουμε γύρωθε
χωρίς να χουμε ποτέ τη δύναμη ν’ αγγίξουμε
μήτε να ορίσουμε τίποτε
μήτε στο νου μας να δέσουμε ·
το εγώ κυλάει αδιάκοπα
από φαινόμενο σε φαινόμενο
κι ό,τι λέμε πραγματικότητα
δεν είναι τίποτε άλλο
παρά το μυριόμορφο πέρασμά μας
μέσα από τα φαινόμενα.

ΜΥΗΣΗ

Στις ήσυχες ομιλίες με το ισκιόφωτο του μυστηρίου
άνοιγε την ψυχή με μια πρωτόφαντη τέχνη
η κυκλική κίνηση του λόγου
κι ανασπίθιζε το λευτέρωμα του πνεύματος
καθώς ο λόγος έβγαινε όλος λιτότητα
κι επιβαλλόταν μονάχα με τον εσωτερικό του ειρμό
ενώ τα μάτια ήταν γεμάτα θαυμασμό και δέος
απ’ τη φεγγοβολή της ψυχής.

ΓΙΑ ΤΟ ΣΩΚΡΑΤΗ

Το απόφωνο των παθών του πλήθους
έφτανε ως μέσα στην ψυχή
κι αυτός μονάχα είχε τα μάτια του ριγμένα
και προς το μέλλον και προς το παρελθόν
κι έχυνα δάκρυα εξαιτίας των λόγων του·
ούτε αναταραζόταν η ψυχή μου ούτε αγανακτούσε
ανείπωτη ήταν η ακτινοβολία του
και με προσείλκυε η γοητεία της λιτότητάς του
όλη η κλειστή πυράδα της ψυχής του
και με σίμωνε στις θύρες της ποίησης.

Ο ΜΥΘΟΣ

Μ’ όλη την πλαστική δύναμή του
μ’ όλη τη δυνατή φαντασμαγορία του
όσο πλούσια κι αν είναι τα σύμβολά του
δε χωράει μέσα του
το ξεχείλισμα της αλήθειας
ούτε μεταλλάζει τον έρωτα της ψυχής.

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ

Δεν είναι μήτε απλό παιχνίδι
μήτε εικόνες με χρώματα
έχουν ομορφιά από μέσα τους
θαμπά φωτίζουν το όραμα της ιδέας
νιώθεις να τους συντροφιάζει κάποια σκηνοθεσία
είναι βαθυσήμαντοι, πυκνοί
μα όσο πολυμήχανα και να τους ερμηνέψεις
δε θ’ αποτρυγήσεις ποτέ όλο το νόημά τους.

ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ ΠΡΩΤΑΚΟΥΣΤΟ

Με τα μάτια της ψυχής
με την κρυμμένη λαμπεράδα τους
είναι μεγάλη η γοητεία
να παρακολουθεί κανείς
τα πρώτα μεγάλα ακροάσματα
που κρατήθηκαν με τον έρωτα
σε εσωτερική σχέση
με την πηγή τους ·
κατόρθωμα πρωτάκουστο
αζύγωτο από το λογισμό
που φέρνει τα όντα ως τη δέση τους.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΑΡΜΟΙ

Ούτε τη χρονικότητα
μήτε την αιωνιότητα
πρέπει να λησμονούμε
γιατί αλλιώς γινόμαστε λειψοί
είμαστε οι αρμοί
που δένουμε το χρόνο
με την αιωνιότητα.

ΑΤΙΤΛΟ

Στέλλα, η μητέρα σου,
κάθε αυγή
ανθό τον ανθό πλάθει τη μορφή σου
γύρι τη γύρι
ντύνει την ψυχή σου
κύμα το κύμα
κτενίζει τα μαλλιά σου
Στέλλα, η μητέρα σου
την ώρα που ο ήλιος δύνει
ανταύγεια την ανταύγεια
συλλαβίζει τ’ όνομά σου
κλαδί το κλαδί
σ’ αγκαλιάζει
ευωδιά την ευωδιά
σ ανασαίνει
ευωδιά την ευωδιά
σε φιλά
κελάηδημα το κελάηδημα
σ’ αποκοιμίζει τρυφερά’
κι όλη τη νύχτα η καρδιά της
άγρυπνά τ’ όνειρό σου.

