Αγαπημένε μας Λεύκιε

Εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Λογοτεχνών Κύπρου – της οποίας το 1978 ήσουν από τα 36 ιδρυτικά μέλη -σου απευθύνω τον ύστατο αποχαιρετισμό. Ας χαίρει η ψυχή σου, γιατί θα συνομιλεί πια με τον Κάλβο και τον Σολωμό, που τους μελέτησες σε βάθος και μεταλαμπάδευσες το πνεύμα τους για Ελευθερία και Γλώσσα.
Αναχώρησε το σώμα σου, μα θα επιστρέφει συνεχώς το πνεύμα σου να παρακινεί να υπηρετούμε τα Κυπριακά και Ελληνικά Γράμματα, που με το έργο σου τα ενίσχυσες!

Ιδού ! Προμάντευες το άλλο ταξίδι σου προς το φως της ποίησης, εξ’ ου ο στίχος σου:
Φεύγω / και χάνομαι στους δαιδαλώδεις δρόμους / της ζωής / σκοντάφτω πάνω /
στις πέτρινες καρδιές / των ανθρώπων/ κι ύστερα σε σένα πάλι ξαναγυρνώ / ω, ποίηση
την οποία όρισες – στα 27 σου χρόνια (το 1975) στο ποίημά σου με τίτλο «Η ΠΟΙΗΣΗ» – ως εξής: «Η ποίηση είναι ένας κήπος / γεμάτος πουλιά, / τραγουδάει τον έρωτα / τον Μιχάλη, την Άννα. . ./ είναι το σπίτι / που χωράει μέσα όλο τον κόσμο. / Μα όταν η ελευθερία χάνεται / η ποίηση γίνεται / σπαθί και ντουφέκι». Και έτσι, Λεύκιε μας, με δική σου γραφή αναζωογονείς μηνύματα του Σολωμού και του Κάλβου.

Δύσκολη η ζωή σου! Μα οι δυσκολίες σε όπλισαν με σεμνότητα, ήθος, με το ελληνικό Μέτρο. Οι ατομικές δυσκολίες και ατυχίες στη χαλεπή διαδρομή σου σού γρανίτεψαν την πίστη στη ζωή· επιπλέον, το όλο έργο σου ευθυγραμμιζόταν με τη ζωή σου και τους αγώνες. Πέρα από τις σπουδές σου στη φιλολογία, τα μαθήματα δημοσιογραφίας που παρακολούθησες, τις μελέτες και έρευνες, τα διηγήματα, τη νουβέλα, την ποίηση, τη μελέτη σου για τον Κάλβο – που σου δώρισαν 5 κρατικά βραβεία λογοτεχνίας κι ένα Βραβείο από την Ακαδημία Αθηνών- υποκλίνομαι με θαυμασμό στην ουσιώδη όσο και ανθρώπινη αποστολή σου ως Καθηγητής για δύο σχολικές χρονιές (2004-2006) στο Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου, όταν τότε δίδασκες στα παιδιά των εγκλωβισμένων. Με τους μαθητές σου είχες αγνή επικοινωνία, γι’ αυτό εύκολα έγινες αγαπητός και οδηγός· αυτό ας παραδειγματίσει τους εκπαιδευτικούς πως: η αποστολή είναι ακραιφνής προσφορά.

Με τις μελέτες σου – για τον Ανδρέα Κάλβο, τον Σολωμό και άλλους μεγάλους – ανοίγεις καινούριους ορίζοντες στα Ελληνικά Γράμματα. Έτσι, το έργο σου θα έχει ακολούθους· γιατί το πνεύμα των μεγάλων πνευματικών τελεί σε διαχρονία. Βομβίζει η αλογόμυγα του Σωκράτη και δεν θα μας αφήνει ήσυχους, παρά μόνο σαν καταλήξουμε υπεύθυνοι συνεχιστές του έργου σου. Η λανθάνουσα Ωδή του Ανδρέα Κάλβου «Ελπίς Πατρίδος», που πρωτοεκδόθηκε το 1819 στο Λονδίνο και την επανέκδωσες με σημειώσεις, ας δίνει το μήνυμα, ότι δηλαδή «Αν αγαπάμε την Πατρίδα του Πολιτισμού, τότε υπάρχει Ελπίς»

Η Ένωση Λογοτεχνών Κύπρου, έγκαιρα πριν φύγεις και δικαίως, σου απένειμε το Βραβείο «Γ.Φ. Πιερίδης» για το 2022, με σκεπτικό βράβευσης ότι έχεις εμπλουτίσει τα Κυπριακά και Ελληνικά Γράμματα δυνάμει αρετής. Συναφώς αρμόζει να σου αφιερωθεί ο ισχυρός στίχος του Κάλβου για να σε συνοδεύει «Εγώ μεν φύσει φιλώ την πατρίδα / συ δε δυνάμει αρετής». Ας είναι ελαφρύ το χώμα σου και ψηλά ας πετάει η ψυχή σου.

Δρ Ιωσήφ Σ Ιωσηφίδης 3 Μαρτίου, 2022
Πρόεδρος ΕΛΚ
(Ναός Αποστόλου Βαρνάβα, 3 Μαρτίου, 2022, 11 π. μ.)