Στέλλα, η μητέρα σου
είναι φορές
που δεν μπορεί
να ψελλίσει τ’ όνομά σου.

ΠΟΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ

Ξέρω πως δε ρωτάς «γιατί»·
παρ’ όλ’ αυτά θα ‘θελα να ‘βλεπα
ποιες αποδείξεις
θα παρουσιάσει ο θεός
ποια επιχειρήματα θα επικαλεσθεί
σε ποια παραδείγματα θα ανατρέξει
σε ποιους ανθρώπους θ’ αναφερθεί
για να σε πείσει
πως άξιζε η ζωή.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ

Ο θάνατος απομεριάζει τις πληροφορίες,
τις απολαύσεις ή τους πόνους
που οι αισθήσεις προσφέρουν
ο θάνατος απομεριάζει
όλα όσα προσφέρει η δόκηση
μα δεν έχει τη δύναμη
να καταργήσει την ηθική αξία
μήτε και καμιά άλλη αρετή της ζωής.

ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

Το να πεθαίνει κανείς
δεν μπορεί να σημαίνει κάτι κακό
κι ο θάνατος έρχεται απ’ την καλοσύνη των θεών.

Η ΕΙΡΩΝΕΙΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

Οι θεοί δε λησμονούν
γιατί δεν έχουν παρελθόν
με την ειρωνεία φανερώνουν και σκεπάζουν
ταυτόχρονα κάτι.

ΟΙ ΔΥΟ ΧΟΡΔΕΣ

Μήτε κι εδώ, όπου έχεις απέναντι σου το θάνατο
μήτε κι εδώ, δεν έχει αποκοιμηθεί μέσα σου ο έρως
για τη ζωή και το πλήρωμά της
κι είν’ ένας τρόπος κι αυτός να ζεις το θάνατο.
Ο θάνατος είναι όπως κι ο έρωτας
ένας συντροφευτής της ζωής
ο θάνατος κι ο έρωτας
οι δυο χορδές της αιώνιας λύρας
που παίζει ο Θεός.

ΔΙΠΤΥΧΟ

Μήτε με τον έρωτα μήτε με το θάνατο
βλέπουμε ολόκληρο το πρόσωπο της ζωής·
πρέπει να ενώσουμε τη μια εικόνα με την άλλη
και μέσα στο δίπτυχο τούτο ιστόρημα
να συλλάβουμε την αιώνια ειδή της.

Η ΨΥΧΗ ΚΟΙΝΩΝΑΕΙ ΜΕ ΤΗ ΔΡΟΣΟ

Στ ’ απόμερα κι απόσιγα τοπία του Πάνα
η ψυχή κοινωνάει με τη δρόσο των θεών
ξαναβρίσκει την αρχέτυπη μορφή της
κι είναι καταντικρύ της
ολάκερη η θέα της ζωής
δίχως απαλοσύνη, όλο πυκνότητα
μα οι φθόγγοι που προφέρει
είναι καθαροί και ένθερμοι
κι ανεβαίνουν κατάστηθα
τον Όλυμπο της σκέψης.

ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΔΥΝΑΜΗ

Η ψυχή δεν είχε από πριν μέσα της ζήσει
την αυτόμοχθη πορεία της·
άπλωσε και περίζωσε κατάμεστο γύρω της
το πλήρωμά της
που ραψωδικά είχε συλλέξει
με τη δαιμόνια δύναμη τον έρωτα
που συγκλονιστικά ζει μέσα της··
τον έρωτα
που συγκλονιστικά σπρώχνει την ψυχή
προς το Θεό της.

ΠΑΛΙΑ ΔΟΞΑΣΙΑ

Τ’ ανθρώπινα πράγματα
είναι πολύ αβέβαια.
Το πεπρωμένο είν’ ο πραγματικός κύριος
παρά το μυθικό του ύφος
κι οι θεοί ακόμη λυγίζουν κάτω απ’ τη δύναμή του.
Για ν’ αποτρέψεις το φθονερό πεπρωμένο
να φοβάσαι τις μεγάλες ευτυχίες
τις υπέρμετρες φιλοδοξίες-
κάτεχε τη μέτρια γνώμη.
Φυλάξου απ’ την υπέρμετρη ευτυχία
που γεννά την “ύβριν”.

ΑΠΟΞΕΝΑ ΜΕΓΕΘΗ

Τυφλά δεμένος ο άνθρωπος
μ’ απρόφερτο ως τα τώρα το πάθος του
ταλαιπωρείται με το τυχαίο πλήρωμά του
και την άλογη ακολουθία του
που πάσχισε να ξελύσει μέσα στην ψυχή
και που τόσο το συδαύλιζε η μοίρα του.
Ψυχή κι άνθρωπος
κατάντησαν απόξενα μεγέθη
τραγικό σύμβολο το εγώ
κι όλο αναδιπλώνεται προς τα μέσα
και δοκιμάζει να πιαστεί
και ποτέ δε βλέπει να υπάρχει δρόμος
ολωσδιόλου αζύγωτο το απόλυτο
κι η μοίρα του, να παραμένει
ιδιοβάσιστο στη γνώμη του.

ΠΡΟΣΠΟΙΗΣΗ

Η αίγλη του ύφους
μ’ όλη εκείνη την εσωτερική
και εξωτερική βοστρύχωση του λόγου
ο πλούτος των συμβόλων
η ιεροτελεστική σκηνοθεσία
αποσιωπούν τις επίφοβες τάσεις
μα δεν αποκρύβουν την ένδεια της ψυχής.

ΟΙ ΣΟΦΙΣΤΕΣ

Οι σοφιστές με την ανεύλαβη έκφραση
κυκλοφέρνουν ματαιόδοξα
με το λόγο πολύτροπο και πολύγνωμο
γοητεύουν τη νεότητα
της φαντάζουν πως θα της δώσουν την υπεροχή
και την κυριαρχία απάνω στους άλλους
και τη ρίχνουν στην εριστική
παίζουν με τη γλώσσα και το μύθο
ξεθεμελιώνουν όλα και σκορπίζουν παντού την αμφιβολία
όμως όσο κι αν σαγηνεύουν τον νέο
δεν είναι τυχαίο το γεγονός
πως ποτέ δεν μπόρεσαν να του κερδίσουν την ψυχή.

Ο ΕΡΩΤΑΣ

Δεν είναι παρά ο πόνος της ψυχής
για τον ανειρήνευτο διχασμό της.
Δεν είναι παρά ο ολκός της ψυχής
από το διχασμό στην ενότητά της.
Πανηγυρικά τ’ ομολογεί.

ΣΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

Ο έρωτας αντιμάχεται το θάνατο
κι ο θάνατος τον έρωτα
η ζωή λαμπρύνεται με τον έρωτα
μα δε βρίσκει αναπαμό
καμιά μορφή
καμιά γήινη χαρά
δεν προσαράζει τη ζωή
στο πέλαγος της αιώνιας ομορφιάς.

ΣΚΙΕΣ ΚΑΙ ΦΟΒΟΙ

Η ιστορία των πρώτων μου χρόνων
οι σκιές της κι ο φόβος
προπορεύονται σε κάθε μου βήμα
παραμονεύουν
μου υποσκάπτουν το έδαφος
ενεδρεύουν τις ελπίδες μου
υπονομεύουν την καρδιά μου
επικρέμανται…
αιωρούνται….

ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ ΚΙ ΕΚΛΑΙΓΑ
ΚΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΙΟ ΠΕΡΑ ΑΝΙΔΕΗ

Όταν έμπαινα στην τροχιά της μοίρας μου
πυρακτωμένο μαχαίρι δίστομο
έτεμνε την ψυχή μου.

Η ΝΙΚΗΤΡΙΑ ΖΩΗ

Οι αρμοί των σκέψεων
η ανάσα της καρδιάς
το κορμί, η υφή της ψυχής
όλ’ αυτά που η ζωή συνέτριψε
κι εξόντωσε
κι εισήλασε μέσα τους
νικήτρια.

ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΣΩΘΟΥΜΕ

Μ’ όλη την αξιοπρέπειά μας
πόσες φορές προσποιούμαστε
πως δεν καταλαβαίνουμε
για να περισωθούμε
πόσες φορές
υποκρινόμαστε το βλάκα
για να επιζήσουμε
πόσες φορές προσποιούμαστε πως δε νιώθουμε
για να μην καταρρεύσουμε.

ΑΝΕΛΚΥΣΤΗΡΑΣ

Πατάς το κουμπί
σε χρόνο δευτερόλεπτων
σταματά στον όροφό σου
κι εισέρχεσαι στο τετράγωνο κουτί
όπου ήδη παρευρίσκονται οι άλλου
η κατάβαση αρχίζει
τοποθετείς όσο πιο γίνεται αθόρυβα
τα πόδια σου, τα χέρια σου, το κεφάλι σου
συρρικνώνεις τις σκέψεις σου
συρρικνώνεις το κορμί σου
κι απομένει το βλέμμα σου
να προσπαθείς να το τοποθετήσεις
στο κενό.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Πάντα απροσδόκητοι, συναρπαστικοί
σε λεηλατούν, σε γοητεύουν
ή σε απογοητεύουν
ανεξήγητοι, ανεξάντλητοι
ανεκδιήγητοι
τα αισθήματά τους, τα όνειρά τους
οι λαχτάρες κι οι σκέψεις τους
μοιάζουν με σκεπασμένο γεμάτο καλάθι
πολυπρόσωποι
πολυσήμαντοι, πολυμήχανοι
πολυδάπανοι, πολυδιάστατοι
το πιο ενδιαφέρον μέρος της ζωής
το πιο επικίνδυνο
το πιο ανεξιχνίαστο.
Δε βαριέσαι
ίσως και το πιο πληχτικό.

ΤΑ «ΠΡΕΠΕΙ»

Τα διάφορα «πρέπει»
που περιστοιχίζουν τα αισθήματά μας
οι διάφοροι λογικοί συλλογισμοί
που διαγράφουν τα πλαίσια
όπου μέσα τους
ασφυκτιά η ζωή μας.

ΠΡΟΜΕΛΕΤΟΥΜΕ

Και νουθετούμε τα παιδιά μας
και συγκατανεύουν και συλλογίζονται
και υπόσχονται και προσπαθούν
κι από κοινού προγραμματίζουμε
κι από κοινού προμελετούμε
προδιαγράφουμε…
και παρακάτω ενεδρεύουν τα ένστιχτα
και παρακάτω ενεδρεύει το υποσυνείδητο
και παρακάτω ενεδρεύουν τα γονίδια μέσα στα χρωματοσώματα
και στο βάθος μια αθέατη γραμμή
που φέρει τ’ όνομα αστάθμητοι παράγοντες.

ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΕΥΓΕΝΕΙΑ

Είναι άνθισμα χωρίς ρίζα
κι η μέθη από το άρωμα του ανθίσματος ανύπαρκτη
δεν αγγίζει την ψυχή
θυμίζει τη μαλθακότητα εκείνη
που έχουν οι μορφές των αγγείων της μετακλασικής εποχής
που ήταν αγύμναστοι στους πόνους
και ξένοι προς την αρετή.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν είναι σχήμα
ούτε έτοιμος καρπός .
κι αποθαρρεύει κείνον πού ‘ρχεται
για να θερίσει γνώσεις
να τις θημωνιάσει μέσα στην ψυχή του
κι αποθαρρεύει κείνον πού ‘ρχεται να γοητευθεί
από τα ωριόφαντα πλάσματα του νου
και τα κατάφωτα πρόσωπά τους
και να δουλωθεί σ’ αυτά.
Δε βαριέσαι,
μας είπαν ο καθένας τους κι από ένα παραμύθι
σαν εμείς οι άλλοι να είμαστε παιδιά.

ΣΤΗ ΒΟΥΗ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Όσο η ψυχή είναι χυμένη
μέσα στη βουή των αισθήσεων
όσο η ψυχή αντλεί απ’ εδώ τα κριτήριά της
δεν μπορεί μήτε αρετή ν’ αποκτήσει
μήτε λογισμό
θαμπώνεται από ομορφιές
έλκεται από αλήθειες
μα γρήγορα πρέπει ν’ αποκοπεί από τα είδωλα
γιατί αν συχνάζει σ’ αυτά
γιατί αν δεν ξεφύγει
από τον ανόητο αχό της ζωής
δε θα δει ποτέ την ιδέα
που βρίσκεται πέρα από την ψυχή
και τη μοίρα της.

ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΜΟΧΘΟΥ

Πέρα απ’ τη φρονιμάδα και την αφροσύνη των ανθρώπων
πέρα από την ασύνειδη ορμή τους
ένας διάχυτος έρωτας μέσα στο είναι
ανοίγει και βαθαίνει αδιάκοπα την προοπτική της ψυχής
ένας διάχυτος έρωτας
σαν ένα σταμάτημα
μέσα στον απέραντο δρόμο του μόχθου
σαν ένα ησύχασμα, σαν ένας μύθος
νοιώθεις πρωτόφαντη ελαφράδα
ένα αναπάντεχο αναπαμό
χυτός κι ολοσύνεχος διάλογος
μια κατάστερη ευκρασία λόγου
ανοίγει την ψυχή
και την οδηγεί στη μύηση
για τ’ ανθρώπινα πράγματα
κι απάνωθέ τους πλαστικά
ιχνογραφεί το πεπρωμένο.

ΟΠΩΣ Τ’ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ

Γνωρίζαμε απ’ την αρχή
πως τ’ αντικείμενα
δεν επιδέχονται στο βάθος τους
τη λογική μας διείσδυση
αλλά κι η διαπίστωση αυτή
δε μεταβάλλει τίποτε.
Εμείς μένουμε πραγματικά έξω
μένουμε όπως τ’ αντικείμενα
στο τέρμα των γεγονότων.

ΕΥΛΟΓΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΨΙΑ

Χωρίς καμιά ψυχική αφετηρία
με μια ολωσδιόλου ξένη ιδιοτυπία στην υφή
εμφανίζεται η μνήμη με το παρελθόν της
και μας αιφνιδιάζει
κι αναστέλλουμε
επειδή εύλογα έχουμε την υποψία
για όλες εκείνες τις γέφυρες
που πηγαίνουν από τον ένα στον άλλο.

ΥΠΟΓΕΙΑ ΤΟΠΟΓΡΑΦΙΑ

Υποσυνείδητο, επιθυμίες, ένστιχτα
φαντασία, συναισθήματα, πόθοι
όνειρα και συμπλέγματα
όλη αυτή η πολύπτυχη υπόγεια τοπογραφία
της ψυχής.

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Η ψυχή κατάντησε ένα ασυνάρτητο άθροισμα
από δεδομένα της όρασης, της ακοής, της αφής
των συναισθημάτων
κι έχασε τα χνάρια του θεού της
μαζεύτηκε στον πυρήνα της
και στοχάζεται τη μοναξιά της.

Η ΕΙΡΩΝΕΙΑ ΟΔΕΥΕΙ ΠΙΣΩ ΜΑΣ

Μας χρειάζονται λόγοι και πειθώ
για να αποκρύβουμε περίτεχνα το πρόσωπό μας.
Ενώ η ειρωνεία οδεύει πίσω μας
δεν τη νοιώθουμε
κι ούτε κοντοκρατεί το βηματισμό μας
κι ούτε θρυμματίζει την έπαρσή μας.

ΠΑΝΤΟΣ ΕΙΔΟΥΣ ΣΥΓΧΥΣΕΙΣ

Συμβαίνει να γίνεται λόγος
για τις παντός είδους συγχύσεις
μα κανείς δεν μπορεί να μας προφυλάξει απ’ αυτές
και δυσπιστούμε στους γενικούς ορισμούς
κι αφαιρούμε τα παραθετικά απ’ τα αισθήματά μας
και δεν ξέρουμε
κι αναζητούμε
ποια μέθοδος θα μας πάει εγγύτερα
επειδή από κάθε άποψη
έχουμε περιέλθει σε αμηχανία.

Σ’ ΕΝΑΝ ΑΝΘΟ

Όλοι οι χυμοί της ζωής
μέσα σ’ έναν ανθό
όπου λόγος και μύθος
υφαίνονται τόσο στενά
και κανένας λογισμός δεν μπορεί
να μας αποκαλύψει το μυστικό του.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

Η αγάπη
έγινε άγρυπνη στόχαση
κι η απαλοσύνη της
χύνει, θαρρείς, τον ίμερο της ψυχής
πάνω στα πράγματα
τη νοιώθεις να ρέει χωρίς θόρυβο
μ όλα τα πολυώνυμα πλάσματά της
κι ανοίγει τη θύρα
που ήταν κατάφραχτη.
Ο κόσμος δεν έγινε ποτέ
ο κόσμος γίνεται πάντα.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΕΙ ΜΥΣΤΙΚΟΠΑΘΟΣ ΠΑΛΜΟΣ

Ο νους με το λόγο του
κρατάει τον έρωτα της ψυχής
για να μη γίνει μυστικόπαθος παλμός
και βυθίσει τα πράγματα
και το ίδιο της το είναι
μέσα στο μηδέν.

ΑΝΑΤΑΣΗ

Πρόκειται γι αυτή την επικείμενη
αδιόρατη εργασία
που βέβαια είναι τόσο πολύτιμη
όσο κι ανεξιχνίαστη
που αναδύεται απ’ το βάθος
της συνείδησής μας.

ΠΟΛΥΣΥΝΘΕΤΟ ΣΥΝΟΛΟ

Το πολυσύνθετο σύνολο που φέρω μέσα μου
δεν αποτελεί ποτέ μια επιφάνεια
δε φωτίζεται ποτέ ισοδύναμα.

ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΜΕΝΟΙ

Μένουμε πάντα εξωτερικά πληροφορημένοι
μέσα σε μια σφαίρα αβέβαιης γνώμης
μ’ ένα ασυνάρτητο υλικό από γεγονότα
λογικώς αδιάφορα.

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

Οι λέξεις είν’ ένα νεύμα
το ποίημα το νιώθει μόνο εκείνος
που έμαθε από πριν να αιχμαλωτίζει το νεύμα
με την ψυχή του.

ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ

Μια μυσταγωγία απρόσιτη ολωσδιόλου στο πλήθος
τελετουργείται
μέσα του γυρισμένος ο ποιητής λογίζεται
μυθολογεί, μαντεύει
γίνεται ο φανερωτής του κόσμου του νοητού
γύρω απ’ την ψυχή του κλώθει θαυμαστό μυθολόγημα
δεν αρνιέται τη ζωή ούτε αποτάζεται τη χαρά της
παρακολουθεί το βαρύ απόφωνο
από το βουητό που γίνεται μέσα στις αισθήσεις του
αλλά την ίδια στιγμή συδαυλίζεται από την αρετή
έλκεται από την αλήθεια
και ποθεί ν’ αποκοπεί απ’ τα είδωλα
ν’ απομεριάσει όλα τα σκύβαλα της θνητής φλυαρίας
και να σταθεί καταντικρύ στις κατάφωτες θέες
της ιδέας.

ΠΩΣ ΕΝΕΠΙΣΤΕΥΘΕΙΣ …

Πώς τολμάς να μπαίνεις
μέσα στην ψυχή του άλλου;
πώς διανοείσαι κι αποπειράσαι;
με τίνος την άδεια;
Είπες της αγάπης.
Έτσι απλό το θεωρείς
έτσι απλό κι ανώδυνο
σαν περίπατο στο δάσος
και δε σε απέτρεψε το άγνωστο
και δεν ανέστειλε την εισδοχή σου
το ενδεχόμενο της οδύνης που θα προξενήσεις
και δε συγκρότησε την τόλμη σου
το ενδεχόμενο της οδύνης που θα υποστείς
πώς υπερτίμησες τις δυνάμεις σου
πώς ενεπιστεύθεις τον εαυτό σου
και δε φοβήθηκες το έρεβος της ψυχής;
και δε φοβήθηκες το έρεβος της αγάπης;